Abstract
Bilginin hızla dönüştüğü günümüzde eğitim sistemleri, bilgiyi aktaran değil sorgulayan ve özgün ürünlere dönüştüren bireyler yetiştirmeyi hedeflemektedir. Bu bölüm, Endonezya menşeli yapılandırmacı bir öğrenme tasarımı olan RADEC (Okuma, Cevaplama, Tartışma, Açıklama, Oluşturma) modelini kuramsal temelleri, sözdizimi, ampirik kanıtları ve Türkiye bağlamındaki uygulanabilirliği ekseninde incelemektedir. Yoğun müfredat ve sınırlı ders saati gibi sorunlara pratik bir yanıt olarak geliştirilen model, Vygotsky'nin sosyal yapılandırmacılığı, yakınsak gelişim alanı (ZPD) kavramı ve Bloom'un tam öğrenme anlayışından beslenmektedir. Model, sınıf dışında bireysel hazırlıkla başlayıp sınıf içinde akran ve öğretmen etkileşimiyle derinleşen, özgün bir ürünle sonuçlanan beş ardışık aşamadan oluşmaktadır. Derlenen ampirik bulgular, RADEC'in kavramsal anlama, üst düzey düşünme becerileri ve 21. yüzyıl yetkinlikleri (eleştirel düşünme, yaratıcılık, iş birliği, iletişim, karakter, vatandaşlık) üzerinde anlamlı olumlu etkiler ürettiğini; ayrıca öğretmenlerin pedagojik yetkinliğini geliştirdiğini göstermektedir. Düşük okuma yeterliliği, sınıf yönetimi güçlükleri ve artan öğretmen iş yükü gibi sınırlılıklar da nesnel biçimde tartışılmıştır. Sonuç olarak RADEC modelinin, Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli'nin beceri-eğilim-değer odaklı vizyonuyla güçlü bir yapısal uyum sergilediği ve Türk eğitim sistemine üretime dayalı, çok boyutlu bir öğrenme alternatifi sunduğu değerlendirilmektedir. In an era of rapid knowledge transformation, education systems increasingly aim to cultivate individuals who question rather than merely absorb information, transforming it into original outputs. This chapter examines RADEC (Read-Answer-Discuss-Explain-Create), a constructivist learning design originating in Indonesia, focusing on its theoretical foundations, syntax, empirical evidence, and applicability within the Turkish context. Developed as a practical response to challenges such as dense curricula and limited instructional time, the model draws on Vygotsky's social constructivism, the concept of the Zone of Proximal Development (ZPD), and Bloom's mastery learning approach. RADEC comprises five sequential phases that begin with individual preparation outside the classroom, deepen through peer and teacher interaction within the classroom, and culminate in an original product. The empirical evidence reviewed indicates that RADEC produces significant positive effects on conceptual understanding, higher-order thinking skills, and 21st-century competencies (critical thinking, creativity, collaboration, communication, character, and citizenship), while also enhancing teachers' pedagogical competence. Limitations such as low reading proficiency, classroom management difficulties, and increased teacher workload are also discussed objectively. In conclusion, the chapter argues that the RADEC model shows strong structural alignment with the skill-disposition-value vision of Türkiye's Century of Education Model, offering a production-oriented, multidimensional learning alternative for the Turkish education system.