Nazan An has a total of 26 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Open Access

    Half a Degree Matters: Mean Climate and Climate Extremes Responses to 1.5 °C and 2 °C Global Warming Levels in Türkiye

    by Mustafa Tufan Turp, Nazan An, Elmas Merve Samancı, Zekican Demiralay, Dalya Nur Çatalçekiç, Mehmet Levent Kurnaz

    The Paris Agreement aims to limit global warming to well below 2 °C while pursuing efforts to restrict it to 1.5 °C, as exceeding these thresholds may intensify climate-related risks. Understanding climate responses to an additional half-degree of warming remains critical for adaptation planning. Accordingly, the implications of an additional 0.5 °C warming from 1.5 °C to 2 °C over Türkiye were evaluated using 10 km resolution RegCM4.4 simulations driven by the MPI-ESM-MR and HadGEM2-ES models. Temperature- and precipitation-related indicators were analyzed, including mean temperature (Tmean), tropical nights (TN), discomfort index (DI), total precipitation (TP), the simple daily intensity index (SDII), extreme precipitation days (R90P), dry periods lasting at least five consecutive days (CDD5), and consecutive dry days (CDD). The results indicate that the additional 0.5 °C warming does not affect all climate indicators equally, with the strongest responses observed in temperature-related indicators. Temperature-related indicators, particularly TN and DI, show clear and consistent increases, indicating strong sensitivity to additional warming. By contrast, precipitation-related indicators display more heterogeneous and model-dependent responses, with RCM-HG generally projecting increases in precipitation and intensity, while RCM-MPI suggests decreases in certain regions and seasons. The signal-to-noise ratio (SNR) analysis further indicates greater robustness of annual temperature-related changes, whereas inter-model sign agreement varies among indices and seasons, with complete agreement for Tmean. The findings provide a scientific basis for regionally tailored adaptation planning in Türkiye and highlight the potential for reducing climate risks by limiting warming to lower levels.

  • İklim Dirençli Altyapı Tasarım Standartlarının Uygulanması

    by Cem Avcı, Nazan An, M. Tufan Turp

    Yüksek hızlı demiryolu altyapıları, uzun ömürleri ve çok bileşenli yapıları nedeniyle iklim değişikliğinin etkilerine giderek daha açık hale gelmektedir. Artan sıcaklıklar, kısa süreli şiddetli yağışlar, taşkınlar, heyelanlar, korozyon, deniz seviyesi yükselmesi ve yangın riski; raylar, köprüler, tüneller, katener sistemleri, sinyalizasyon ve drenaj gibi kritik bileşenlerin performansını doğrudan etkilemektedir. Avrupa Çevre Ajansı tarafından yayımlanan Avrupa İklim Risk Değerlendirmesi, ulaştırma ağlarında biriken iklim risklerinin birçok bölgede kritik eşiklere ulaştığını ortaya koymaktadır. Bu çerçevede Avrupa Komisyonu tarafından geliştirilen İklime Dirençli Altyapı Teknik Rehberi, iklim risk taraması, ayrıntılı etkilenebilirlik analizi, uyum önlemlerinin tasarıma entegrasyonu ve sürecin belgelendirilmesini zorunlu kılmaktadır.Araştırmalar, özellikle hidrolojik ve termal etkilerin tasarım yaklaşımlarını köklü biçimde değiştirmesi gerektiğini göstermektedir. Kısa süreli yağış şiddetlerindeki artış, durağan yağış şiddeti-süre-sıklık eğrilerinin yetersiz kaldığını; menfez, drenaj ve oyulma kontrollerinde durağan olmayan analizlerin gerekli olduğunu ortaya koymaktadır. Sıcak hava dalgaları ise ray burkulması, katener sarkması ve üstyapı deformasyonlarını artırmakta; bu durum sıcaklık eşiklerine dayalı işletme kısıtları ve bakım önceliklendirmesini zorunlu hale getirmektedir. Betonarme elemanlarda hızlanan karbonatlaşma ve jeoteknik yapılarda artan şev instabilitesi de iklim projeksiyonlarının tasarıma dahil edilmesini gerekli kılmaktadır. Türkiye’de Eurocode’ların Türk Standardı olarak uygulanması, Avrupa’daki iklim uyumlu güncellemelerin zamanla yansıtılmasına olanak tanımaktadır. Kısa vadede ise proje bazlı iklim tasarım kabullerinin net biçimde tanımlanması, yüksek hızlı demiryolu altyapılarının güvenliği ve sürekliliği açısından en etkili yaklaşım olarak öne çıkmaktadır.

  • İklime Dirençli Altyapının Tanımlanması

    by M. Tufan Turp, Nazan An, Cem Avcı

    Dirençlilik, altyapı sistemlerinin dış şoklar karşısında ayakta kalabilmesini, etkilendiğinde uyum sağlayabilmesini ve mümkün olan en kısa sürede yeniden işlev kazanmasını ifade eder. İklime dirençli altyapı ise yalnızca bugünün risklerine karşı koruma sağlamaz; gelecekte değişmesi beklenen sıcaklık, yağış ve deniz seviyesi koşullarını da dikkate alarak planlanan ve işletilen bir yaklaşımdır. Bu sayede altyapı, iklim değişikliğinin toplumlar üzerindeki etkilerini azaltan aktif bir koruma aracına dönüşür. Bu yaklaşım; afet riskinin azaltılması, iklim değişikliğine uyum, sürdürülebilirlik ve emisyonların azaltılması hedeflerini birlikte ele alır. Yeni altyapılar tasarlanırken geleceğin iklim koşulları göz önünde bulundurulur; mevcut altyapılar ise bakım, güçlendirme ve işletme uygulamalarıyla değişen koşullara uyarlanır. Taşkınlara karşı geliştirilen yeşil alanlar, yükseltilmiş yollar, güçlendirilmiş hastaneler veya enerji sistemleri bu anlayışın pratik örnekleridir. İklime dirençli altyapı, yalnızca teknik bir konu değildir; güçlü yönetişim, kurumlar arası iş birliği, yeterli finansman ve toplumsal katılım gerektirir. Risklerin doğru tanımlanması, etkilenebilir grupların gözetilmesi, erken uyarı sistemleri ve doğa temelli çözümler bu sürecin temel bileşenleridir. Amaç, her krizden sonra sadece onarmak değil, sistemi daha güçlü ve esnek hale getirerek geleceğe daha hazırlıklı olmaktır.

  • Enerji Politikaları-İklim Politikaları

    by M. Tufan Turp, Nazan An, Cem Avcı

    Sürdürülebilirlik kavramı kalkınma ile birlikte ele alınır ve nesiller arası adalet ilkesine dayanır. Fosil yakıt temelli ekonomik model iklim krizini derinleştirir; bu nedenle yenilenebilir ve temiz enerji kaynaklarına dayalı bir ekonomi gereklilik hâline gelir. Enerji politikaları, hükümetlerin enerji üretimi, tasarrufu ve tüketimini düzenlemek için kullandığı yasa, vergi, sübvansiyon, teşvik ve standartların bütününü oluşturur. Bu politikalar enerji verimliliğini artırmayı, emisyonları azaltmayı, temiz enerji yatırımlarını desteklemeyi, enerji piyasasının rekabetçi ve şeffaf işlemesini, enerji arzının kesintisiz ve güvenli kalmasını hedefler.Enerji politikalarının sürdürülebilirlik, ekonomik büyüme, arz güvenliği ve uygun maliyet gibi dört temel odağı bulunur. Yenilenebilir enerjiye geçiş, enerji verimliliği standartları, enerji depolama ve talep yönetimi gibi araçlar hem çevresel hem ekonomik kazanımlar üretir. Araştırma ve geliştirme destekleri ile performans standartları, yeni teknolojilerin maliyetini zaman içinde düşürür; güneş enerjisindeki maliyet düşüşü buna örnek oluşturur. İklim politikaları, iklim değişikliğini azaltmak ve etkilerine uyum sağlamak için tasarlanan, sera gazı emisyon azaltımı, yenilenebilir enerjiye geçiş, sürdürülebilir arazi kullanımı, uyum tedbirleri, piyasa mekanizmaları ve uluslararası iş birliğini kapsayan geniş bir politika alanıdır. Hedefler arasında çevresel sürdürülebilirlik, yeşil istihdam, yeni teknolojiler, enerji bağımsızlığı ve uzun vadeli maliyet tasarrufu yer alır. İklim politikalarının planlanması; etkilenebilirlik ve risk analizi, paydaş katılımı, ölçülebilir hedefler, uygun araç seçimi, izleme-değerlendirme ve kapasite geliştirme adımlarını içerir. Karbon fiyatlandırması, uyum stratejileri ve sürdürülebilir ormancılık uygulamaları, farklı ülke örnekleriyle somutlaşır.

  • İklime Dirençli Altyapıda Sürdürülebilir Kalkınma Amaçlarının (SKA) Rolü

    by Başak Bilgin, M. Tufan Turp, Nazan An, Cem Avcı

    İklim değişikliği; artan ortalama sıcaklıklar, değişen yağış düzenleri, yükselen deniz seviyesi ve sıklaşan aşırı hava olayları yoluyla altyapı sistemleri üzerinde doğrudan ve çok boyutlu bir baskı oluşturmaktadır. Bu baskı yalnızca fiziksel hasar ve hizmet kesintileriyle sınırlı kalmaz; yoksulluk, açlık, sağlık, istihdam, eşitsizlik, şehirleşme ve iklim eylemi gibi Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları (SKA) ile doğrudan ilişkili sosyal ve ekonomik sonuçlar da üretir. Bu nedenle altyapının iklime dirençli hale getirilmesi hem risklerin azaltılması hem de SKA’lara ilerleme açısından ortak bir kaldıraç niteliği taşır.Ulaşım sektörü, iklim etkilerine son derece açık olması ve çok sayıda SKA ile kesişmesi nedeniyle öne çıkar. Sıcak hava dalgaları, sel ve fırtınalar; hava, kara, deniz ve demiryolu altyapısında hasara yol açarak güvenliği ve hizmet sürekliliğini zayıflatır. Dirençli ulaşım ağları, özellikle etkilenebilir gruplar için güvenli, karşılanabilir ve erişilebilir hareketlilik sağlayarak sağlıklı yaşamı, insana yakışır işi ve sürdürülebilir şehirleri destekler. Veri temelli planlama, operasyonel esneklik ve doğa temelli çözümler bu direnci güçlendirir. Enerji sektörü, bir yandan sera gazı emisyonlarının önemli bir kaynağıyken diğer yandan iklim etkilerine en açık altyapılardandır. Aşırı sıcaklar ve su stresi üretimi sınırlar, iletim ve dağıtım ağları ise afetlere karşı etkilenebilir hale gelir. İklime dirençli enerji altyapısı; temiz ve karşılanabilir enerjiye erişimi, kaynak verimliliğini ve iklim eylemini birlikte destekler. İnşaat ve sanayi sektörlerinde sıcaklık artışı işçi sağlığını ve üretkenliği düşürürken, aşırı olaylar maliyetleri ve tedarik risklerini artırır. Temiz teknolojiler ve yenilikçilik, dirençlilik ile istihdam ve sorumlu üretim arasında köprü kurar. Su kaynakları, tarım ve turizm sektörleri ise kuraklık, taşkın, kalite bozulması ve talep dalgalanmaları nedeniyle zincirleme etkilere açıktır. Su verimliliği, iklime uyumlu tarım ve sürdürülebilir turizm yaklaşımları; gıda güvenliği, halk sağlığı, eşitlik ve iklim eylemi için güçlü ortak faydalar üretir. Böylece altyapı sektörlerinde dirençlilik arttıkça, birden fazla SKA’ya eş zamanlı ilerleme mümkün hale gelir.

  • Genel Değerlendirme ve Sonuç

    by Nazan An, M. Tufan Turp, Cem Avcı

  • Altyapı Sektörlerinde Etkilenebilirlik, Uyum Kapasitesi ve Dirençlilik

    by Nazan An, M. Tufan Turp

    Etkilenebilirlik, bir sistemin iklimle ilişkili tehlikelere ne ölçüde maruz kaldığını, bu tehlikelere ne kadar hassas olduğunu ve uyum kapasitesinin ne durumda olduğunu birlikte ifade eder. Maruziyet, hassasiyet ve uyum kapasitesi hem doğal hem de beşerî sistemler için iklim riskinin temel bileşenlerini oluşturur. Hızlı kentleşme, sosyoekonomik eşitsizlikler ve çevresel bozulma, birçok bölgede etkilenebilirliği büyütür; sıcak noktalar, iklim tehlikeleri ile düşük uyum kapasitesinin çakıştığı alanlar olarak ortaya çıkar. Çevresel etkilenebilirlik; biyolojik çeşitlilik durumu, iklimsel hassasiyet, arazi kullanımındaki değişim, su kaynaklarına erişim, jeolojik tehlikeler ve insan baskısı ile şekillenir. Orman ekosistemleri, yarı kurak alanlar ve kıyı bölgeleri, iklim değişikliğine bağlı kuraklık, arazi bozulması ve deniz seviyesi yükselmesine karşı etkilenebilir örnekler sunar. Türkiye bağlamında kıyı alanları, orman ekosistemleri ve tarım alanları, farklı baskı tipleriyle öne çıkan çevresel hassasiyet alanlarıdır. Ekonomik etkilenebilirlik, gelir düzeyi, ekonomik yapı, iklime duyarlı sektörlere bağımlılık, kritik altyapının konumu ve çeşitlendirme derecesi ile belirlenir. Yoksulluk, dar gelirli ülkeler ve küçük ada devletleri için iklim şoklarını büyüten temel bir faktör olur. Tarım, turizm, balıkçılık ve enerji hem Türkiye’de hem küresel ölçekte iklim değişikliğine karşı etkilenebilir temel sektörlerdir ve bu durum, iklime dirençli altyapı, su yönetimi ve ekonomik çeşitlenme ihtiyacını güçlendirir. Sosyal etkilenebilirlik, demografik yapı, sağlık durumu, eğitim, toplumsal cinsiyet, mekânsal eşitsizlik, yönetişim kalitesi ve sosyal sermaye ile şekillenir. Düşük gelirli, yaşlı, kronik hastalığı bulunan veya iklim karşısında hassas ekosistemlere bağımlı gruplar daha yüksek risk taşır. Kentsel ısı adası etkisi, altyapı yetersizlikleri ve zayıf sosyal güvenlik ağları, özellikle metropol kentlerde iklim kaynaklı sağlık ve güvenlik risklerini artırır.Uyum kapasitesi, finansal, beşerî, doğal, sosyal ve fiziksel sermaye ile yönetişim ve öğrenme boyutlarının bileşimini ifade eder. Bu kapasite, farkındalık, bilgiye erişim, kurumsal koordinasyon, teknoloji kullanımı ve topluluk temelli uyum pratikleri ile güçlenir. Dirençlilik ise sistemlerin şokları soğurma, işlevlerini sürdürme, öğrenme ve dönüşme yeteneğini içerir; ulaşım, enerji, inşaat, su, tarım ve turizm altyapısında iklim risklerinin yönetimi için merkezi bir çerçeve sunar.

  • İklim Değişikliği ve Altyapı Sektörlerine Genel Giriş

    by M. Tufan Turp, Nazan An, Cem Avcı

    Altyapı sistemleri, toplumların yaşam kalitesini, ekonomik üretkenliğini ve çevresel güvenliğini belirleyen temel yapılardır. Enerji, su, ulaşım, iletişim, sanitasyon ve gıda tedariki gibi hizmetlerin kesintisiz işlemesi, kentlerin günlük işleyişinden bireylerin refahına kadar her alanı doğrudan etkiler. Ancak iklim değişikliği, bu sistemler üzerinde giderek artan bir baskı oluşturmaktadır. Artan sıcaklıklar, şiddetli yağışlar, taşkınlar, kuraklık ve orman yangınları daha sık ve daha yıkıcı hale gelirken, mevcut altyapının büyük bölümü geçmiş iklim koşullarına göre tasarlanmış durumdadır. Bu uyumsuzluk, riskleri daha görünür, daha sistemik ve daha maliyetli kılmaktadır.Altyapı yalnızca iklimden etkilenen bir alan değil; aynı zamanda sera gazı emisyonları ve doğal kaynak kullanımı üzerinden iklim değişikliğini besleyen önemli bir etkendir. Fosil yakıtlara bağımlı enerji sistemleri, su yoğun üretim süreçleri ve plansız kentleşme hem çevresel baskıları artırmakta hem de altyapının dirençliliğini zayıflatmaktadır. Bu nedenle altyapının güçlendirilmesi, yalnızca fiziksel bir koruma meselesi değil; iklim nötrlüğü, kaynak verimliliği ve sürdürülebilir kalkınma açısından da stratejik bir zorunluluktur. İklime dirençli altyapı, tasarımdan işletmeye ve kullanım ömrünün sonuna kadar uzanan bütüncül bir yaklaşım gerektirir. Ani afetlere olduğu kadar uzun vadeli iklim değişimlerine de uyum sağlamayı hedefler. Ancak birçok ülkede hızlı kentleşme, kaynak kısıtları ve planlama eksikleri bu uyumu zorlaştırmaktadır. Küresel ölçekte yaşanan altyapı kesintileri, iklim risklerinin zincirleme etkiler yaratarak ekonomik faaliyetleri ve toplumsal yaşamı aksatabildiğini açıkça göstermektedir. Bu tablo, altyapı sistemlerinin iklim risklerini merkeze alan uzun vadeli bir vizyonla yeniden ele alınmasını kaçınılmaz kılmaktadır. İklime dirençli, düşük karbonlu ve doğa temelli çözümlerle güçlendirilmiş altyapılar hem bugünün ihtiyaçlarını karşılamanın hem de geleceğin belirsizliklerine karşı toplumları korumanın anahtarıdır.

  • Altyapı Projeleri İçin İklim Değişikliği Risk Değerlendirmesi Kılavuzu

    by Cem Avcı, Nazan An, M. Tufan Turp

    Küresel iklim değişikliğinin giderek şiddetlenen etkileri, uzun ömürlü altyapı yatırımlarının teknik, mali ve hukuki açıdan yeniden değerlendirilmesini zorunlu kılmaktadır. Kullanım ömürleri 50-100 yıla ulaşan altyapı varlıkları için sıcaklık artışları, aşırı yağışlar, kuraklık, taşkınlar, deniz seviyesi yükselmesi, heyelan ve korozyon gibi riskler artık ikincil çevresel konular değildir. Bu riskler, projelerin finansal fizibilitesini, sigortalanabilirliğini ve güvenli işletimini doğrudan etkileyen temel unsurlar haline gelmiştir. Bu nedenle uluslararası düzenleyici kurumlar, kalkınma bankaları ve teknik standart kuruluşları, altyapının iklim değişikliğine karşı dirençliliğini güçlendirmeye yönelik kapsamlı çerçeveler geliştirmektedir.Avrupa Birliği, iklim risklerinin altyapı projelerine entegrasyonunu zorunlu kılan en gelişmiş sistemlerden birini oluşturmuştur. Avrupa Komisyonu tarafından yayımlanan İklime Dirençli Altyapı Teknik Rehberi ve Ortak Yardım Programı, altyapı yatırımlarında tehlike belirleme, maruziyet ve etkilenebilirlik analizi, çoklu iklim senaryosu kullanımı ve uyum önlemlerinin tasarıma belgeli biçimde entegre edilmesini şart koşar. Bu yaklaşım sayesinde Avrupa Birliği fonlarıyla desteklenen projelerde iklim riski, maliyet-fayda analizinden mühendislik tasarımına kadar sürecin ayrılmaz bir parçası haline gelir. Finansman boyutunda Dünya Bankası ve Uluslararası Finans Kurumu, iklim risk ve uyum değerlendirmelerini kredi koşullarına bağlayarak benzer bir zorunluluk yaratmaktadır. Uyum tedbirlerinin Çevresel ve Sosyal Eylem Planları aracılığıyla izlenmesi, iklim risk yönetimini mühendislik sınırlarının ötesine taşıyarak yatırım yapılabilirliğin temel kriterlerinden biri haline getirir. Uluslararası Standardizasyon Örgütü tarafından geliştirilen ISO 14090, ISO 14091 ve ISO 14097 standartları ise bu farklı yaklaşımları ortak bir teknik dil altında birleştirir. Sonuç olarak iklim uyumu, altyapı projeleri için isteğe bağlı bir ek değil; güvenli, sürdürülebilir ve uzun vadede ayakta kalabilen yatırımların vazgeçilmez koşulu haline gelmiştir.

  • İklim Dirençli Altyapılarda Kamu ve Özel Sektör Yatırımlarının Rolü

    by Cem Avcı, Nazan An, M. Tufan Turp

    İklim dirençli altyapılara yönelik kamu ve özel sektör yatırımları hem sera gazı emisyonlarının azaltılmasında hem de iklim değişikliğinin fiziksel etkilerine karşı toplumların korunmasında kilit bir rol üstlenmektedir. Enerji, ulaşım, binalar, su ve atık yönetimi gibi altyapı sistemleri, küresel emisyonların önemli bir bölümünü üretirken aynı zamanda sıcak hava dalgaları, seller, kuraklık ve deniz seviyesi yükselmesi gibi risklere doğrudan maruz kalmaktadır. Önümüzdeki yıllarda yapılacak altyapı yatırımlarının, değişen ortalama iklim koşullarını ve daha sık yaşanacak aşırı hava olaylarını dikkate alacak şekilde tasarlanması artık bir tercih değil zorunluluktur. Bu durum, artan yatırım ihtiyacını düşük karbonlu ve iklime dirençli bir dönüşümle birleştiren eşsiz bir fırsat sunmaktadır. Bu dönüşümün merkezinde güçlü bir yönetişim çerçevesi yer alır. Ulusal düzeyde net hedefler, öngörülebilir düzenlemeler, bilim temelli risk değerlendirmeleri ve uygun teşvik mekanizmaları, özel sektör yatırımlarını iklim dirençli altyapıya yönlendiren temel araçlardır. Yerel yönetimler ise iklim risklerinin sahadaki karşılığını anlayan, bu riskleri planlama ve mevzuata yansıtan aktörler olarak sürecin vazgeçilmez parçasıdır. İklim verilerinin altyapı modelleriyle bütünleştirilmesi, yerel ölçekte uygulanabilir ve kapsayıcı çözümler üretmeyi mümkün kılar. Yatırım boyutunda kamu finansmanı çoğu zaman süreci başlatan ve özel sermayeyi harekete geçiren bir kaldıraç görevi görür. Özel sektör ve finansal kuruluşlar için ise yeşil ve dirençlilik tahvilleri, kamu-özel iş birlikleri ve proje finansmanı modelleri önemli potansiyeller sunar. Ancak bu araçların etkili olabilmesi, risklerin doğru fiyatlanmasına, şeffaflığa ve uzun vadeli bir vizyona bağlıdır. Planlamadan işletmeye uzanan bütüncül bir yaklaşımla, düşük karbonlu ve iklim dirençli altyapıya geçiş hem yönetilebilir hem de sürdürülebilir hale gelebilir.