Urazy typu degloving stanowią poważne wyzwanie w chirurgii rekonstrukcyjnej, głównie ze względu na rozległość uszkodzeń i skomplikowany przebieg leczenia. Mechanizm urazu polega na oderwaniu skóry i tkanki podskórnej od powięzi i mięśni na skutek działania sił ścinających lub rotacyjnych, co zagraża ukrwieniu tkanek i sprzyja rozwojowi martwicy. Rozpoznanie kliniczne wspierane jest technikami obrazowymi, zwłaszcza rezonansem magnetycznym, który pozwala ocenić rozległość uszkodzenia. Postępowanie lecznicze obejmuje zarówno metody zachowawcze (opatrunki, drenaż, skleroterapię), jak i zabiegi chirurgiczne (rekonstrukcja tkanek, przeszczepy skóry, płaty miejscowe). W pracy przedstawiono najnowsze dane dotyczące epidemiologii, diagnostyki i terapii urazów, podkreślając potrzebę zindywidualizowanego podejścia terapeutycznego celem optymalizacji wyników funkcjonalnych i estetycznych.