Jaewon Jane Ra

Key claimed benefits of internationalizing higher education (HE) are increased intercultural interaction and awareness with internationally oriented universities aiming to produce graduates who are intercultural or global citizens. Yet, there have been few core strategies presented on how international HE programmes might realize such aims, and more research is needed. Furthermore, English language teaching (ELT) plays a central role in preparation and support for study abroad (SA) and internationalization in English medium education (EME), but has also been slow to incorporate intercultural education and intercultural citizenship. Hence, this study aimed to describe how Thai SA students developed a sense of intercultural citizenship during SA experiences with international HE programmes in Anglophone countries and identify roles ELT in facilitating the preparation for their subsequent SA programmes. Data were collected from semi-structured interviews (n = 14) conducted with students from three Thai universities who had experienced EME overseas education. From qualitative content analysis, findings revealed a range of understandings and responses to intercultural citizenship, English learning, language utilization, and the SA experiences. In addition, a mismatch was identified between ELT preparation and support efforts compared to the multilingual and multicultural reality of international HE.

Currently, HE institutions in Anglophone countries cater for the largest number of international students (particularly non-native English speakers) and thus, have benefited the most from internationalization policies. In such intercultural educational environments, Anglophone Englishes now play a much less significant role in HE. This paper aims to explore to what extent Thai students who came back from study abroad (SA) in Anglophone countries have developed a sense of intercultural citizenship and their experiences and perceptions in relation to intercultural communication, ELT and SA. A mixed-method approach was adopted at four universities in Thailand. Extracts from semi-structured interviews and questionnaire data have been analyzed. Findings have been divided into three themes: 1) The usefulness of intercultural citizenship courses, 2) The development of intercultural citizenship from lived experience, and 3) ELF mindedness. According to the findings, we argue that intercultural citizenship education (Byram, Michael. 2008. From foreign language education to education for intercultural citizenship: Essays and reflections. Clevedon: Multilingual Matters) ought to be part of the pedagogic approach in both EMI and ELT classrooms, and ELT courses in Thailand should put more emphasis on strengthening learners’ intercultural competence and awareness while also moving away from traditional methods associated with standard language ideologies. ปัจจุบัน สถาบันอุดมศึกษาในประเทศต้นกำเนิดภาษาอังกฤษ รองรับนักศึกษาต่างชาติจำนวนมากที่สุด (โดยเฉพาะกลุ่มผู้เรียนที่ไม่ได้ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่) นักศึกษากลุ่มนี้จึงได้รับประโยชน์สูงสุดจากนโยบายความเป็นสากล ในสภาพแวดล้อมทางการศึกษาแบบต่างวัฒนธรรมเช่นนี้ ภาษาอังกฤษตามแบบฉบับของประเทศต้นกำเนิดภาษาอังกฤษ มีบทบาทสำคัญน้อยมากในสถาบันอุดมศึกษาปัจจุบัน บทความนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อสำรวจว่านักเรียนไทยที่กลับมาจากการศึกษาในประเทศต้นกำเนิดภาษาอังกฤษ ได้พัฒนาความรู้สึกของการเป็นพลเมืองข้ามวัฒนธรรม ตลอดจนประสบการณ์และการรับรู้เกี่ยวกับการสื่อสารระหว่างวัฒนธรรม การสอนภาษาอังกฤษและการเรียนในต่างประเทศ ในระดับใด วิธีการเก็บข้อมูลการศึกษาแบบผสมผสาน ได้นำมาใช้เก็บข้อมูล ในมหาวิทยาลัย 4 แห่งในประเทศไทย ข้อมูลการศึกษาที่ได้จากการสัมภาษณ์และแบบสอบถามได้นำมาวิเคราะห์ ผลการวิจัย แบ่งออกเป็นสามหัวข้อ: 1) ประโยชน์ของหลักสูตรความเป็นพลเมืองข้ามวัฒนธรรม 2) การพัฒนาความเป็นพลเมืองข้ามวัฒนธรรมจากประสบการณ์ และ 3) การตระหนักถึงการใช้ภาษาอังกฤษระหว่างผู้ใช้ภาษาอังกฤษ จากผลการวิจัย เราโต้แย้งว่าการศึกษาเรื่องความเป็นพลเมืองข้ามวัฒนธรรม (Byram, Michael. 2008. From foreign language education to education for intercultural citizenship: Essays and reflections. Clevedon: Multilingual Matters) ควรเป็นส่วนหนึ่งของแนวทางการสอนทั้งในห้องเรียนแบบใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลักในการสอน และการสอนภาษาอังกฤษ อีกทั้งหลักสูตรการสอนภาษาอังกฤษในประเทศไทยควรเน้นการเสริมสร้างความสามารถและความตระหนักระหว่างวัฒนธรรมของผู้เรียน โดยหลีกเลี่ยงวิธีการสอนแบบดั้งเดิมที่เกี่ยวข้องกับภาษาอังกฤษตามมาตรฐานของประเทศต้นกำเนิดภาษาอังกฤษ

The purpose of this article is to provide an understanding of why traditional English language teaching (ELT) which focuses on native speaker models has become obsolete in South Korea (henceforth Korea). Korea has been known as a linguistically and ethnically homogeneous nation throughout its history. However, the current sociolinguistic situation of Korea tells a different story. Various patterns of migration have emerged around the world and Korea has been no exception. This article explores the widespread passion for English language learning in Korea and the role of English on the individual and nationwide levels. Then, it argues that monolingual and standard language ideologies do not fit into this globalized era. Given the steadily diversifying demographics in Korea and the spread of global English, ELT in Korea ought to reflect English used in the ‘real world’.