Sibel Eyigor

Aim: To compare the reliability and usefulness of GPT-4.1 mini and GPT-5 in postmastectomy lymphedema patient education.Materials and Methods: Twenty patient-centered questions were developed from reputable sources. Responses from both models were independently rated by three blinded physiatrists using 7-point Likert scales for reliability and usefulness.Results: GPT-5 demonstrated higher usefulness and reliability scores compared to GPT-4.1 mini (p = 0.005 and p = 0.021, respectively).Conclusions: Both models produced reliable and useful responses for lymphedema education. GPT-5 demonstrated higher usefulness and reliability scores, although these differences appear to reflect incremental improvements rather than substantial differences in clinical applicability. GPT-4.1 mini may already support basic patient education tasks. Future research should integrate patient usability data and real-time clinical resources to optimize AI-assisted rehabilitation.

Objective: To investigate the prevalence and characteristics of shoulder pathologies in women with breast cancer–related lymphedema (BCRL) using magnetic resonance imaging (MRI), and to compare these findings with those in controls of comparable age distribution presenting with shoulder pain but without malignancy or lymphedema. Methods: In this retrospective case‐control study, 45 women with BCRL and 45 controls of comparable age underwent shoulder MRI for unilateral shoulder pain. MRI findings included rotator cuff tendinopathies or tears, joint degeneration, and intra‐articular or bursal effusion. Associations between lymphedema‐related factors and effusion were examined using univariable and multivariable logistic regression analyses. Inter‐reader agreement for effusion detection was also assessed. Results: MRI‐detected effusion was significantly more frequent in the BCRL group than in controls (73.3% vs. 15.6%, p < 0.001), while the frequency of normal shoulder findings was notably lower (2.2% vs. 17.7%, p = 0.03). Rotator cuff and biceps pathologies were more common in the BCRL group, but the differences did not reach statistical significance. Within the BCRL group, patients with effusion had a significantly longer mean lymphedema duration in descriptive comparisons ( p = 0.007), whereas lymphedema duration was not an independent predictor of effusion in logistic regression analysis. Lymphedema severity showed no significant association with specific MRI abnormalities. Conclusion: Women with BCRL showed a higher prevalence of shoulder joint effusion on MRI than controls, while normal shoulder findings were less frequent. Effusion may represent a correlational imaging marker associated with chronic lymphatic dysfunction rather than a direct causal consequence. These findings support the selective use of imaging in BCRL patients presenting with shoulder complaints and highlight the need for prospective studies incorporating oncologic treatment parameters and functional outcomes.

Yeme ve yutma, 30’dan fazla sinir ve kasın istemli aktivitelerini içeren karmaşık davranışlar içermektedir. Bunun sebebi özellikle ağız ve farinksin, yutma işlevi dışında çiğneme, tat alma, konuşma ve solunum gibi diğer işlevlerin de gerçekleştirildiği bölgeler olmasıdır. İki önemli özelliğe sahiptirler: gıdanın ağız boşluğundan mideye geçişi ve hava yolunun korunması. Yutma süreci genel olarak bolusun konumuna göre oral, faringeal ve özofageal aşamalara ayrılır. Gıdanın ağız boşluğunda ve orofarenkse doğru hareketi katı gıda ve sıvı arasında farklılık göstermektedir. Disfaji, ağız boşluğu, farinks, hipofarinks veya özofagusun çok çeşitli işlevsel veya yapısal eksikliklerinden kaynaklanabilir. Disfaji, yaşlılık, nörolojik hastalıklar, kafa travmaları, dejeneratif hastalıklar, sistemik hastalıklar, otoimmün bozukluklar, enfeksiyonlar, cerrahi ve radyoterapi uygulanması gibi pek çok sebeple ortaya çıkabilir. Aspirasyon, dehidrasyon, malnutrasyon, kilo kaybı ve pnömoniye yol açarak ciddi bir mortalite ve morbidite neden olur. Yutma bozukluğunun tanısının konulmasından sonra multidisipliner bir ekiple rehabilitasyon planı oluşturulur. Rehabilitasyon yaklaşımlarını kompansatuar ve rehabilite edici yaklaşımlar olarak sınıflandırılabilir. Kompansatuar yöntemler yutma fizyolojisini doğrudan değiştirmeden güvenli yutmayı sağlamayı amaçlayan yöntemlerken, rehabilitatif yutma tedavisi, yutmanın nöromüsküler kontrolünde uzun vadeli iyileşme sağlamayı amaçlayan, genellikle nöromüsküler rehabilitasyonun genel ilkelerini takip eden egzersiz ve tekniklerlerdir. Pelvik taban, pelvik boşluğun tamamını kaplayan karmaşık fonksiyonel bir yapıdır. Bu yapının önemli bir parçası olan pelvik taban kasları, fasyaları birlikte üretra, vajina ve rektuma destek sağlar ve üretral, vajinal ve anal açıklıkları daraltır. Ayrıca pelvik taban kasları, karın ve sırt kasları ile sinerjik olarak çalışarak omurgayı destekler ve lumbopelvik stabiliteyi korur. Pelvik tabanın hem anatomik hem de işlevsel bütünlüğü, idrar ve gaitanın depolanması, boşaltılması, pelvik organlara destek sağlanması ve seksüel fonksiyonda önemli rol oynar. Pelvik taban rehabilitasyonu kolorektal kanser cerrahisi sonrası, fonksiyonel defekasyon bozuklukları ve anal inkontinans gibi sık görülen klinik durumların tedavisinde güvenilir bir tedavi olarak önerilmektedir. Rehabilitasyonun hedefi; abdominopelvik koordinasyonu sağlamak, sfinkterik motor kontrolü iyileştirmek ve gerekirse rektal duyusal fonksiyonu geri kazandırmaktır. Rehabilitasyon sürecinde hastanın klinik durumuna göre pelvik taban kuvvetlendirme egzersizleri, elektrik stimülasyonu ve biofofeedback ile kombine edilerek uygulanabilir. Dikkatli bir tanı süreci ve doğru hasta seçimi rehabilitasyonun başarısı için önemlidir. Hastanın bilişsel ve psikolojik değerlendirmesi yapılmalı, rehabilitasyona katılım isteği mutlaka sorgulanmalıdır.

Sarcopenia is a common, costly condition linked to falls, fractures, disability, and death. Initially defined in 1989 as age-related muscle loss, sarcopenia is now recognized as a progressive disorder involving declines in muscle strength, mass, and function, influenced by inactivity, malnutrition, chronic disease, and hormonal changes. Despite its prevalence—affecting 10–27% of people over 60—diagnosis and treatment remain limited due to the lack of consensus. Current research highlights cellular aging, chronic inflammation, oxidative stress, and anabolic resistance as key mechanisms. Exercise is the cornerstone of treatment. Resistance training improves strength and mass, while aerobic and high-intensity interval training enhance endurance and metabolic health. Combined exercise regimens yield better outcomes than single modalities. Personalized exercise programs considering age and health status are essential. Nutrition also plays a critical role. Adequate protein intake (1.0–1.5 g/kg/ day), leucine supplementation, and balanced energy intake support muscle maintenance. Mediterranean-style diets are encouraged, while excessive protein or restrictive diets are discouraged. Supplements like Omega-3, probiotics, creatine, and vitamin D show promise, but results are mixed. Pharmacological treatments are under investigation, including hormonal therapies, selective androgen receptor modulators, myostatin inhibitors, and agents targeting the renin-angiotensin system. However, side effects and insufficient evidence limit their use. Stem cell therapies and ghrelin analogs offer future possibilities. Ultimately, early intervention with exercise, proper nutrition, and a holistic lifestyle approach remains the most effective strategy against sarcopenia. Keywords: Sarcopenia; Therapeutics; Exercise; Proteins.

Objectives: The primary objective of this study was to assess and compare the response to the breast cancer-related lymphedema (BCRL) treatment with Breast Cancer-Related Lymphedema of the Upper Extremity (CLUE) scores, bioimpedance spectroscopy (BIS), and the volume-assessments /measurements. The secondary objective of the study was to investigate whether CLUE played a role in the treatment response and to examine its correlation with the other measures of lymphedema. Patients and methods: Between January 2019 and June 2019, a total of 40 patients (2 males, 38 females; mean age: 57.8±12.5 years; range, 45 to 70 years) who were diagnosed with unilateral Stage 2-3 BCRL and underwent treatment were included. The patients’ upper extremity volumes were assessed and the patients were evaluated with the CLUE score, the Disabilities of the Arm, Shoulder, and Hand Outcome Measure (QuickDASH) score, BIS, and hand grip strength before and after the complete decongestive therapy. Results: Correlation analyses revealed that CLUE total score and BIS values were correlated with the reduction in the volumes (p=0.04 and pConclusion: The development of a structured clinical assessment such as CLUE provides clinicians for a standardized evaluation for BCRL. The diagnosis of subclinical lymphedema can be detected earlier by using the BIS and CLUE scale and lymphedema comorbidity and treatment costs can be reduced.

AMAÇ: Lenfödem (LÖ) tanısı ile takip edilen hastalarda tamamlayıcı ve alternatif tedavi (TAT) kullanım sıklığının, türünün, bilgi kaynağının, kullanma nedeninin, algılanan yararın ve kullanan grubun özelliklerinin belirlenmesi. GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmaya meme kanseri ile ilişkili LÖ tanısı ile takip edilmekte olan, 20-90 yaşları arasında 100 hasta dahil edildi. Hastaların sosyodemografik özellikleri, kemoterapi ve radyoterapi seans sayıları ve kullanılan medikal tedavileri yüz yüze görüşme yöntemi ile sorgulandı. Ayrıca hastalardan ‘Meme Kanserine Bağlı Lenfödem Tanılı Hastalarda TAT Kullanım Sıklığı’ başlıklı soru formunu doldurmaları istendi. BULGULAR: Ortalama yaşları 54.6± 9.3 yıl olan hastaların en az bir TAT yöntemi kullanma oranı %77.0 olarak saptandı . TAT yöntemi olarak en çok masajın (n=40) ve dua etmenin (n=38) tercih edildiği saptandı. Bitki kullanan hasta sayısı 12 idi. Hastaların %48.2'si kullanmaya kendisinin karar verdiğini, %19.2'sinin ise doktor tavsiyesi ile TAT kullanmaya başladığını ifade etti. Doktor tavsiyesi ile TAT kullanan hastalarda tercih edilen yöntemler sırasıyla; kinesiotaping uygulaması (n=24), düşük güçlü lazer uygulaması (n=19) ve yoga (n=7) idi. Çalışmamızda TAT kullanan hastaların sadece %35'inin bu konuda doktoruna bilgi verdiği görüldü. SONUÇ: LÖ hastalarının yaklaşık yarısının TAT kullanımı ile ilgili sağlık çalışanlarına bilgi vermediği, bir çok hastanın tanı alır almaz veya tedavileri halen devam etmekte iken bu yöntemleri kullandığı belirlenmiştir. Özellikle LÖ ile ilgilenen klinisyenlerin rutin değerlendirme içinde yer alarak TAT yöntemlerini dökümente etmeleri ve TAT yöntemlerinin potansiyel zararları hakkında bilgi sahibi olup hastaları doğru yönlendirmeleri gerekmektedir.