Celem artykułu jest przedstawienie głównych problemów logiki medycyny według Władysława Biegańskiego (1857-1917), wydobycie zasadniczych jej tez oraz ukazanie ich aktualności we współczesnej praktyce lekarskiej i w badaniach z zakresu metodologii medycyny. Władysław Biegański był jednym z najbardziej znanych filozofów medycyny przełomu dziewiętnastego i dwudziestego wieku. Kontynuował badania zapoczątkowane przez Tytusa Chałubińskiego, twórcę polskiej szkoły filozoficzno-lekarskiej. Jest uznawany za najważniejszego przedstawiciela drugiego okresu rozwoju tej szkoły. Owocnie łączył praktykę lekarską z pracą naukową i pedagogiczną oraz z żywą działalnością społeczną. Chociaż Biegański nie był związany z żadnym ośrodkiem naukowym, to jednak pisał dzieła oryginalne i cieszył się renomą międzynarodową. W sumie opublikował ponad dwieście prac. Jego badania przyczyniły się do utworzenia katedry Filozofii Medycyny na Uniwersytecie Jagiellońskim, co miało miejsce po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w roku 1918, oraz do włączenia logiki medycyny do kanonu przedmiotów obligatoryjnych dla studentów wydziału lekarskiego. Literatura na temat Biegańskiego jest stosunkowo skąpa: opublikowane zostały trzy pozycje typowo biograficzne (jedna w roku 1930 roku, napisana przez wdowę po nim, Mieczysławę Biegańską, oraz dwie nowsze, pióra Stanisława Gawrychowskiego i Andrzeja Tarnopolskiego). Ponadto ukazało się kilka artykułów podejmujących problematykę etyki w ujęciu Biegańskiego, w szczególności etyki lekarskiej. Nie została natomiast dostatecznie opracowana jego spuścizna logiczno-metodologiczna. Jednym z zadań, jakie wyznaczył sobie Biegański, było opracowanie możliwie pełnej i spójnej metodologii medycyny. Było to zadanie tym trudniejsze, że nie dysponował w tym zakresie żadnymi wzorcami. Zainicjował nurt badań, którego celem było metodyczne ujęcie medycyny nowoczesnej.