Abstract
Celem artykułu jest prezentacja plusów i minusów edukacji stacjonarnej po doświadczeniu pandemii COVID-19 w dyskursie uczniów klas czwartych. W badaniu wzięli udział uczniowie, którzy trzy lata wcześniej uczestniczyli w szerszym projekcie badawczym dotyczącym doświadczania codzienności i niecodzienności szkolnej w czasie pandemii. Zastosowaną metodą badawczą był zogniskowany wywiad grupowy przeprowadzony z czterema grupami uczniów klas czwartych, którzy w czasie pandemii byli uczniami klas pierwszych (2020/2021). Materiałem do analizy uczyniono kategorie wyłaniające się z wypowiedzi dzieci dotyczące wspomnianych pozytywnych i negatywnych aspektów edukacji stacjonarnej z perspektywy: czasu, uczenia się, świata nowych technologii i relacji. W szkolnym świecie popandemicznym dzieci doceniają szkołę za możliwość bycia w grupie rówieśniczej i w relacji z drugim człowiekiem. Cieszą się z powrotu do szkół, chcą być i uczyć się razem. Praktyka dydaktyczna nadal jednak pomija potencjał poznawczy wzajemnego uczenia się i udziału nowych technologii w tym procesie.