Abstract
Tekst jest próbą dekonstrukcji polskiego dyskursu dominującego w temacie tzw. stosunków polsko-żydowskich. Centralne figury tego dyskursu to logika złotego środka jako narzędzia dochodzenia do prawdy historycznej, symetryzacja polskich i żydowskich krzywd oraz win, a także gościnność jako powszechna postawa Polaków wobec Żydów. Autorzy pokazują opiniotwórczą siłę oddziaływania tego dyskursu na trzech przykładach: recenzji filmu Ida Pawła Pawlikowskiego, recepcji Muzeum Historii Żydów Polskich Polin oraz dyskusji o pomnikach Sprawiedliwych, które miały stanąć w Warszawie.