Omer Lutfi Tapisiz

Background/Aim: Hysterectomy is a widely used surgical procedure for benign gynecologic conditions. Although total abdominal hysterectomy (TAH) has traditionally been the standard, total laparoscopic hysterectomy (TLH) is increasingly preferred due to its minimally invasive nature. Despite extensive research on perioperative outcomes, longitudinal data on quality of life (QoL) and urinary function remain limited. Methods: A retrospective cohort study was conducted including 252 perimenopausal women who underwent either TLH (n=134) or TAH (n=118) at a tertiary hospital in Türkiye between 2014 and 2021. QoL was assessed using validated Turkish versions of the SF-36 and UDI-6 questionnaires at three postoperative intervals: early (≤3 months), mid-term (4–12 months), and long-term (>12 months). Additional parameters included hospital stay duration and postoperative complications. Results: TLH patients reported significantly better QoL outcomes in the early and mid-term periods, particularly in physical functioning, bodily pain, and social functioning (P<0.05). Early urinary distress scores also favored the TLH group. However, these differences had diminished at the long-term follow-up. TLH was also associated with shorter hospital stays and fewer febrile episodes. Conclusion: TLH offers superior short-term improvements in QoL and urinary outcomes compared to TAH. These advantages tend to decrease over time, resulting in similar long-term recovery. Time-stratified assessment provides a more nuanced understanding of postoperative recovery and may aid in personalized surgical planning.

Letter to the Editor Fibroids through the ages: a historical journey and future prospects in myomectomy Omer Lutfi Tapisiz, Sadiman Kiykac Altinbas

Background and Objective: To evaluate and write a narrative review of the literature about the meaning of uterine leiomyomas and their fate during pregnancy, on the other, to which extent these tumors are capable of affecting pregnancy outcomes. Nowadays, it is commonly accepted that fibroids can cause slight or no increased risk fo bad obstetric outcome. Although decreased uterine distensibility or mechanical obstruction may explain some adverse outcomes, the precise mechanism by which uterine fibroids induce obstetric complications is not clear. Methods: A narrative review of the literature to gather the researches about the fibroid and pregnancy coexistence with the pregnancy outcomes by searching computerized databases, hand searches, and authoritative texts. Key Content and Findings: An overview of the fibroids and pregnancy coexistence were systematically examined. The behavior of the fibroids during the early and late pregnancy periods was discussed. Studies that advocate the fibroid presence has a negative effect on the early and late pregnancy processes, and studies that against to these outcomes were mentioned. The reported complications and the management options of these complications were discussed. At last, besides the delivery timing and options, the fibroid treatment options during the pregnancy period were also discussed. Conclusions: Due to the different scenarios on the pregnancy outcomes with the coexistence of fibroids and pregnancy. This narrative review provides a vision for the clinicians in both having information about the meaning of the fibroids during the pregnancy period and having information for providing counseling to couples who wish to have a pregnancy or who are waiting a baby at any gestational weeks.

Amaç: Çalışmamızın amacı; 1) Adneksiyel kitlelerin preoperatif olarak benign- malign ayrımında kullanılan malignite risk indeksi (RMI) 1-2-3 ve 4’ün duyarlılık, özgüllük, pozitif öngörme ve negatif öngörme değerlerinin birbirleriyle kıyaslanması; 2) RMI 1,2,3,4 için daha önceki çalışmalarda belirlenmiş cut-off değerlerinin bizim hasta popülasyonumuzdaki duyarlılık, özgüllük, pozitif öngörme ve negatif öngörmesinin belirlenmesi; 3) RMI ülkemize modifiye edildiğinde, en iyi duyarlılık ve özgüllüğü yakalayan cut-off değerin ROC eğrisi kullanılarak belirlenmesi; 4) Over kanserinde risk faktörü oldukları çalışmalarla kanıtlanmış obezite ve düşük pariteyi ayrı ayrı ve beraber RMI modellerine birer prediktif faktör olarak ekleyip, malign- benign ayrımında duyarlılık ve özgüllüğü ne yönde değiştirdiklerinin belirlenmesidir. Gereç ve yöntem: Çalışmamıza Ocak 2012- Ocak 2017 tarihleri arasında adneksiyel kitle ön tanısıyla opere edilen, ultrasonografi ve CA-125 ölçümleri hastanemizde yapılan 590 hasta dahil edilmiştir. Hastaların demografik bilgileri, vücut kitle indeksi ve parite değerleri, ultrasonografi ve CA-125 ölçümleri retrospektif olarak elde edilmiştir. Her hasta için RMI 1-2-3-4; parite skorunun eklendiği RMIP 1-2-3-4, vücut kitle indeksi skorunun eklendiği RMIB 1-2-3-4 ve parite ve vücut kitle indeksinin beraber eklendiği RMIBP 1-2-3-4 hesaplanmıştır. Her hastanın operasyon sonrası patoloji sonucuyla malignite risk indeksi skorları karşılaştırılmıştır. Bulgular: Duyarlılık ve özgüllük sırasıyla RMI-1 için %75.9- %96.9; RMI-2 için %80.3- %95.6; RMI-3 için %80.3- %94.9; RMI-4 içinse %70.8- %97.1 bulunmuştur. RMI 3 için en iyi duyarlılık ve özgüllüğü veren cut-off değeri 160.5, RMI-4 için 201.5 olarak bulunmuştur. RMIB-1, RMIB-2, RMIB-3 ve RMIB-4; RMI-1, RMI-2, RMI-3 ve RMI-4 ile karşılaştırıldığında, testin duyarlılığının arttığı fakat özgüllüğünün artmadığı gözlenmiştir. RMIP-1, RMIP-2, RMIP-3 ve RMIP-4; RMI-1, RMI-2, RMI-3 ve RMI-4 ile karşılaştırıldığında, RMIP 1,2,3 için testin duyarlılığının azaldığı fakat özgüllüğünün hafif arttığı; RMIP-4 içinse duyarlılığın arttığı ve özgüllüğün azaldığı gözlenmiştir. Vücut kitle indeksi ve parite skorları beraberce RMI’ya ekleniğinde, RMIBP 1,2 3 ve 4’ te duyarlılık artarken özgüllüğün artmadığı gözlenmiştir. Sonuç: RMI 1,2,3, ve 4’ ün adneksiyel kitlelerin benign- malign ayrımında etkili olduğu çalışmamızca desteklendi. Bizim çalışmamızda RMI skorlarının hepsi yüksek prediktivite göstermiş olmasına rağmen, en iyi prediktivite değerlerine RMI-2 ve RMI-3’ te ulaşıldı. Daha önce birçok çalışmayla over kanseri için risk faktörü oldukları kanıtlanan, yüksek vücut kitle indeksi ve azalmış paritenin RMI’ya eklenmesinin, indeksin duyarlılığını arttırdığını fakat özgüllüğünde olumlu bir etki yapmadığını saptadık.

This video will demonstrate a minimally invasive technique, in which the Manchester procedure was combined with laparoscopic sacrohysteropexy by retroperitoneal tunneling in patients with uterine prolapse and cervical elongation who wished to preserve the uterus. The principle steps and techniques to complete the operation are dictated in the video. The prolapse surgery was performed uneventfully, and the uterus was restored to its anatomical position. During the two years of follow-up, there were no complications from the prolapse or mesh-related events. No prolapse recurrence was observed. This technique facilitates uterine-sparing surgery, results in less bleeding and shorter operative time, and we believe that it may reduce the recurrence of prolapse due to the elongation of the cervix. (J Turk Ger Gynecol Assoc 2022; 23: 219-21)

Introduction: The role of oxidative stress and antioxidant capacity in the development of endometrial hyperplasia (EH) is controversial. Aim: The study aimed to evaluate Thiol/disulfide Homeostasis and ischemia modified albumin (IMA) levels in patients with EH without atypia. Materials and Methods: In this prospective case-control study, patients with EH without atypia (HP group) (n=28), patients with nonhyperplasia (proliferative/secretory/irregular proliferative/irregular secretory endometrium) (non-HP group) (n=28), and 28 healthy women (control group) were included. The patient's clinical characteristics, serum Thiol/disulfide parameters, and IMA levels were compared between groups. Results: A total of 84 patients were included in the study. Patients’ mean age, BMI, and mean native thiol (-SH-), total thiol (-SH-+-SS-), disulfide (-SS-), and IMA levels were similar among the three groups. The -SS- /-SH- ratio was higher in the HP group than the non-HP group. -SS- /-SH-+-SS- ratio was higher in the HP group vs. the other two groups. The -SS- /-SH-+-SS ratio was higher in the HP group vs. the non-HP group. -SH-/ -SH-+-SS- ratio was lower in the HP group than in the non-HP group. ET was greater in the HP group than in the non-HP and control groups. ET was also significantly greater in the non-HP group vs. in the control group. -SS-/-SH- ratio was found to be predictive with 64% sensitivity and 68% specificity for EH (area under curve = 0.672, p = 0.01). Conclusion and Suggestions: The dynamic thiol/disulfide balance shifted to the disulfide side in women with endometrial hyperplasia.

Amaç: Bu çalışmada 5 yıllık süre içerisinde gerçekleşen omuz distosisi vakalarının mevcut risk faktörlerini, vakaların yönetimini ve perinatal sonuçlarını inceleyerek bir tersiyer merkez verisi sunmak hedeflenmiştir. Gereçler ve yöntem: 2013-2018 yılları arası vajinal doğum yapan 44522 hasta arasından, doğumunda omuz distosi yaşanan 479 hasta değerlendirilmiştir. Vakalara doğum dosyalarında mevcut bulunan “omuz distosisi olan bebeklerde izlem formu” kullanılarak retrospektif olarak ulaşılmıştır. Sosyodemografik özelliklerin yanısıra ultrasonografik özellikler , doğuma dair özellikler, distosi yönetiminde uygulanan yaklaşımlarla birlikte bebeklerin doğum sonrası özellikleri ve sekel durumları 2 yıllık ortopedik takipleriyle birlikte değerlendirilmiştir. Bulgular: Kadınların yaş ortalaması 28.17, SAT’a göre gebelik haftası ortalaması 38.29 hafta, gravida ortalaması 2.34’tür. Kliniğimizin 5 yıllık değerlendirmesinde omuz distosisi oranı %1,07 olarak bulunmuştur. Vakaların %5.1’inde maternal komplikasyon görülmüş olup, %14.6’sında brakiyal pleksus hasarı bulunmakta, %9.6’sının klavikula kırığı bulunmakta, %1.3’ünün sekeli ise bulunmaktadır. Mc Robert’s + Suprapubik bası manevrası uygulananların %33’ünde brakiyal pleksus hasarı izlendiği ve arka omuz doğrultulması, Mc Robert’s ve Rubin manevralarında ise klaviküla kırığı görülme oranı diğerlerinden yüksek olduğu sonuçlarına ulaşılmıştır. Sonuç: Doğum öncesi tecrübeli obstetrisyenler tarafından yapılan sonografik ölçümler de maternal ve neonatal morbiditeler açısından fikir vericidir. Ayrıca omuz distosisiyle karşılaşılan vakalarda manevralar uygulanırken en güvenli manevraların seçilip doğru şekilde uygulanması maternal ve fetal komplikasyon oranlarını en aza indirmeye katkı sağlayabilir.

Amaç: Tuboovaryan apse (TAO) olgularında sistemik inflamatuar belirteçler ve Aspartate aminotransferaz/Platelet Index (APRİ) skorun medikal tedavi başarısızlığını öngörmede yeri olup olmadığı araştırıldı. Gereç ve Yöntem: Ağustos 2016 – Ekim 2020 tarihleri arasında TOA tanısı ile yatırılarak tedavi edilen 240 hasta çalışmaya dâhil edildi. Hastaların demografik ve klinik özellikleri, tanı anında bakılan C- Reaktif protein (CRP), Nötrofil lenfosit oranı (NLR), Platelet lenfosit oranı (PLR) ve APRI skoru dosya kayıtlarından elde edildi. Sadece medikal (n=74) tedavi alan veya cerrahi tedavi gereken hastalarda (n=166) bu parametrelerin medikal tedavi başarısızlığını öngörmedeki yerleri araştırıldı. Bulgular: Cerrahi tedavi alan hastaların sadece medikal tedavi alanlara göre ortalama yaşı (40,95 ± 6,96 ve (38,09 ± 7,69), apse boyutu (67,57 ± 19,86 mm ve 52,78 ± 16,63 mm), CRP değeri (140,61 ± 110,88 ve 75,24 ± 36,64 mg/L), beyaz küre (13818,86 ± 5445,80 ve 11845,31 ± 4424,39 μL), nötrofil (11146,81 ± 5284,83 ve 9242,03 ± 4278,60 μL) ve NLR değeri (9.52 ± 6.88 ve 6.64 ± 6.30) anlamlı olarak daha yüksek bulundu. Receiver Operating Characteristics (ROC) eğrisi analizi (95% 0,531-0,682) ile CRP’nin >11,57 olmasının %63,3 sensitivite, %55,4 spesifite ile medikal tedavi başarısızlığını öngördüğü saptandı. Sonuç: NLR, PLR ve APRI skoru cerrahi tedavi gereksinimini öngörmede etkisizdir. CRP başvuru anında cerrahi tedavi gereksinimini belirlemek adına kullanılabilecek bir belirteçtir.

Background: To determine whether RLM (Robot-assisted Laparoscopic Myomectomy) or LM (Laparoscopic Myomectomy) provides better surgical and post-operative outcomes for patients willing to have minimally invasive myomectomy. Methods: In this retrospective cohort (Class II-2) analysis, all patients who underwent RLM and LM by a single expertise surgical team from January 1st, 2018 to March 31st, 2020 were identified. The patients’ characteristics, operative data, and post-operative outcomes were collected and statistically analyzed. Results: A total of 118 patients with an indication of myomectomy were included, 39 of whom underwent RLM, while 79 underwent LM. There were no significant differences among the groups in demographic characteristics (p > 0.05). RLM was associated with lower estimated blood loss (55.00 ± 39.11 mL vs. 110.80 ± 74.72 mL, respectively, p < 0.001) and larger myoma size (6.92 ± 1.88 cm vs. 6.00 ± 2.07 cm, p < 0.001) compared with LM. No significant differences were noted between the groups for other parameters (p > 0.05). Conclusions: Although RLM was associated with significantly less blood loss, this difference did not entail clinical implications. In general, both methods demonstrated similar clinical outcomes. For cost effectiveness, LM appears to outperform RLM, particularly in experienced hands.