Abstract
Wstęp: Stulejka jest jednostką chorobową, której społeczeństwo nadało negatywne konotacje. Dyskusje dotyczące napletka, zarówno w kontekście jego stanów patologicznych, jak i fizjologicznych, toczą się od wieków i obejmują zagadnienia związane z religią, higieną, estetyką oraz tradycją. W 2002 r. londyńscy badacze zidentyfikowali stulejkę wtórną jako odpowiadającą liszajowi twardzinowemu i zanikowemu (lichen sclerosus et atrophicus), znanemu również jako balanitis xerotica obliterans (BXO), który jest jedynym bezwzględnym wskazaniem do obrzezania u chłopców. Niniejsze badanie ma na celu ocenę badań histopatologicznych pacjentów po chirurgicznym leczeniu stulejki, aby ustalić związek między BXO i klinicznie rozpoznaną stulejką.Materiał i metody: W niniejszym badaniu przeanalizowano wyniki badań histopatologicznych u pacjentów poddanych chirurgicznym metodom leczenia stulejki w okresie od stycznia 2014 r. do marca 2020 r. Kryterium włączenia do badania było chirurgiczne leczenie stulejki z towarzyszącym badaniem histopatologicznym próbek pobranych podczas operacji. Dane zostały zebrane prospektywnie i losowo.Wyniki: W badaniu wzięło udział 106 pacjentów, u których przeprowadzono zabieg chirurgiczny, a uzyskane próbki poddano badaniu histopatologicznemu. Średni wiek pacjentów wynosił 9,41 ± 3,82 roku. W całej grupie pacjentów rozpoznanie BXO (w tym BXO focalis) wynosiło 59% (n = 63).Wnioski: Najczęstszą przyczyną stulejki wtórnej po leczeniu operacyjnym jest BXO, którego częstość występowania u pacjentów wynosi od 5,5% do 84%. Wyniki niniejszego badania mieszczą się w tym zakresie. Widoczne bliznowacenie napletka może być również spowodowane innymi czynnikami, takimi jak przewlekły stan zapalny napletka, ale też niewłaściwą higieną czy zakażeniami tej okolicy.

This publication has 14 references indexed in Scilit: