Bu araştırmanın amacı, dil ve konuşma bozukluğuna sahip çocukların annelerin sosyal ilişki süreçlerinin incelenmesi hedeflenmiştir. Araştırmada nitel araştırma yöntemlerinden biri olan durum çalışması deseni kullanılmıştır. Çalışmanın verileri yarı yapılandırılmış görüşme formu ile toplanmıştır. Araştırmanın çalışma grubu, İstanbul Sultanbeyli’de MEB’e bağlı bir anaokulunda dil konuşma bozukluğu tanısı olan 8 öğrenci annesinden oluşmaktadır. Veri toplama sürecinde görüşme tekniği kullanılarak yüz yüze görüşmeler yapılmıştır. Araştırmacılar tarafından hazırlanan görüşme soruları ile toplanan veriler, içerik analizi ile çözümlenmiştir. Araştırmada, çocuğun tanı alma sürecinde annenin yaşadıkları, annenin çekirdek aile içindeki ilişkileri, annenin sosyal çevre ilişkileri, annenin sosyal hayat değişiklikleri olmak üzere dört ana temaya yer verilmiştir. Araştırmanın sonucunda, çocuğun tanı alma sürecinde anneler genel olarak zorlanmaktadır. Çekirdek aile içi sosyal ilişkilerde annenin eşiyle ilişkisinde bir farklılık olmadığı ancak eşlerin rollerin ve sorumlulukların daha belirginleştiği, annenin ailedeki diğer çocuklar ile ilişkisinde ise farklılık olmadığı ancak kardeşler arasında iş birliği ve etkileşimin arttığını anneler tarafından ifade etmiştir. Annenin sosyal çevre ilişkilerinde ise akraba ve komşularıyla olan sosyal ilişkisinde genel olarak aynı zaman zaman uzak durma eğilimlerinin de olduğu ifade edilmiştir. Sosyal hayat değişikliklerinde ise bir farklılık olmadığını ancak psikolojik olarak çok yıprandıklarını ve çocuklarında böyle bir durum olmasaydı hayatlarında daha az stres ve üzüntü olacağını düşünmektedirler.