Taner Yonar

The textile industry causes significant environmental problems because of its intensive use of water, energy, and chemicals. The stenter machines, which are commonly used in textile finishing processes, release air pollutants such as odor, volatile organic compounds (VOCs), and total organic carbon (TOC) into the atmosphere during drying and fixing processes carried out at high temperatures. The aim of this study was to investigate odor, VOC, and TOC emissions from the stacks of the stenter machines. In this study, odor, VOC, and TOC parameters were examined in samples from the stacks of stenter machines of nine different plants operating in the textile sector in Bursa, Turkey. The samples were analysed in accordance with EN 13725:2022 standard, EN 13649:2014 standard, and EN 12619:2013 standard for odor, VOC, and TOC parameters, respectively. Acetone, carbon tetrachloride, dibromochloromethane, ethylbenzene, tetrachlorethylene, toluene, and p + m-Xylene were the most common components. The TOC concentrations were determined in the range of 13.89–279.23 mg/Nm³. The odor concentrations were determined in the range of 4113–26,627 OU/m³.

Electronic nose systems are advanced technological tools that enable the objective evaluation of odors through sensor arrays mimicking the human olfactory mechanism and sophisticated data processing algorithms. These systems facilitate rapid, reproducible, and standardized measurement of chemical components in applications such as food safety, environmental monitoring, medical diagnostics, and industrial quality control. In this study, measurements obtained from electronic nose sensors were compared with olfactometry panelist assessments using n-butanol as a reference substance in accordance with the TS EN 13725 standard. Furthermore, machine learning algorithms, including Partial Least Squares (PLS), Support Vector Regression (SVR), and Gaussian Process Regression (GPR), were applied to model the sensor data and evaluate their predictive accuracy. The results demonstrated the reliability and applicability of the electronic nose system, achieving training mean absolute percentage error (MAPE) values of 6.53% for PLS, 10.89% for SVR, and 0.15% for GPR. This study presents an innovative approach that systematically assesses the performance of electronic nose technology using a standardized reference odor and highlights the effectiveness of the modeling approach.

Kentsel katı atık yönetimi ve atıktan enerji politikaları, son dönemde çevresel sürdürülebilirlik açısından kritik bir öneme sahip olup, Dünya’da birçok ülkenin çevre politikalarının da gündemini oluşturmaktadır. Bu yayın, Türkiye’de kentsel katı atık yönetimi ile atık enerjisi politikalarının, ulusal düzeydeki çerçevesini ve stratejilerini ortaya koyarak, ulusal politika belgelerindeki yeri ve önemini analiz etmek, Ülkede yerel yönetimlerdeki mevcut durumu değerlendirerek, politikaların etkinliğini incelemek, elde edilecek bulgularla politikaların daha etkin uygulanmasını teşvik etmek üzere, geliştirilmesine ve iyileştirilmesine katkıda bulunarak, politika yapıcılar, araştırmacılar ve ilgili diğer paydaşlar için kaynak oluşturmayı amaçlamaktadır. Çalışmada; atık ve atıktan enerji kavramı üzerinde durulmuş, Türkiye’nin Ulusal Katkı Beyanı, Onikinci Kalkınma Planı başta olmak üzere, ilgili Bakanlıkların son dönemde hazırlamış oldukları strateji belgeleri ve eylem planlarında yer alan, politika, strateji, hedef ve eylemler detaylı olarak incelenmiş, bu alandaki politikaların mevzuatlara ne ölçüde yansımış olduğu ile yerel yönetim uygulamalarında ne ölçüde karşılık bulduğu değerlendirilmiştir. Sonuç olarak; kentsel katı atık yönetimi alanında, Türkiye'nin ulusal politika belge hedefleri ile mevzuatı oldukça iddialı ve yeterli görünmektedir. Ulusal belgelerde önemli derecede yer kaplayan bu politikaların, Yerel Yönetimlerde yeterince karşılık bulamadığı anlaşılmış, yerelde karşılaşılan temel sorunlar tartışılarak, çeşitli öneriler ve çözüm yolları sunulmaya çalışılmıştır. Türkiye'deki ulusal politika ve strateji belgeleri üzerinden atık yönetimi ve atıktan enerji politikalarının detaylı bir çizelgede incelenmesi, mevcut politika çerçevesini anlamamıza yardımcı olurken, aynı zamanda gelecekteki politika yönelimlerine de ışık tutarak, etkin bir şekilde uygulanması için yol gösterici olacaktır.

In this study, we investigated the effect of different radical scavengers on the nitrate and/or nitric acid (NO₃⁻ and/or HNO₃) formation chain in liquid while the dielectric barrier discharge plasma system (DBD) was used for ozone (O₃) generation. The effects of the excess concentration of each scavenger were studied individually. In addition, ultrapure water (UPW), tap water, and surface water samples were examined in the same condition. Due to the absence of scavengers in the UPW, we expected the highest NO₃⁻ formation in this experiment because all active species produced by the DBD system should have formed NO₃⁻. However, the obtained results were unexpected; the highest NO₃⁻ formation was obtained in the tap water at 385 ± 4.6 mg/L. The results can be explained by some compounds in tap water acting as a trap for radicals involved in chain reactions that form NO₃⁻ and/or HNO_3. The second highest result was obtained in the sodium hydroxide solution as 371 ± 4.9 mg/L, since the OH⁻ ions accelerated the decomposition of O₃ to its intermediates such as hydroperoxide (HO₂⁻), ozonide (O₃⁻), and hydroxyl radical (OH^•), and, by increasing radicals in the liquid, more chain reactions can be promoted that lead to the formation of NO₃⁻ and/or HNO₃. On the other hand, the quenching of radicals by scavengers such as carbonate ion and phosphoric acid and/or the long-term stabilization of O₃ as O₃ negatively affected the chain reactions that generate NO₃⁻ and/or HNO₃.

Bu çalışmada, ampisilin antibiyotiği içeren atıksuların elektrokimyasal oksidasyonunda yeni nesil Sn/Sb/Ni-Ti anotların uygulanabilirliğinin araştırılması amaçlanmıştır. Elektrolit olarak değerlendirmek üzere sodyum klorür ve potasyum klorür olmak üzere iki farklı tür tuz kullanılmıştır. Ancak, potasyum klorür ile giderim verimleri daha yüksek bulunmuştur. Potasyum klorür ile ampisilin ve kimyasal oksijen ihtiyacının tamamen giderilmesi sırasıyla 5 ve 60 dakika reaksiyon süresi sonunda gerçekleşirken; sodyum klorür ile sırasıyla 5 ve 90 dakika sonra gerçekleşmiştir. Sonuç olarak optimum elektrokimyasal reaksiyon koşulları 750 mg L-1 potasyum klorür ilavesi, pH 8 ve 50 mA cm-2 akım yoğunluğu olarak bulunmuştur. Bu çalışmanın sonucunda, ampisilinin bozunması için yeni nesil Sn/Sb/Ni-Ti anotları ile elektrokimyasal oksidasyon prosesleri, daha az reaksiyon süresi ihtiyacı, tam mineralizasyonun sağlanması ve pH ayarlama adımına ihtiyaç duyulmaması açısından gelecekteki uygulamalar için bu konuda umut verici görünmektedir.

In this study it was aimed to investigate the treatability of cefoperazone with new generation Sb-doped SnO₂-Ni anodes. For this purpose, it was studied with Sn/Sb/Ni: 500/8/1 anodes for the oxidation of aqueous solution containing cefoperazone antibiotic by addition of different types of electrolyte. Potassium chloride was found as the best electrolyte type affecting the electrochemical reactions positively even at lower concentrations (750 mg/L⁻¹). At pH 8 the best results were obtained, which is the neutral pH value of the aqueous solution. 50 mA/cm²was found as the best value for current density parameter, providing full mineralization just after 60 min of reaction. The removal efficiencies increased generally with the increase of current density, because active oxidants occur increasingly at higher current values. According to the results of the study it was seen that, electrochemical oxidation processes with Sn/Sb/Ni–Ti anodes could be carried out efficiently without need adding extra electrolyte (salt) and pH adjustment step for real wastewaters containing antibiotics. Thus, it was found an easy and economic way to perform electrochemical oxidation with Sn/Sb/Ni–Ti anodes for the wastewaters containing cefoperazone antibiotics.

In most cases traditional and advanced treatment technologies transfers and concentrates the pollutants from one phase to other phase. However, nowadays, these concentrated flows containing heavy pollution are rapidly moving away from being manageable. In particular, membrane concentrate flows await immediate solutions to this issue. Electrodialysis Bipolar Membrane (EDBM) Processes are becoming a serious and potential solution technique for similar concentrate streams. In this chapter, principles and potentials of EDBM processes for the recycling or recovery of membrane concentrates are discussed.