Abstract
Pamiętnik nauczycielki Heleny Wróblewskiej, która przyjechała na Pomorze Zachodnie z Kresów Wschodnich II RP. W powojennej Polsce zdobyła wykształcenie, wykonując najpierw prace biurowe, a następnie spełniając swoje marzenie – po uzupełnieniu wykształcenia, rozpoczęła pracę w zawodzie nauczycielki. Jej losy to ilustracja awansu społecznego, stopniowej i konsekwentnej pracy kobiety, która spisała swoje wspomnienia z perspektywy osoby o stabilnej sytuacji zawodowej i materialnej, i to mimo rozpadu jej małżeństwa. Autorka opisuje swój udział w odbudowie kraju z wojennych zniszczeń, a także w rozwoju szkolnictwa i opieki nad młodzieżą.