The article deals with two main problems. The first concerns the interpretation of the concept of “court” within the meaning of the provisions of Art. 47 CFR and Art. 267 TFEU. The second part is devoted to the analysis of judgements of the Court of Justice regarding the reform of the Polish judicial system. It enables one to draw several conclusions. Firstly, the Court of Justice found that Poland had violated its Treaty obligations by introducing the provisions that determine the retirement age of judges and establish the procedure enabling the extension of active service by virtue of the discretion of the President of the Republic of Poland. Secondly, the Court of Justice analysed the concept of “court” from the perspective of Art. 19, para. 1, subpara. 2 TEU. It emphasised that these provisions obligate the Member States to establish a system of legal remedies and procedures ensuring effective judicial protection in areas covered by EU law. It also stressed that this concerns a body that can only potentially settle cases with an EU element. Thirdly, the Court of Justice clarified the concept of judicial independence in the context of irremovability of judges and judicial impartiality. It formulated a certain test of judicial independence that should be conducted by the referring court. W artykule poruszone zostały dwa zasadnicze problemy. Pierwszy dotyczy wykładni pojęcia „sądu” w rozumieniu postanowień art. 47 KPP oraz art. 267 TFUE. Druga część poświęcona została analizie wyroków Trybunału Sprawiedliwości w sprawie reformy polskiego wymiaru sprawiedliwości. Umożliwiła ona sformułowanie kilku wniosków. Po pierwsze Trybunał Sprawiedliwości uznał, że Polska naruszyła zobowiązania traktatowe w związku z wprowadzeniem przepisów określających wiek przejścia sędziów w stan spoczynku oraz ustanawiających procedurę umożliwiającą przedłużenie czynnej służby na mocy dyskrecjonalnej decyzji Prezydenta RP. Po drugie Trybunał Sprawiedliwości dokonał analizy pojęcia „sądu” z perspektywy art. 19 ust. 1 akp. 2 TUE. Podkreślił, że wskazane postanowienia zobowiązują państwa członkowskie do ustanowienia systemu środków odwoławczych i procedur zapewniających skuteczną ochronę sądową w dziedzinach objętych prawem UE. Podkreślił również, że dotyczy to organu, który jedynie potencjalnie może rozstrzygać sprawy z elementem unijnym. Po trzecie Trybunał Sprawiedliwości doprecyzował pojęcie zawisłości sędziowskiej w kontekście nieusuwalności sędziego oraz niezależności sędziowskiej. Sformułował swoisty test niezawisłości sędziowskiej, który powinien być badany przez sąd odsyłający.