Jedną z czynności leżących u podstaw działalności ubezpieczeniowej jest odpowiednie wyznaczanie składek ubezpieczeniowych – w taki sposób, aby z zadanym prawdopodobieństwem wystarczyły na wypłatę świadczeń, pokrycie kosztów prowadzenia działalności ubezpieczeniowej oraz zapewnienie ubezpieczycielowi pewnego zysku. Wcelu kalkulacji składek przypisywanych danemu produktowi ubezpieczeniowemu polisy są grupowane w portfele, do których dopasowywane są rozkłady prawdopodobieństwa występowania szkód oraz ich wartości. W praktyce podział na takie portfele jest spowodowany różnymi warunkami ubezpieczenia (rozważane są wiek i wartość ubezpieczanego mienia, parametry techniczne, stosunek do ryzyka, zakres ubezpieczenia itd.). Portfele te, z uwagi na występowanie różnic w parametrach rozkładów, nazywane są niejednorodnymi. Na wysokość składek w niejednorodnych portfelach polis mają wpływ obserwacje pochodzące zarówno z poszczególnych portfeli, jak i z ogółu polis, a metodą kalkulacji składek w takich przypadkach jest teoria zaufania (nazywana także teorią wiarygodności), której przesłanki, podstawowe założenia oraz przykładowa realizacja zostaną zaprezentowane w artykule.