Cengiz Sayin

Using Antalya province as a case study, this research investigates access to essential public services for individuals with physical, hearing, and visual impairments and the factors influencing it. Data were collected via face-to face interviews and questionnaires from 61 individuals with physical disabilities, 60 with hearing impairments, and 60 with visual impairments. Independent samples t-tests were employed to assess geographic disparities in access, while ordinal logistic regression analysis identified predictive factors. Analysis revealed that individuals with physical and visual disabilities experienced Limited Access (Level 2) in both rural and urban areas. In contrast, individuals with hearing disabilities demonstrated Full Access (Level 1) in urban areas but Limited Access in rural settings. The results indicate that while place of residence (rural versus urban) did not significantly impact access for the physically disabled group, rural residence negatively affected service access for those with hearing and visual impairments. Public services should therefore be reconfigured to address specific barriers for different disability groups and to implement effective oversight to improve overall accessibility.

Gelişmişlik düzeyi ne olursa olsun tüm ülkeler yoksulluk ile mücadele etmektedir. Fakat özellikle az gelişmiş ve gelişmekte olan ülkeler için yoksullukla mücadelenin önemi daha da büyüktür. Yoksulluğun önlenmesinde en yaygın kullanılan politika aracı sosyal yardımdır. İyi işleyen sosyal yardım sistemi yoksullukla mücadeleyi başarıya ulaştırmak için önemli bir fonksiyona sahiptir. Sosyal yardım uygulamalarının etkinliğini artırmak için, ihtiyaç sahiplerinin doğru bir şekilde belirlenmesi büyük önem taşımaktadır. Bu çalışmada, ihtiyaç sahibi olan ve sosyal yardım alan kişilerin yardım gelir oranları ve etkili faktörler belirlenmiştir. Bu oran hanelerin geçimlerinde sosyal yardıma ne kadar bağımlı olduklarını göstermektedir. Aktif olarak kamu sosyal yardım alan 210 hane ile yüz yüze görüşmeye dayalı anket çalışması yapılmıştır. Sosyal yardım yararlanıcılarının dağınık ve gizli bir nüfusa sahip olması nedeniyle hanelerin seçiminde kartopu örnekleme yöntemi kullanılmıştır. Hanelerin yardım-gelir oranını etkileyen faktörlerin belirlenmesinde birden fazla sosyo-ekonomik değişkenin aynı anda değerlendirilmesini sağlayan çoklu doğrusal regresyon modeli uygulanmıştır. Araştırma (2023) bulgularına göre hanehalkı aylık sosyal yardım miktarı 953.17 TL ve hanehalkı aylık geliri 1,449.19 TL’dir. Hanehalkının yardım-gelir oranı 0.82 olarak hesaplanmıştır. Yani hanehalkının aldığı yardım tutarı gelirinin %82’si kadardır. Yapılan çoklu doğrusal regresyon analizi sonucunda hane reisinin cinsiyeti (p=0.040), hane reisinin yaşı (p=0.000) ve hanehalkının aldığı toplam yardım tutarının (p=0.000) YGO üzerinde pozitif etkisi olduğu tespit edilmiştir. Hane reisinin medeni durumu (p=0.039), hanende çalışan aile bireyi sayısı (p=0.024) ve hanehalkı gelirinin (p=0.000) ise yardım-gelir oranı üzerinde negatif etkisi olan açıklayıcı değişkenler olduğu belirlenmiştir. Yardım-gelir oranı üzerinde etkili faktörler göz önünde bulundurulduğunda, hanehalkının istihdama kazandırılması onların yardıma bağımlı bir hayattan kurtarılmasında kalıcı katkı sağlayacaktır. Sistemli ve etkili işleyen sosyal yardım sistemi için, hanelerin muhtaçlık düzeyleri gözetilerek teşviklerin verilmesi gerekir.

Fighting against poverty has become an increasing topic both at international and national levels. In this context, social policy programmes and particularly the implementation and delivery of social aid programs are one of key policy tools widely used in many countries to alleviate poverty and reduce hunger. Assessing the Aid Dependency Rate (ADR) of the beneficiaries is of great importance to achieve the goal of designed and delivered social assistance programs. Therefore, this study determines beneficiaries’ level of dependency on social aid and the underlying factors. Primary data were collected through face-to-face survey from 210 households actively beneficiaries of public social aid selected by use of snowball sampling. Additionally, ordinal logistic regression analysis was conducted to determine the factors affecting the level of need of households for public social aid. The findings showed that 46.7% of households were in low level dependency on social aid, 28.6% in intermediate level, and 24.8% in high level. Besides, the results of the ordinary logistic regression analysis revealed that the marital status, employment status of the household and the group of delivered social aid were significant factors affecting level of need for social aid (P<0.05). Also, it shows that the odd ratio of household of being in high level increases 264.25 times if there is not any working individual compared to households with two or more working individuals (P<0.01) whereas this ratio decreases to 3.71 (P<0.05) in households by only one individual working. The study concludes that the presence of even one working individual is of great importance in order to prevent the household's dependence on social aid in high level. Consequently, designing social aid programs that consider the mentioned factors would help to fight against poverty.

The main purpose of the study is to determine the levels of need of the households for public social assistance and the main factors affecting it. The study data were collected through a face-to-face survey with the beneficiaries of public social assistance and multinomial logistic regression model was used for data analysis. The results revealed that the households would be needy rather than less needy of social assistance if they receive family benefits rather than if they receive elders and disabilities benefits, but this probability would decrease if the monthly income of the individuals in the household increases by 1 TRY-Lira. In addition, the households would be more likely to move to the level of “highly needy” rather than “less in need” of social assistance if the age of the head of the household increases by one year, the number of individuals in the household increases by one person and if the households receive family benefits instead of elderly and disabled benefits. The findings of study would enable policymakers to improve public social assistance practices in Turkey.

Regarding the regulation of waste, many policies and legal rules exist throughout the world. However, people often see the effort and money spent on “waste” as a “wasted resource” ironically. Waste is generated in every sector where production exists, and agriculture is one of them. The agricultural sector faces various challenges related to different types of waste. Especially, intensive agricultural systems like greenhouses have a more complex structure in waste classification. This study aims to draw attention to economic and social factors and focuses on behaviors and trends in waste management. Its original value is the evaluation of the factors affecting the waste management preferences of the producers. Within the scope of the research, a survey was conducted with 250 tomato producers selected by sampling in Antalya and its districts. Willingness to Pay (WTP), one of the contingent valuation methods, was applied for the research method, and bivariate probit models were used for the econometric model. As a result of the field study conducted with the producers, it was analyzed how demographic and socio-economic variables affect WTP and WTP amount. Additionally, as well as the waste disposal preferences of producers, waste types generated by agricultural production and how they are treated are also discussed.

Türkiye’de tarım sektöründe, mevsimlik tarım işçilerinin istihdamında tarım aracıları önemli rol oynamaktadır. Tarım aracısı, işveren ve işçi ilişkileri ‘’Tarımda İş Aracılığı Yönetmeliği’’ ile düzenlenmiştir. Yönetmeliğe göre tarım aracısı; tarımda iş ve işçi bulma aracılığı görevini yapmak üzere izin verilen gerçek veya tüzel kişilerdir. Bu çalışmanın amacı; fındık tarımında faaliyet gösteren tarım aracılarının çalışma şekillerini, tarım aracısı-işçi-işveren ilişkilerini ortaya koymak ve ilişkileri düzenleyecek öneriler geliştirmektir. Bu çalışmanın ana materyali; 2015 yılında Giresun ili Merkez, Bulancak, Tirebolu ve Espiye ilçelerinde, kartopu örnekleme yöntemiyle belirlenmiş 29 adet mevsimlik gezici tarım işçisi ve 47 adet işveren ile yüz yüze görüşmeye dayalı anketlerden elde edilmiştir. Araştırma bulgularına göre; tarım aracıları, fındık işçilerinin günlük yevmiyesi üzerinden %5-10 arasında değişen oranlarda ücret almaktadır. Ancak ücretin işçiden tahsis edilmesi mevcut yönetmelik hükümlerine uymamaktadır. Mevsimlik gezici işçiler, iş bulma ve ücret garantisi olduğu için tarım aracısı ile çalışmayı tercih etmektedir. Bu bakımdan tarımsal istihdama katkısı önem taşımaktadır. Tarım aracılığı sistemi, sadece mevsimlik işçiler için değil aynı zamanda işverenler için de önem arz etmektedir. Ancak uygulamada; aracı, işçi ve işveren arasındaki ilişkilerde aksaklıklar olup, bunlar genellikle aracıların denetim eksikliğinden kaynaklanmaktadır. Mevcut tarım aracılığı sisteminin yasal yapılanması, ihtiyacı karşılayacak düzeyde olmasına karşın, uygulamanın daha etkin denetlenmesi ile sorunlar önemli ölçüde çözülebilecektir.

Bu araştırmanın amacı, Antalya İli örneğinde sebze tohumculuğu sektörünün küresel rekabet düzeyinin ortaya konulmasıdır. Araştırmanın ana kitlesini, Antalya İlinde sebze tohumculuğu dış ticareti yapan firmalardır. Araştırmanın verileri, sebze dış ticareti yapan 40 aktif firma ile yapılan yüz yüze anketlerden elde edilmiştir. Sekörün rekabet düzeyinin belirlenmesinde Porter’ın Elmas Modeli kullanılmıştır. Elmas Modelinde; girdi koşulları, talep koşulları, firma stratejisi, ilgili ve destekleyici sektörler olmak üzere dört ana belirleyici, devlet etkisi ve şans faktörü olmak üzere iki de yardımcı belirleyici faktör vardır. Bu belirleyicilere ait alt değişkenlerin cevapları, 5’li Likert ölçeğine göre oluşturulmuş sorularla ortaya konulmuştur. Elmas Modeli bulguları, sebze tohumculuğu sektörü küresel dış ticarette orta düzeyde rekabet gücüne sahip olduğunu göstermektedir.

Social assistance had become a key policy tool worldwide in alleviating poverty and reducing hunger. However, many authors highlighted that implementing social assistance programs has been facing many obstacles. This research examined Turkey’s public social assistance system in the districts of Antalya. A face to face survey was conducted with 100 households functionally selected from Konyaaltı town Social Assistance and Solidarity Foundation (SASF) beneficiary list, and 10 administrators responsible for districts and municipalities’ social assistance and services. Descriptive statistics were used to examine the perception of beneficiaries on the assistance system and varieties of assistance programs they benefited from. Due to the findings it was seen that the municipalities mostly provide in-kind assistance and use different criteria for evaluating social assistance applications. However, it was seen that municipalities do not have a common system in monitoring social assistance. In addition, it was seen that foundations provide cash and in-kind assistance and use a common criteria in evaluating the applications for social assistance within a common monitoring system. There is no common social assistance system where all public institutions are included, and all social assistance can be monitored country wide. Accordingly, “social assistance and income ratio of the households can not be determined accurately. The same household might receive different assistance from various resources and their level of need for social assistance is not known. Accordingly, the total value and amount of social assistance provided to beneficiaries cannot be calculated accurately. In addition, there are various types of social assistance and their follow-up is difficult. Accordingly, it is required to simplify the types of social assistance and an integrated “social assistance monitoring system” including all public and other relevant institutions should be developed country wide.

Türkiye, uzun yıllardır enflasyon ile mücadele eden ülkeler arasında yer almakta olup enflasyon tarım sektörünü de etkisi altına almaktadır. Enflasyonun etkisini anlamak ve dolayısıyla Sektörler arasındaki kaynak transferinin durumu ve yönünün yıllar itibariyle belirlenmesi açısından iç ticaret hadleri önem taşımaktadır. İç ticaret hadleri, tarım sektöründen tarım dışı sektörlere kaynak aktarımını göstermektedir. Böyle bu yöntemle, sektörel olarak ekonomik refah değişmelerini takip etmek ve tarım kesiminin satın alma gücündeki değişiklikleri anlamak mümkün olmaktadır. İç ticaret hadlerinin tarımın aleyhine gelişmesi tarımın diğer sektörler tarafından vergilenmesini, lehine gerçekleşmesi ise tarım dışı sektörlerden tarıma kaynak aktarımını göstermektedir. Sektörler arası fiyat değişimleri ve seyri, tarım politikaları kapsamında desteklemelerin ve teşviklerin belirlenmesini de etkilemektedir. Bu çalışmada, Türkiye’de 2003-2017 döneminde domateste iç ticaret hadlerini hesaplayarak üreticilerinin satın alma gücünü hesaplamak ve yorumlamak amaçlanmıştır. İç ticaret hadleri net değişim hadleri kapsamında; domates üretim girdi fiyatları, çiftçi eline geçen fiyat ve tüketici fiyat indeksine göre 2003 yılı baz alınarak hesaplanmıştır. Çalışmada, incelenen dönem içerisinde tarım ticaret hadleri üretici lehine seyir izlemesine rağmen domates üreticisi için aleyhine bir seyir izlemiştir. Bu durum çiftçi ürettiği tarımsal üründen eline geçen fiyatlar ile daha az tarım dışı mal ve hizmet alabileceği anlamına gelmektedir.

Tarım sektörü başta toplumun gıda ihtiyacının karşılanması olmak üzere istihdam, ihracat, yatırım, hammadde temini ve katma değer yaratma gibi ekonomik katkıları nedeniyle tüm ülkelerde önemini her zaman korumaktadır.Türkiye’de de tarım sektörü belirtilen tüm konulardaki önemini baskın bir şekilde sürdürmektedir. Ancak gelinen noktada, taşıdığı bu öneme karşın, tarımda giderek yaşlanan ve tarım dışına kayan bir üretici sorunu yaşanmaktadır. Bir yandan tarımda kalma öte yandan kente göçü alternatif olarak görme seçenekleri genç tarım üreticilerini ve adaylarını tercih yapmada bir hayli zorlamaktadır. Bu durum, ülke tarımının geleceği ve sürdürülebilirliği açısından olumlu sinyaller vermemektedir. Çiftçi kararlarının ve davranışlarının; ekonomik, sosyal, kültürel, politik, coğrafi ve psikolojik olmak üzere oldukça çeşitli faktörlerden etkilendiği iyi bilinmektedir. Bu bakımdan üreticilerin “tarımda kalma” ya da “kalmama” eğilimlerine neden olan temel faktörlerin doğru belirlenmesi; geleceğe yönelik gıda güvencesi ve tarımın sürdürülebilirliğinin sağlanması, kırsal alanların sosyo-ekonomik devamlılığının sağlanması açısından son derece önemli görülmektedir. İkincil verilerden yararlanılan bu çalışmada, çiftçilerin tarımsal faaliyeti sürdürme ya da faaliyete devam etmeme eğilimlerinin tartışılması amaçlanmıştır. Tarımın çok boyutluluğu göz önüne alınarak geniş bir çerçevede üreticilerin tarımdan ayrılma nedenleri incelenerek çözüm yollarının aranması, tarımsal üretim yeterliliği ile ülke refahı ve kalkınma yolunda büyük bir adım olacaktır.