Özge Onursal Kılınç

Amaç: Bu çalışma, Hacettepe Üniversitesi, Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Bölümü öğrencilerinde teknostres düzeyleri ile bilgi, medya ve teknoloji becerilerini incelemek amacıyla yapıldı. Yöntem: Tanımlayıcı ve kesitsel tasarıma sahip araştırmaya Hacettepe Üniversitesi Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Bölümü’nde öğrenim gören 231 öğrenci (yaş=20.52±2.08 yıl) katıldı. Veriler çevrim içi anket formu ile toplanmış, teknostres düzeyi Üniversite Öğrencilerinin Teknoloji Destekli Öğrenme Ortamında Teknostres Düzeyleri Ölçeği ve dijital yeterlilik Bilgi, Medya ve Teknoloji Becerileri Yeterlilik Ölçeği kullanılarak değerlendirildi. Bulgular: Katılımcıların %80.5’i kadın, %19.5’i erkektir. Ortalama teknostres puanı 32.1±10 ve dijital yeterlilik puanı 73.8±12.6 bulundu. Teknostres ile dijital yeterlilik arasında zayıf ve negatif yönde anlamlı ilişki saptandı (r=− 0.273, p

Objectives: The study aimed to examine the pandemic-related attitudes and behaviors of adult individuals with neuromuscular disease during the coronavirus disease 2019 (COVID-19) pandemic. Patients and methods: A total of 87 individuals (55 males, 32 females; mean age: 39.7±14.5 years; range, 19 to 80 years) with neuromuscular disease were included in the cross-sectional study between July 2022 and December 2022. After obtaining the demographic information of the individuals, information about neuromuscular disease and COVID-19, vaccination status, and their situation during the pandemic were questioned with yes/no or open-ended questions. Results: While the most prevalent neuromuscular disease was spinal muscular atrophy (n=30, 34.5%), 72 (82.8%) individuals had no comorbities. Twenty-nine (33.3%) individuals had COVID-19, and seven (24.1%) of these individuals had COVID-19 with high severity. Eighty-two (94.3%) individuals were vaccinated. Among the individuals who had COVID-19, 10 (34.5%) individuals stated that their physical condition was worse than before the pandemic. Among the whole participants, 40 (48.3%) individuals stated that it was worse and much worse. Only 15 (17.2%) individuals continued to participate in physical therapy practices during the pandemic period. Forty-three (49.4%) individuals said that their social life was worse and much worse than before the pandemic. Conclusion: The course of COVID-19 in individuals with neuromuscular disorders may not be as severe as expected. Further studies are needed to generalize these findings to the broader neuromuscular disease population.

Amaç: Teknolojik gelişmelerle birlikte Web 2.0 teknolojilerinin eğitimde kullanılması ve bu yöntemle birlikte eğitimin dinamik bir hale gelmesi, son yıllarda bu alandaki en dikkat çekici konulardan birisidir. Bu çalışmanın amacı, Fizyoterapi ve Rehabilitasyon öğrencilerinin eğitimde Web 2.0 teknolojilerinin kullanımına yönelik davranışlarının ve sıklığının değerlendirilmesidir. Yöntem: Araştırmacılar, literatürde yer alan Web 2.0 araçlarını tarayarak bir değerlendirme formu oluşturdu. Öğrencilere ‘Google Forms’ üzerinden sunulan değerlendirme formunda, eğitimde online sınıf oluşturmak veya toplantı yapmak, ortak çalışma sağlamak, içerik geliştirmek, veri toplamak, interaktif soru araçları, online eğitim platformları ve sosyal medyaya ulaşmak için kullandıkları araçların hangileri olduğu ile ilgili bilgileri değerlendirildi. Bulgular: Çalışma, 218 öğrenci (170 K, 48 E) ile tamamlandı. Çalışmaya, 63 1. sınıf öğrencisi (%28,90), 69 2. sınıf öğrencisi (%31,70), 40 3. sınıf öğrencisi (%18,30), 46 4. Sınıf öğrencisi (%21,10) katıldı. Öğrenciler tarafından en çok tercih edilen Web 2.0 araçlarının sırasıyla YouTube (%97,70), Zoom (%96,80) ve Instagram (%89) oldukları bulundu. Öğrencilerin büyük çoğunluğunun Piktochart (%98,20), Camtasia (%97,20) ve MindMeister (%97,20) araçlarını hiç tercih etmediği bulundu. Sonuç: Çalışmanın sonucunda fizyoterapi öğrencileri tarafından sırasıyla sosyal medya uygulamalarından Youtube ve Instagram, ders oluşturma uygulamalarından Zoom en çok tercih edilirken, içerik geliştirme/ortak çalışma amacıyla ve çevrimiçi eğitim platformları olarak kullanılan araçların öğrencilerin büyük çoğunluğu tarafından hiç tercih edilmediği bulundu. Bu çalışmadan elde edilen sonuçlar, Fizyoterapi ve Rehabilitasyon öğrencilerinin eğitim süreçlerinde Web 2.0 araçları konusunda farkındalıklarının artırılarak kullanımlarının geliştirilmesi gerektiğini göstermektedir.

The aim of the study was to discriminate the risk of falling in patients with Multiple Sclerosis with low to moderate impairment who do not use walking aid using the Timed Up and Go (TUG) Test. This study was planned as a prospective descriptive study with 204 patients. Falls were recorded in three-month prospective diaries, and the balance was evaluated using the TUG Test. By using three-month prospective diaries, the mean age of 109 faller patients and 95 non-faller patients was 35.87 ± 8.35 and 35.35 ± 9.39 years, respectively. The faller group's mean TUG Test score was 9.46 ± 4.14, whereas the non-faller group's was 7.74 ± 2.02 s. The TUG Test has an area under the receiver operating characteristic curve value of 0.666 in discriminating fallers from non-fallers (0.592-0.740, %95 Cl). To identify fallers, the TUG Test score of ≥7.85 s has a sensitivity of 0.65 and a specificity of 0.65. As a result of the present study, the TUG Test was found to have moderate sensitivity and specificity in predicting the risk of falling. It is not a sufficient stand-alone measure for fall risk prediction, so it is recommended that this test be included as part of a comprehensive falls screening programme.

Amaç: Parkinson hastalarında gövde bozukluğu, farklı şekillerde ortaya çıkarak hastaların rehabilitasyon süreçlerini olumsuz yönde etkilemektedir. Çalışmanın amacı, Parkinson hastalarında gövde bozukluğunun hastalık şiddeti ve yaşam kalitesi ile ilişkisini incelemekti. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 27 Parkinson hastası (13 K, 14 E) dahil edildi. Hastalık şiddeti; Birleşik Parkinson Hastalığı Derecelendirme Ölçeği, gövde bozukluğu; Gövde Bozukluk Ölçeği, hastaların yaşam kaliteleri ise Parkinson Hastalığı Yaşam Kalitesi Anketi-39 ile değerlendirildi. Bulgular: Çalışmanın sonucunda; gövde bozukluğu ile hastalık şiddeti arasında düşük/orta derecede korelasyon bulundu (r=-0,39, p<0,05). Gövde bozukluğu ile yaşam kalitesi arasında iyi derecede korelasyon bulundu (r=-0,64, p0,05). Sonuç: Parkinson hastalarında gövde bozukluğunun, hastalık şiddeti ve yaşam kalitesi ile ilişkili bulunmuş olması; gövdenin önemine dikkat çekilmesi açısından önemli bir sonuçtur. Bu sonuçlar, Parkinson hastalığı rehabilitasyonunda hem değerlendirme, hem de tedavide gövdeye daha fazla odaklanılması gerektiğini düşündürmektedir.

After stroke, the effects of focused scapulo-humeral training with simultaneous assessment of the changes in shoulder subluxation, related muscle thicknesses and upper limb performance have not been studied in the literature. This study aimed to investigate the effects of an 8-week scapulo-humeral training program in addition to conventional rehabilitation on upper extremity/trunk functions, shoulder pain, and sonographic measurements of the shoulder joint and periscapular muscles. Thirty stroke individuals were randomly separated into two groups as Group I-scapulo-humeral training (5F/10 M) and Group II - control (5F/10 M). Conventional rehabilitation program was applied to both groups, and a scapulo-humeral training exercise protocol was added for the scapulo-humeral group. All the treatments were applied for 1 hour/day, 3 days/week, 8 weeks. Clinical evaluations were made using the Fugl Meyer Assessment-Upper Extremity(FMA-UE), Action Research Arm Test(ARAT), ABILHAND, Visual Analog Scale, and Trunk Impairment Scale(TIS). Ultrasound was used to measure serratus anterior/lower trapezius muscle thicknesses, and acromion-greater tubercule/acromio-humeral distances. FMA-UE, ARAT, ABILHAND and TIS scores increased in both groups, with greater increases in most parameters in the scapulo-humeral training group. Shoulder pain decreased only in the scapulo-humeral training group. Subacromial distances were decreased on the paretic side, and muscle thicknesses increased on both sides in the scapulo-humeral training group, and in the control group, only serratus anterior muscle thickness increased on the paretic side (p < 0.05 for all). Additional scapulo-humeral exercises to conventional rehabilitation was seen to improve upper extremity/trunk performance and shoulder pain, and to increase scapula stabilizer muscle thicknesses in stroke individuals with mild-moderate upper extremity disability.