Abstract
Krótkowzroczność stanowi jedno z największych wyzwań współczesnej okulistyki, a głównym celem jej leczenia jest obecnie nie tylko korekcja wady refrakcji, lecz przede wszystkim zahamowanie progresji i ograniczenie ryzyka rozwoju wysokiej krótkowzroczności. W ostatnich latach strategie terapeutyczne ewoluowały od pojedynczych interwencji do kompleksowego, spersonalizowanego podejścia obejmującego farmakoterapię, zaawansowane technologie optyczne oraz modyfikację czynników środowiskowych. Atropina, szczególnie w niskich stężeniach, pozostaje jedną z najlepiej udokumentowanych metod kontroli progresji, jednak dynamiczny rozwój technologii optycznych umożliwił wprowadzenie nowych rozwiązań, takich jak soczewki H.A.L.T., D.I.M.S., DOT i C.A.R.E., wykorzystujące kontrolowane rozogniskowanie krótkowzroczne. Coraz większe zainteresowanie budzą również innowacyjne metody oparte na modulacji światłem, w tym terapia powtarzanym światłem czerwonym o niskiej intensywności (RLRL) oraz cyfrowa fotobiomodulacja, choć wymagają one dalszej oceny bezpieczeństwa i skuteczności. Istotnym kierunkiem rozwoju pozostaje terapia skojarzona, łącząca różne mechanizmy działania, szczególnie u dzieci z szybką progresją krótkowzroczności. Przyszłość kontroli krótkowzroczności będzie opierać się na indywidualizacji leczenia, uwzględniającej profil ryzyka pacjenta, tempo wydłużania osiowego oraz optymalny dobór metod terapeutycznych.

This publication has 60 references indexed in Scilit: