Murat Kuş

This study aimed to investigate the differences in the occurrence, clinical course, and severity of Idiopathic granulomatous mastitis (IGM) before and after the COVID-19 pandemic. Additionally, we evaluated the potential relationship between the COVID-19 vaccine and infection in individuals diagnosed with granulomatous mastitis during the pandemic. The files of patients who applied to our breast care center between October 2011 and October 2023 were scanned via an electronic data system, and patients with a pathologically confirmed diagnosis of IGM were identified. Among these patients, those over 18 years of age and without missing data were included in the study. Patients under the age of 18, those with incomplete data, and those with a positive tuberculosis polymerase chain reaction test were excluded from the study. Demographic data, application dates and complaints, breastfeeding history, ultrasonography findings, polymerase chain reaction tests for tuberculosis, treatment data, COVID-19 vaccination status, and infection histories were recorded. There were 183 female patients who met the inclusion criteria. The patients were divided into 2 groups; pre-COVID (n = 132, mean age 34.02 ± 5.75 years) and post-COVID (n = 51, mean age 34.23 ± 5.2 years). There was no significant difference between the groups for the pre and post-COVID periods in terms of demographic data, presenting symptoms and imaging findings, BI-RADS classification, or maximal lesion diameter on ultrasound (P ≥ .05). The proportion of vaccinated patients in the post-pandemic group was greater than that of unvaccinated patients. While a significantly higher proportion of post-COVID patients received steroid therapy, the surgical rate was significantly lower. Although there was no significant difference in the occurrence of IGM during the pandemic period, there was an increase in IGM in those who received the mRNA vaccine. These findings, suggested a potential association between mRNA vaccine and IGM. Further investigations to understand the underlying mechanisms are needed. In this period, conservative treatment has become prominent in the treatment of the disease.

Sakrokoksigeal teratomlar daha sık yeni doğan ve süt çocukluğu döneminde görülen ekstragonadal yerleşimli germ hücre tümörleridir. Bu çalışmada erişkin hastalarda presakral bölgenin kitlesel lezyonlarında sakrokoksigeal teratomun ayırıcı tanıda düşünülmesi gerektiğine vurgu yapmak amaçlanmıştır. 2011- 2020 tarihleri arasında teratom tanısı ile cerrahi tedavi edilen hastalar geriye dönük olarak tarandı. Sakrokoksigeal bölge dışı teratomu olan, 18 yaşından küçük olan ve çoklu veri eksikliği olan hastalar çalışma dışı bırakıldı Hastaların dosyaları incelenip, yaş, cinsiyet, başvuru şikâyeti, MR bulguları, Altman sınıflamaları, cerrahi yöntemleri, patolojik inceleme ve takip sonuçlarını analiz ederek kaydedildi. Çalışmaya dört olgu dahil edildi. Hastaların üç (%75)’ü kadındı ve genel yaş ortalaması 39.5±15.5 idi. Üç hasta ele gelen kitle, bir hasta dismenore şikâyeti ile başvurdu. Altman sınıflamasına göre iki hasta Tip 2, iki hasta Tip 3 ile uyumluydu. Posterior yaklaşımla üç, abdominal yaklaşımla opere edilen bir hasta bulunuyordu. Patoloji tümünde matür teratom olarak raporlandı. Takip süreçlerinde hiçbir hastada nüks görülmedi. Sakrokoksigeal teratomlara erişkin yaşta da rastlanılabilir. Bu yaş grubu presakral kitle ayırıcı tanısında sakrokoksigeal teratom akılda tutulmalıdır.

Sakrokoksigeal teratomlar daha sık yeni doğan ve süt çocukluğu döneminde görülen ekstragonadal yerleşimli germ hücre tümörleridir. Bu çalışmada erişkin hastalarda presakral bölgenin kitlesel lezyonlarında sakrokoksigeal teratomun ayırıcı tanıda düşünülmesi gerektiğine vurgu yapmak amaçlanmıştır. 2011- 2020 tarihleri arasında teratom tanısı ile cerrahi tedavi edilen hastalar geriye dönük olarak tarandı. Sakrokoksigeal bölge dışı teratomu olan, 18 yaşından küçük olan ve çoklu veri eksikliği olan hastalar çalışma dışı bırakıldı Hastaların dosyaları incelenip, yaş, cinsiyet, başvuru şikâyeti, MR bulguları, Altman sınıflamaları, cerrahi yöntemleri, patolojik inceleme ve takip sonuçlarını analiz ederek kaydedildi. Çalışmaya dört olgu dahil edildi. Hastaların üç (%75)’ü kadındı ve genel yaş ortalaması 39.5±15.5 idi. Üç hasta ele gelen kitle, bir hasta dismenore şikâyeti ile başvurdu. Altman sınıflamasına göre iki hasta Tip 2, iki hasta Tip 3 ile uyumluydu. Posterior yaklaşımla üç, abdominal yaklaşımla opere edilen bir hasta bulunuyordu. Patoloji tümünde matür teratom olarak raporlandı. Takip süreçlerinde hiçbir hastada nüks görülmedi. Sakrokoksigeal teratomlara erişkin yaşta da rastlanılabilir. Bu yaş grubu presakral kitle ayırıcı tanısında sakrokoksigeal teratom akılda tutulmalıdır.

Ultrasound-guided fine-needle aspiration biopsy (FNAB) is an essential diagnostic tool for detecting malignancy in thyroid nodules. The objective of this study was to evaluate the necessity of FNAB in the treatment decision-making process for thyroid nodules exceeding 3 cm in size. The records of patients who underwent thyroidectomy in our center between 2018 and 2023 were retrospectively reviewed. The study included patients with an index nodule size exceeding 3 cm. Exclusion criteria were missing data, treatment for a different oncological condition, recurrent disease, and purely cystic nodule. Patients were categorized into 2 groups based on the size of the index nodule: Group 1 included nodules measuring between 3 to 4 cm, and Group 2 included nodules 4 cm and larger. Demographic data, FNAB results, and histopathological findings were recorded. The specificity, sensitivity, false negative, and false positive rates of FNAB were calculated. There were 1935 patients who underwent thyroidectomy within the specified date range. In 359 of these patients, the index nodule size was 3 cm or more. There were 188 patients with nodule size between 3 and 4 cm. The mean age was 50.42 ± 13.34 years, and 257 patients were female (F/M ratio = 2.5/1). Fine needle aspiration biopsy was performed on 237 patients, resulting in 65 false negatives. Both the incidence of malignancy and the rate of FNAB false negatives were higher in nodules measuring 4 cm or larger. This study identified a high malignancy rate and a significant rate of false negatives in FNAB of thyroid nodules larger than 3 cm. These findings highlight the importance of carefully considering these factors in the surgical planning of such nodules.

Amaç: Apendiks tümörleri gastrointestinal sistemin nadir görülen tümörlerindendir. Apendiksin epitelyal tümörlerinin üçte birini müsinöz neoplazmlar oluşturur. Çalışmada apendiks müsinöz neoplazi hastalarındaki klinik yaklaşımımız ve tedavi sonuçlarımızı literatüre sunmayı amaçladık. Gereç ve Yöntemler: Ocak 2012 - Ocak 2022 yılları arasında apendektomi yapılan 1028 hastanın dosyası geriye dönük olarak incelendi. Histopatolojik tanısı apendiks müsinöz neoplazisi olan hastalar çalışmaya dahil edildi. Hastaların yaş ve cinsiyet verileri, başvuru semptomları, tümör marker değerleri (CEA, CA125, CA19-9), bilgisayarlı tomografi bulguları, ameliyatı yapan cerrahi branş, uygulanan cerrahi yöntemler, frozen verileri, histopatolojik tanıları ve sağ kalım bilgileri kaydedildi. Bulgular: Histopatolojik tanısı müsinöz neoplazm olan 35 (%3.4) hasta vardı. Hastalarımızın 28 (%80)’i kadın, 7 (%20)’si erkekti ve yaş ortalaması 57,5 ± 11.68 yıldı. Karın ağrısı şikayeti ile başvuran 21 (%60), şişkinlik ve ele gelen kitle ile başvuran 9 (%25.7), şikayeti olmayan 5 (%14.2) hasta vardı. Hastaların 7 (%20)’sinde CA125 yüksekliği vardı. Bilgisayarlı tomografide 9 (%25.7) hastada akut apandisit bulgusu mevcuttu. Hastaların 28 (%80)’ine sadece apendektomi, 5 (%14.2)’ine sağ hemikolektomi, 2’sine de apendektomi sonrası sitoredüksiyon + hipertermik intraperitoneal kemoterapi yapılmıştı. Mortalite sayımız 4 (%11.4)’tü. Sonuç: Pelvik kaynaklı kitlesel lezyonlarda anatomik komşuluk nedeniyle apendiks müsinöz neoplazileri akılda tutulmalı, hastalar multidisipliner değerlendirilmeli ve gereğinde ameliyat anında yapılacak frozen incelemelerle tedavi şekillendirilmelidir.

Objective: Perianal diseases may impair the comfort of life in immunosuppressive patients as well as cause life-threatening complications. In this study, we aimed to analyze the surgical management and results of perianal region diseases in hematological patients who were consulted by the hematology clinic and to present non-surgical treatment options in these patients. Method: The files of the patients who were consulted by the Hematology Clinic of our hospital between January 2011 and January 2021 due to perianal disease were retrospectively reviewed. Patients with multiple data deficiencies were excluded from the study. Gender, age, hematological diagnosis, neutropenic status, number of consultations, surgical diagnosis, radiological imaging methods, treatment modalities and survival data of the patients were recorded. Results: A total of 911 consultations were requested from 627 patients. The number of patients consulted with the diagnosis of perianal disease was 147. Ninety (61.2%) of the patients were male and 57 (38.7%) were female. Of the patients, 74 (50.3%) had acute myeloid leukemia, 29 (19.7%) lymphoma, 15 (10.2%) acute lymphoblastic leukemia, 12 (8.1%) myelodysplastic syndrome, 10 (6.8%) multiple myeloma, 7 (4.7%) of them were followed up with the diagnosis of chronic lymphocytic leukemia, 53 (36%) patients had additional systemic disease besides hematological disease. All patients were examined and prediagnosed. Magnetic resonance imaging was performed in 72 patients with suspected abscess and fistula. Surgical treatment methods were applied to 30 (20.4%) of the patients. Conclusion: Perianal diseases frequently accompany hematological diseases, especially in neutropenic periods. With early examination, close follow-up and appropriate treatment, surgical necessity and the number of relapsed diseases can be minimized.

Mide kanserleri yaygın görülme oranı ve yüksek mortalitesi nedeniyle halen önemini koruyan bir hastalıktır. En sık görülen histopatolojik alt tipi adenokanserlerdir. Nadir görülen mide kanserlerinin saptanması klinik şüphe ve ek tetkikler gerektirebilmektedir. Bu çalışmada gastrektomi yapılan; nadir görülen histopatolojik tanılı 22 mide kanseri hastasının klinik ve cerrahi tedavi sonuçlarının literatür eşliğinde sunulması amaçlanmıştır. Merkezimizde Ocak 2011-Ekim 2020 tarihleri arasında malign nedenle gastrektomi uyguladığımız hastaların dosyaları geriye dönük incelendi. Nadir gözlenen histopatolojik tanılı ve verilerine ulaşılabilen 22 hasta çalışmaya alındı. Hastaların dosyaları geriye dönük incelenerek yaş, cinsiyet, gastroskopi bulguları, gastroskopik biyopsi, uygulanan cerrahi prosedür, ek tetkik, patoloji raporları, tümör çapı, takip süresi, nüks ve mortalite bilgileri kaydedildi. Çalışmaya 11’i erkek, 11’i kadın 22 hasta dahil edildi. Hastaların yaş ortalaması 53 (18-77) idi. Biyopsilerinde malignite saptanmayan dört hastanın ikisi EUS, biri PET-CT, biri MR bulgularında maligniteden şüphelenilmesi sonrasında opere edildi. Hastaların 12’si GİST, beşi nöroendokrin tümör, ikisi Non Hodkin Lenfoma, ikisi leiomyosarkom, biri skuamoz hücreli karsinomdu. Ortalama takip süresi 36 (0.3-108) aydı. Mide lezyonlarında olası nadir görülen mide kanserlerinin atlanmaması için ek görüntüleme yapılması ve deneyimi yüksek merkezlerce yönetimi önem taşımaktadır.

Diyafragmatik herni, diyaframdaki defekt neticesinde batın organlarının toraksa yer değiştirmesidir. Konjenital ya da edinsel nedenli olabilir (1). Konjenital diafragma hernileri bochadalec hernisi ve morgagni hernisidir. Edinsel nedenli olanlara göre daha sık olup görülme sıklığı 1-5/1000’dir. Edinsel diafram hernilerininen sık nedeni travmadır. Kendiliğinden veya iyatrojenik olarakda ortaya çıkabilir (2). Tedavisinde cerrahi onarım önerilmektedir. Yazımızda konjenital diyafragma hernisi cerrahi tedavi deneyimimizi sunmayı amaçladık. Merkezimizde konjenital diyafragma hernisi nedeniyle Ocak 2011-Aralık 2020 tarihleri arasında ameliyat edilen hastaların dosyaları geriye dönük olarak incelendi. Travma ve iatrojenik sebepli fıtığı olan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Çalışmamıza kriterlere uyan 12 hasta dahil edildi. Bu hastaların demografik verileri, başvuru şikayetleri, preoperatif görüntülemeleri, defekt lokalizasyonları, yapılan cerrahi işlemleri, hastanede yatış süreleri, erken dönem komplikasyonları, nüks ve mortalite oranları kaydedildi. Hastaların 7’si erkek, 5’i kadındı. Yaş ortalaması 60 (34-84) yıl idi. Hikayeleri detaylı sorgulandığında travma veya geçirilmiş cerrahi gibi iatrojenik sebepler yoktu. Tüm hastaların tanıları bilgisayarlı tomografi ile doğrulanmıştı. Defekt lokalizasyonları sağ ve solda eşit sayıdaydı. Hastaların 5’ine primer onarım+mesh herniorafi, 4 üne primer onarım, 3 tanesine sadece mesh ile onarım yapılmıştı. Hastanede ortalama kalış süresi 4 (1-8) gündü. Erken dönemde 2 hastada pulmoner emboli, 2 hastada yara problemi dışında erken ve geç dönem komplikasyon görülmemişti. 2 hastanın tedavisi ani gelişen pulmoner emboli nedeni ile mortalite ile neticelenmişti. Konjenital diyafragma hernileri, çoğunlukla çocuk yaşta tanı alsa da nadiren de olsa ileri yaşlarda da tanı alabilmektedir. Tedavisi cerrahi olup bu tedavinin başarısı yüksek, morbidite ve mortalitesi düşüktür.

Amaç: Anaplastik tiroid karsinomu, nadir görülmekle birlikte en agresif seyirli olan tiroid kanseridir. Kısıtlı sayıdaki hastaya cerrahi tedavi uygulanabilmekte ve sonuçları halen yüz güldürücü olmamaktadır. Bu çalışmada kliniğimizde anaplastik tiroid karsinomu nedeniyle tedavi uygulanan hastaların sonuçlarının literatüre sunulması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: 2015-2020 tarihleri arasında kliniğimizde anaplastik tiroid karsinomu tanısı ile tedavi edilen hastaların dosyaları geriye dönük olarak incelendi. Cerrahi tedavileri kliniğimizde yapılan 18 yaşından büyük 10 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastaların yaş, cinsiyet, yakınma, ultrasonografi, bilgisayarlı tomografi, iğne biyopsisi sonuçları, preoperatif vokal kord muayeneleri, cerrahi ve onkolojik tedavileri ile survey bilgileri kaydedilerek analiz edildi. Bulgular: Hastaların 6’sı erkek, 4’ü kadındı. Yaş ortalaması 68,5 (53-86) idi. Hastaların tamamında basıya bağlı nefes darlığı yakınması mevcuttu. Bilgisayarlı tomografi taramalarında 5 hastada akciğer metastazı, 4 hastada rejyonel lenf nodu metastazı bulunmaktaydı. Sekiz hastaya ince iğne aspirasyon biyopsisi yapıldı ve sonucu malignite ile uyumluydu. Preoperatif vokal kord muayenelerinde 7 hastada unilateral paralizi mevcuttu. Hastaların tamamına cerrahi tedavi, ek olarak 8 hastaya kemoradyoterapi, 2 hastaya da radyoterapi yapıldı. Hastaların tümünün postoperatif progresif hastalık bulgusu gösterdiği ve eksitus olduğu görüldü. Ortalama survey 150 (4-420) gündü. Sonuç: Anaplastik tiroid karsinomu tanı ve tedavi yönetimi güç bir hastalıktır. Multidisipliner yaklaşımla yönetilmesine rağmen halen yüksek mortalite oranlarına sahiptir. Tiroid patolojisi öyküsü olan hastalarda anaplastik karsinom gelişimi olabileceği akılda tutulmalı ve titizlikle değerlendirilmelidir.