Çağatay Erman Öztürk
Research Subjects
Çağatay Erman Öztürk has a total of 87 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Mehtap Pehlivanlar Küçük
Division of Intensive Care Medicine, Department of Pulmonary Medicine, Faculty of Medicine, Karadeniz Technical University, Trabzon, Türkiye
7 shared publications - Fatma Ülger
Division of Intensive Care, Department of Anesthesiology and Reanimation, Faculty of Medicine, Ondokuz Mayıs University, Samsun, Türkiye
6 shared publications - Ahmet Oğuzhan Küçük
Division of Intensive Care Medicine, Department of Pulmonary Medicine, Faculty of Medicine, Karadeniz Technical University, Trabzon, Türkiye
4 shared publications - Cenk Kirakli
Intensive Care Unit, Dr Suat Seren Chest Diseases and Thoracic Surgery Training and Research Hospital, Izmir, Turkey
2 shared publications - Funda Gok
Division of Critical Care Medicine, Department of Critical Care Medicine, School of Medicine, Necmettin Erbakan University, Konya, Türkiye
2 shared publications - Nazan Koylu Ilkaya
Department of Critical Care Medicine, University of Health Sciences Turkey, Yedikule Chest Diseases and Thoracic Surgery Training and Research Hospital, Istanbul, Turkey
2 shared publications
Latest Publications
- Open Access
- 20 October 2023
- Published by Galenos Yayinevi in Balkan Medical Journal
- Vol. 40 (6) , 435-444
The Impact of CoronaVac Vaccination on 28-day Mortality Rate of Critically Ill Patients with COVID-19 in Türkiye
Background: Vaccines against coronavirus disease-19 (COVID-19) have been effective in preventing symptomatic diseases, hospitalizations, and intensive care unit (ICU) admissions. However, data regarding the effectiveness of COVID-19 vaccines in reducing mortality among critically ill patients with COVID-19 remains unclear.Aims: To determine the vaccination status and investigate the impact of the COVID-19 vaccine on the 28-day mortality in critically ill patients with COVID-19.Study Design: Multicenter prospective observational clinical study.Methods: This study was conducted in 60 hospitals with ICUs managing critically ill patients with COVID-19. Patients aged >= 18 years with confirmed COVID-19 who were admitted to the ICU were included. The present study had two phases. The first phase was designed as a one-day point prevalence study, and demographic and clinical findings were evaluated. In the second phase, the 28-day mortality was evaluated.Results: As of August 11, 2021, 921 patients were enrolled in the study. The mean age of the patients was 65.42 +/- 16.74 years, and 48.6% (n = 448) were female. Among the critically ill patients with COVID-19, 52.6% (n = 484) were unvaccinated, 7.7% (n = 71) were incompletely vaccinated, and 39.8% (n = 366) were fully vaccinated. A subgroup analysis of 817 patients who were unvaccinated (n = 484) or who had received two doses of the CoronaVac vaccine (n = 333) was performed. The 28-day mortality rate was 56.8% (n = 275) and 57.4% (n = 191) in the unvaccinated and two-dose CoronaVac groups, respectively. The 28-day mortality was associated with age, hypertension, the number of comorbidities, type of respiratory support, and APACHE II and sequential organ failure assessment scores (p < 0.05). The odds ratio for the 28-day mortality among those who had received two doses of CoronaVac was 0.591 (95% confidence interval: 0.413-0.848) (p = 0.004).Conclusion: Vaccination with at least two doses of CoronaVac within six months significantly decreased mortality in vaccinated patients than in unvaccinated patients.
- 20 October 2023
- Published by Galenos Yayinevi in Balkan Medical Journal
- Vol. 40 (6) , 435-444
Open AccessThe Impact of CoronaVac Vaccination on 28-day Mortality Rate of Critically Ill Patients with COVID-19 in Türkiye
Background: Vaccines against coronavirus disease-19 (COVID-19) have been effective in preventing symptomatic diseases, hospitalizations, and intensive care unit (ICU) admissions. However, data regarding the effectiveness of COVID-19 vaccines in reducing mortality among critically ill patients with COVID-19 remains unclear.Aims: To determine the vaccination status and investigate the impact of the COVID-19 vaccine on the 28-day mortality in critically ill patients with COVID-19.Study Design: Multicenter prospective observational clinical study.Methods: This study was conducted in 60 hospitals with ICUs managing critically ill patients with COVID-19. Patients aged >= 18 years with confirmed COVID-19 who were admitted to the ICU were included. The present study had two phases. The first phase was designed as a one-day point prevalence study, and demographic and clinical findings were evaluated. In the second phase, the 28-day mortality was evaluated.Results: As of August 11, 2021, 921 patients were enrolled in the study. The mean age of the patients was 65.42 +/- 16.74 years, and 48.6% (n = 448) were female. Among the critically ill patients with COVID-19, 52.6% (n = 484) were unvaccinated, 7.7% (n = 71) were incompletely vaccinated, and 39.8% (n = 366) were fully vaccinated. A subgroup analysis of 817 patients who were unvaccinated (n = 484) or who had received two doses of the CoronaVac vaccine (n = 333) was performed. The 28-day mortality rate was 56.8% (n = 275) and 57.4% (n = 191) in the unvaccinated and two-dose CoronaVac groups, respectively. The 28-day mortality was associated with age, hypertension, the number of comorbidities, type of respiratory support, and APACHE II and sequential organ failure assessment scores (p < 0.05). The odds ratio for the 28-day mortality among those who had received two doses of CoronaVac was 0.591 (95% confidence interval: 0.413-0.848) (p = 0.004).Conclusion: Vaccination with at least two doses of CoronaVac within six months significantly decreased mortality in vaccinated patients than in unvaccinated patients.
- 18 July 2023
- Published by Life and Medical Sciences in Life and Medical Sciences
Evaluation of the Serum Zinc Level in Patients Followed in Hospital with the Diagnosis of COVID-19 in Samsun Province, Türkiye
The COVID-19 (Coronavirus Disease 2019) outbreak has not yet ended and poses a persistent hazard to individuals, communities, and healthcare systems globally. Similar to numerous other diseases, the immune system of the patient is intricately associated with the advancement and mortality rates of COVID-19. In general, the immune system plays a crucial role in protecting the host against infections and neoplastic cells, and a well-balanced diet can enhance the immune system's ability to effectively defend against infectious agents. There have been suggestions that the administration of zinc supplements may decrease the occurrence of lower respiratory tract infections in children who are deficient in zinc. This study will thus examine the potential of zinc as a preventive and therapeutic agent, either on its own or in conjunction with other techniques, as zinc fulfills all the requirements outlined above. The study cohort was stratified into three distinct groups, namely critical care patients, service patients, and a healthy control group; a total of 24 COVID-19 patients in critical care, 27 ward-treated COVID-19 patients, and 26 healthy individuals. The groups exhibited a notable disparity in age distribution (p<0.001). A statistically significant difference was seen among the groups in relation to the survey results, presence of chronic disease, and length of hospital stay (p<0.001, p<0.001, and p=0.007, respectively). COVID-19 patients (n=51) exhibited markedly reduced zinc levels in comparison to a control group of healthy individuals (n=26). It was observed that the average zinc level in patients diagnosed with COVID-19 was 89 μg/dl (range: 43-123 μg/dl). In comparison, the median zinc level in individuals without COVID-19 was found to be 99.5 μg/dl (range: 79-125 μg/dl). A statistically significant difference was observed between the groups (p=0.023). The study revealed that a total of 13 individuals, accounting for 25.5% of the COVID-19 patients, exhibited a deficiency in zinc levels. The findings of our study indicate that zinc potentially plays a significant role in the context of COVID-19. However, additional research is required to get a comprehensive understanding of the association between COVID-19 and zinc.
- 18 July 2023
- Published by Life and Medical Sciences in Life and Medical Sciences
Evaluation of the Serum Zinc Level in Patients Followed in Hospital with the Diagnosis of COVID-19 in Samsun Province, Türkiye
The COVID-19 (Coronavirus Disease 2019) outbreak has not yet ended and poses a persistent hazard to individuals, communities, and healthcare systems globally. Similar to numerous other diseases, the immune system of the patient is intricately associated with the advancement and mortality rates of COVID-19. In general, the immune system plays a crucial role in protecting the host against infections and neoplastic cells, and a well-balanced diet can enhance the immune system's ability to effectively defend against infectious agents. There have been suggestions that the administration of zinc supplements may decrease the occurrence of lower respiratory tract infections in children who are deficient in zinc. This study will thus examine the potential of zinc as a preventive and therapeutic agent, either on its own or in conjunction with other techniques, as zinc fulfills all the requirements outlined above. The study cohort was stratified into three distinct groups, namely critical care patients, service patients, and a healthy control group; a total of 24 COVID-19 patients in critical care, 27 ward-treated COVID-19 patients, and 26 healthy individuals. The groups exhibited a notable disparity in age distribution (p<0.001). A statistically significant difference was seen among the groups in relation to the survey results, presence of chronic disease, and length of hospital stay (p<0.001, p<0.001, and p=0.007, respectively). COVID-19 patients (n=51) exhibited markedly reduced zinc levels in comparison to a control group of healthy individuals (n=26). It was observed that the average zinc level in patients diagnosed with COVID-19 was 89 μg/dl (range: 43-123 μg/dl). In comparison, the median zinc level in individuals without COVID-19 was found to be 99.5 μg/dl (range: 79-125 μg/dl). A statistically significant difference was observed between the groups (p=0.023). The study revealed that a total of 13 individuals, accounting for 25.5% of the COVID-19 patients, exhibited a deficiency in zinc levels. The findings of our study indicate that zinc potentially plays a significant role in the context of COVID-19. However, additional research is required to get a comprehensive understanding of the association between COVID-19 and zinc.
- Open Access
- 30 January 2023
- Published by Turkish Society of Intensive Care in Turkish Journal of Intensive Care
- Vol. 21 (2) , 140-145
A Fatal Case of COVID-19 with Diffuse Leukocytoclastic Vasculitis of Both Hips, Breasts, Feet, and Back
Remisyon evresinde romatoid artrit dışında bilinen bir hastalığı olmayan 47 yaşında kadın hasta ayaklarında, göğüslerinde, kalçalarında ve sırtında morarma şikayetleri ile hastaneye başvurdu. Yedi gün önce şiddetli akut solunum sendromu koronavirüs-2 polimeraz zincir reaksiyonu testinin pozitif çıktığı ve beş gün favipiravir tedavisi aldığı öğrenildi. Fizik muayenesinde; her iki ayak ve memelerde, torakanterik bölgede ve sırtta simetrik ve basmakla renk değiştirmeyen değişen büyüklüklerde ekimotik lezyonlar görüldü. Akciğer bilgisayarlı tomografisinde diffüz bilateral buzlu cam ve konsolidasyon alanları mevcuttu. Deri lezyonlarından alınan biyopsinin histopatolojik incelemesi sonucunda hastaya lökositoklastik vaskülit tanısı kondu. Alt ekstremite venöz Doppler ultrasonografi incelemesinde sağ vena safena parvada subakut dönemde trombüs nedeniyle tam tıkanma mevcuttu. Takip eden yoğun bakım sürecinde; nekrotik lezyonlar sağ ayakta amputasyona, sol ayakta ve sırtta debridmana ve bilateral mastektomiye kadar ilerledi. Hastamız yoğun bakım ünitesinde kaldığı uzun süre boyunca birçok uzmanlığı içeren multidisipliner bir yönetime ihtiyaç duymuştur. Burada amputasyonla sonuçlanan şiddetli ve yaygın lökositoklastik vaskülite yol açan bir koronavirüs hastalığı-2019 olgusu sunuyoruz.
- 30 January 2023
- Published by Turkish Society of Intensive Care in Turkish Journal of Intensive Care
- Vol. 21 (2) , 140-145
Open AccessA Fatal Case of COVID-19 with Diffuse Leukocytoclastic Vasculitis of Both Hips, Breasts, Feet, and Back
Remisyon evresinde romatoid artrit dışında bilinen bir hastalığı olmayan 47 yaşında kadın hasta ayaklarında, göğüslerinde, kalçalarında ve sırtında morarma şikayetleri ile hastaneye başvurdu. Yedi gün önce şiddetli akut solunum sendromu koronavirüs-2 polimeraz zincir reaksiyonu testinin pozitif çıktığı ve beş gün favipiravir tedavisi aldığı öğrenildi. Fizik muayenesinde; her iki ayak ve memelerde, torakanterik bölgede ve sırtta simetrik ve basmakla renk değiştirmeyen değişen büyüklüklerde ekimotik lezyonlar görüldü. Akciğer bilgisayarlı tomografisinde diffüz bilateral buzlu cam ve konsolidasyon alanları mevcuttu. Deri lezyonlarından alınan biyopsinin histopatolojik incelemesi sonucunda hastaya lökositoklastik vaskülit tanısı kondu. Alt ekstremite venöz Doppler ultrasonografi incelemesinde sağ vena safena parvada subakut dönemde trombüs nedeniyle tam tıkanma mevcuttu. Takip eden yoğun bakım sürecinde; nekrotik lezyonlar sağ ayakta amputasyona, sol ayakta ve sırtta debridmana ve bilateral mastektomiye kadar ilerledi. Hastamız yoğun bakım ünitesinde kaldığı uzun süre boyunca birçok uzmanlığı içeren multidisipliner bir yönetime ihtiyaç duymuştur. Burada amputasyonla sonuçlanan şiddetli ve yaygın lökositoklastik vaskülite yol açan bir koronavirüs hastalığı-2019 olgusu sunuyoruz.
- 28 April 2022
- Published by Harran Universitesi Tip Fakultesi Dergisi in Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi
- Vol. 19 (1) , 8-13
Varyant B.1.1.7 Pozitif ve Negatif SARS-CoV-2 Enfeksiyonunda Akut Böbrek Yetmezliği ve Mortalitenin Karşılaştırılması
Amaç:. Bu çalışmada varyant B.1.1.7 pozitif ve negatif SARS-CoV-2 enfeksiyonu olan hastalarda akut böbrek hasarı gelişimi ve mortalite oranlarının karşılaştırılması amaçlanmıştır. Materyal ve Metod: Çalışmaya varyant B.1.1.7 negatif 92 (grup I) ve 57 varyant B.1.1.7 pozitif 57 (grup II) SARS-CoV-2 hastası dahil edildi. Her hastanın demografik verileri, komorbiditeleri, yoğun bakım yatış gün sayıları, invaziv mekanik ventilatör ihtiyacı, mekanik ventilatör gün sayısı, akut böbrek yetmezliği gelişip gelişmediği, gelişti ise kaçıncı günde akut böbrek yetmezliği geliştiği ve tedavinin sonlanım şekilleri kaydedildi. Bulgular: Grup II hastalara 17/57 (29.8%) grup I hastalara 31/92 (33.7%) göre daha fazla oranda akut böbrek hasarı gelişti (p=0.04). Grup I’de 46/92 (50 %) grup II’de 38/57 (66.7%) hasta hasta invaziv mekanik ventilasyon desteğine alındı (p <0.05). Akut böbrek hasarı gelişmeyen hastaların mortalite oranı grup II’de 22/40 (55%) grup I’e 19/61 (31.2%) göre daha yüksekti (p<0.05). Sonuç: Varyant B.1.1.7 enfeksiyonu olan hastalarda akut böbrek hasarı gelişiminin diğer grup hastalara göre daha az olduğu saptanmıştır. Varyant B.1.1.7 enfeksiyonundaki mortalite artışının akut böbrek hasarı gelişiminden bağımsız olarak gerçekleştiğini düşündürmektedir.
- 28 April 2022
- Published by Harran Universitesi Tip Fakultesi Dergisi in Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi
- Vol. 19 (1) , 8-13
Varyant B.1.1.7 Pozitif ve Negatif SARS-CoV-2 Enfeksiyonunda Akut Böbrek Yetmezliği ve Mortalitenin Karşılaştırılması
Amaç:. Bu çalışmada varyant B.1.1.7 pozitif ve negatif SARS-CoV-2 enfeksiyonu olan hastalarda akut böbrek hasarı gelişimi ve mortalite oranlarının karşılaştırılması amaçlanmıştır. Materyal ve Metod: Çalışmaya varyant B.1.1.7 negatif 92 (grup I) ve 57 varyant B.1.1.7 pozitif 57 (grup II) SARS-CoV-2 hastası dahil edildi. Her hastanın demografik verileri, komorbiditeleri, yoğun bakım yatış gün sayıları, invaziv mekanik ventilatör ihtiyacı, mekanik ventilatör gün sayısı, akut böbrek yetmezliği gelişip gelişmediği, gelişti ise kaçıncı günde akut böbrek yetmezliği geliştiği ve tedavinin sonlanım şekilleri kaydedildi. Bulgular: Grup II hastalara 17/57 (29.8%) grup I hastalara 31/92 (33.7%) göre daha fazla oranda akut böbrek hasarı gelişti (p=0.04). Grup I’de 46/92 (50 %) grup II’de 38/57 (66.7%) hasta hasta invaziv mekanik ventilasyon desteğine alındı (p <0.05). Akut böbrek hasarı gelişmeyen hastaların mortalite oranı grup II’de 22/40 (55%) grup I’e 19/61 (31.2%) göre daha yüksekti (p<0.05). Sonuç: Varyant B.1.1.7 enfeksiyonu olan hastalarda akut böbrek hasarı gelişiminin diğer grup hastalara göre daha az olduğu saptanmıştır. Varyant B.1.1.7 enfeksiyonundaki mortalite artışının akut böbrek hasarı gelişiminden bağımsız olarak gerçekleştiğini düşündürmektedir.
- 11 April 2022
- Published by Academician Publishing
- p. 305-314
Travmatik Beyin Hasarı Olan Erişkin Hastalarda Yoğun Bakım Yönetimi
Travmatik beyin hasarı (TBH), dünya genelinde mortalite ve morbiditenin en önemli nedenlerinden biridir. Yoğun bakım yönetiminde temel amaç, sekonder beyin hasarını önlemek ve intrakraniyal basıncı (ICP) kontrol altında tutmaktır. Hastaların nörolojik durumunu değerlendirmek için Glasgow Koma Skalası (GKS) standart bir yöntem olarak kullanılırken, GKS skoru 9'un altındaki vakalar şiddetli TBH olarak tanımlanır. Tedavi sürecinde övoleminin korunması için normal salin tercih edilmeli; beyin ödemini tetikleyebilecek hipotonik sıvılardan ve mortaliteyi artırabilen albüminden kaçınılmalıdır. Kan basıncı yönetiminde, yaş gruplarına göre belirlenmiş sistolik eşiklerin (100-110 mmHg) korunması ve serebral perfüzyon basıncının 60-70 mmHg seviyesinde tutulması kritiktir. Solunum desteği alan hastalarda hiperkarbi ve hipokarbiden kaçınmak için end-tidal karbondioksit monitörizasyonu yapılmalıdır. Nöbet profilaksisinde sıklıkla levetirasetam kullanılırken, venöz tromboembolizm riskine karşı mekanik ve stabilize hastalarda farmakolojik önlemler alınmalıdır. Ayrıca kan şekeri (140-180 mg/dL) ve vücut ısısının (normotermi) titizlikle yönetilmesi gerekir. ICP takibi için eksternal ventriküler drenaj en güvenilir yöntemdir ve hedef basınç ≤ 22 mmHg'dir. Dirençli vakalarda dekompresif kraniektomi, barbitürat koması veya hipotermi gibi ileri tedaviler uygulanabilir. Şiddetli TBH sonrası uzun vadeli prognoz genellikle zayıftır ve iyileşme süreci hipoksik iskemik hasarın boyutuna bağlıdır. Traumatic brain injury (TBI) is one of the leading causes of mortality and morbidity worldwide. The primary goal of intensive care management is to prevent secondary brain injury and maintain control over intracranial pressure (ICP). The Glasgow Coma Scale (GCS) is used as a standard method to assess neurological status, with scores below 9 defined as severe TBI. During treatment, normal saline should be preferred to maintain euvolemia; hypotonic fluids that may trigger cerebral edema and albumin, which can increase mortality, should be avoided. In blood pressure management, maintaining systolic thresholds (100-110 mmHg) based on age groups and keeping cerebral perfusion pressure at 60-70 mmHg is critical. End-tidal carbon dioxide monitoring is essential for patients on respiratory support to avoid hypercarbia and hypocarbia. Levetiracetam is frequently used for seizure prophylaxis, while mechanical and, in stabilized patients, pharmacological measures should be taken against the risk of venous thromboembolism. Additionally, blood glucose (140-180 mg/dL) and body temperature (normothermia) must be meticulously managed. External ventricular drainage is the most reliable method for ICP monitoring, with a target pressure of ≤ 22 mmHg. In refractory cases, advanced treatments such as decompressive craniectomy, barbiturate coma, or hypothermia may be applied. The long-term prognosis after severe TBI is generally poor, and the recovery process depends on the extent of hypoxic-ischemic damage.
- 11 April 2022
- Published by Academician Publishing
- p. 305-314
Travmatik Beyin Hasarı Olan Erişkin Hastalarda Yoğun Bakım Yönetimi
Travmatik beyin hasarı (TBH), dünya genelinde mortalite ve morbiditenin en önemli nedenlerinden biridir. Yoğun bakım yönetiminde temel amaç, sekonder beyin hasarını önlemek ve intrakraniyal basıncı (ICP) kontrol altında tutmaktır. Hastaların nörolojik durumunu değerlendirmek için Glasgow Koma Skalası (GKS) standart bir yöntem olarak kullanılırken, GKS skoru 9'un altındaki vakalar şiddetli TBH olarak tanımlanır. Tedavi sürecinde övoleminin korunması için normal salin tercih edilmeli; beyin ödemini tetikleyebilecek hipotonik sıvılardan ve mortaliteyi artırabilen albüminden kaçınılmalıdır. Kan basıncı yönetiminde, yaş gruplarına göre belirlenmiş sistolik eşiklerin (100-110 mmHg) korunması ve serebral perfüzyon basıncının 60-70 mmHg seviyesinde tutulması kritiktir. Solunum desteği alan hastalarda hiperkarbi ve hipokarbiden kaçınmak için end-tidal karbondioksit monitörizasyonu yapılmalıdır. Nöbet profilaksisinde sıklıkla levetirasetam kullanılırken, venöz tromboembolizm riskine karşı mekanik ve stabilize hastalarda farmakolojik önlemler alınmalıdır. Ayrıca kan şekeri (140-180 mg/dL) ve vücut ısısının (normotermi) titizlikle yönetilmesi gerekir. ICP takibi için eksternal ventriküler drenaj en güvenilir yöntemdir ve hedef basınç ≤ 22 mmHg'dir. Dirençli vakalarda dekompresif kraniektomi, barbitürat koması veya hipotermi gibi ileri tedaviler uygulanabilir. Şiddetli TBH sonrası uzun vadeli prognoz genellikle zayıftır ve iyileşme süreci hipoksik iskemik hasarın boyutuna bağlıdır. Traumatic brain injury (TBI) is one of the leading causes of mortality and morbidity worldwide. The primary goal of intensive care management is to prevent secondary brain injury and maintain control over intracranial pressure (ICP). The Glasgow Coma Scale (GCS) is used as a standard method to assess neurological status, with scores below 9 defined as severe TBI. During treatment, normal saline should be preferred to maintain euvolemia; hypotonic fluids that may trigger cerebral edema and albumin, which can increase mortality, should be avoided. In blood pressure management, maintaining systolic thresholds (100-110 mmHg) based on age groups and keeping cerebral perfusion pressure at 60-70 mmHg is critical. End-tidal carbon dioxide monitoring is essential for patients on respiratory support to avoid hypercarbia and hypocarbia. Levetiracetam is frequently used for seizure prophylaxis, while mechanical and, in stabilized patients, pharmacological measures should be taken against the risk of venous thromboembolism. Additionally, blood glucose (140-180 mg/dL) and body temperature (normothermia) must be meticulously managed. External ventricular drainage is the most reliable method for ICP monitoring, with a target pressure of ≤ 22 mmHg. In refractory cases, advanced treatments such as decompressive craniectomy, barbiturate coma, or hypothermia may be applied. The long-term prognosis after severe TBI is generally poor, and the recovery process depends on the extent of hypoxic-ischemic damage.
- Open Access
- 17 November 2021
- Published by Turkish Society of Intensive Care in Turkish Journal of Intensive Care
- Vol. 19 (4) , 174-183
Short-term Results of Patients with Spontaneous Subarachnoid Hemorrhage in Intensive Care Unit: Single-center Experience
Amaç: Spontan subaraknoid kanamalı (sSAK) hastaların yoğun bakımcılar gözüyle değerlendirildiği az sayıda çalışma mevcuttur. Çalışmamızda; mortalitesi ciddi oranda yüksek böyle bir hastalığın beyin cerrahisi, girişimsel radyoloji, yoğun bakım alanında deneyimli bir ekiple takip edildiği bir high volume center’daki takip sonuçlarını paylaşmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Yoğun bakım ünitemizde (YBÜ) Ocak 2014-Temmuz 2018 tarihleri arasındaki yaklaşık 5 yıl boyunca izlenen sSAK hastalarının verileri, YBÜ hasta izlem çizelgeleri, dosya kayıtları ve hastane otomasyon sistemi kullanılarak toplanmıştır. Bulgular: Çalışmaya 150 hasta dahil edildi ve bunların 61’i (%40,7) yoğun bakıma kabul edilmesine rağmen öldü. Vazospazmı olan (%42,8) ve olmayan (%40) hastalar arasındaki ölüm oranları benzerdi (p=0,917). Endovasküler koil uygulanan 45 hastanın %37,8’inde ve beyin cerrahisi klipsleme işlemi yapılan hastaların %19,2’sinde vazospazm gelişti (p=0,044). Endovasküler veya cerrahi prosedürlerden önce geçen medyan süre, hayatta kalan grupta 2,5 [çeyrekler arası aralık (IQR): 2-5] gün ve kaybedilen 2 (IQR: 1-5) gündü (p=0,164). Üçüncü günden itibaren kaybedilen grupta kan sodyum ve kan klorür seviyeleri anlamlı ölçüde yüksekti. Medyan kan sodyum düzeyi kaybedilen grupta 142 mEq/L’yi aştı, ancak hayatta kalan grupta aynı gün 142 mEq/L’den düşüktü. Sonuç: Bu çalışma ile YBÜ’ye kabulde Glasgow koma skalasının (GKS) tedavi başarısını etkileyen önemli etkilerden biri olduğunu söyleyebiliriz. GKS, yoğun bakım gerektiren sSAK hastalarının tedavisinde zamanlama veya tedavi türü (cerrahi/endovasküler klips) ve nimodipin gibi tıbbi tedavilere ek olarak önemli bir bağımsız faktörüdür. Takipteki sodyum ve klor değerlerinin artışı ise mortalite üzerinde anlamlı bulunan tek parametrelerdir.
- 17 November 2021
- Published by Turkish Society of Intensive Care in Turkish Journal of Intensive Care
- Vol. 19 (4) , 174-183
Open AccessShort-term Results of Patients with Spontaneous Subarachnoid Hemorrhage in Intensive Care Unit: Single-center Experience
Amaç: Spontan subaraknoid kanamalı (sSAK) hastaların yoğun bakımcılar gözüyle değerlendirildiği az sayıda çalışma mevcuttur. Çalışmamızda; mortalitesi ciddi oranda yüksek böyle bir hastalığın beyin cerrahisi, girişimsel radyoloji, yoğun bakım alanında deneyimli bir ekiple takip edildiği bir high volume center’daki takip sonuçlarını paylaşmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Yoğun bakım ünitemizde (YBÜ) Ocak 2014-Temmuz 2018 tarihleri arasındaki yaklaşık 5 yıl boyunca izlenen sSAK hastalarının verileri, YBÜ hasta izlem çizelgeleri, dosya kayıtları ve hastane otomasyon sistemi kullanılarak toplanmıştır. Bulgular: Çalışmaya 150 hasta dahil edildi ve bunların 61’i (%40,7) yoğun bakıma kabul edilmesine rağmen öldü. Vazospazmı olan (%42,8) ve olmayan (%40) hastalar arasındaki ölüm oranları benzerdi (p=0,917). Endovasküler koil uygulanan 45 hastanın %37,8’inde ve beyin cerrahisi klipsleme işlemi yapılan hastaların %19,2’sinde vazospazm gelişti (p=0,044). Endovasküler veya cerrahi prosedürlerden önce geçen medyan süre, hayatta kalan grupta 2,5 [çeyrekler arası aralık (IQR): 2-5] gün ve kaybedilen 2 (IQR: 1-5) gündü (p=0,164). Üçüncü günden itibaren kaybedilen grupta kan sodyum ve kan klorür seviyeleri anlamlı ölçüde yüksekti. Medyan kan sodyum düzeyi kaybedilen grupta 142 mEq/L’yi aştı, ancak hayatta kalan grupta aynı gün 142 mEq/L’den düşüktü. Sonuç: Bu çalışma ile YBÜ’ye kabulde Glasgow koma skalasının (GKS) tedavi başarısını etkileyen önemli etkilerden biri olduğunu söyleyebiliriz. GKS, yoğun bakım gerektiren sSAK hastalarının tedavisinde zamanlama veya tedavi türü (cerrahi/endovasküler klips) ve nimodipin gibi tıbbi tedavilere ek olarak önemli bir bağımsız faktörüdür. Takipteki sodyum ve klor değerlerinin artışı ise mortalite üzerinde anlamlı bulunan tek parametrelerdir.
- 22 September 2021
- Published by Bilimsel Tip Publishing House in Tuberk Toraks
- Vol. 69 (3) , 349-359
Effects of personality traits on severity of sepsis
Introduction: The aim of this study was to reveal the effect of the individual's lifestyle and personality traits on the disease process in patients with sepsis and to have clinical predictions about these patients. Materials and Methods: The study was planned as a multi-center, prospective, observational study after obtaining the approval of the local ethics committee. Patients were hospitalized in different intensive care units. Besides demographics and personal characteristics of patients, laboratory data, length of hospital and ICU stay, and mortality was recorded. Two hundred and fifty-nine patients were followed up in 11 different intensive care units. Mortality rates, morbidities, blood analyses, and personality traits were evaluated as primary outcomes. Results: Of the 259 patients followed up, mortality rates were significantly higher in men than in women (p=0.008). No significant difference was found between the patients' daily activity, tea and coffee consumption, reading habits, smoking habits, blood groups, atopy histories and mortality rates. Examining the personal traits, it was seen that 90 people had A-type personality structure and 51 (56.7%) of them died with higher mortality rate compared to type B (p=0.038). There was no difference between personalities, in concomitant ARDS occurrence, need for sedation and renal replacement therapies. Conclusion: Among individuals diagnosed with sepsis/septic shock, mortality increased significantly in patients with A-type personality trait compared to other personality traits. These results showed that personal traits may be useful in predicting the severity of disease and mortality in patients with sepsis/septic shock.
- 22 September 2021
- Published by Bilimsel Tip Publishing House in Tuberk Toraks
- Vol. 69 (3) , 349-359
Effects of personality traits on severity of sepsis
Introduction: The aim of this study was to reveal the effect of the individual's lifestyle and personality traits on the disease process in patients with sepsis and to have clinical predictions about these patients. Materials and Methods: The study was planned as a multi-center, prospective, observational study after obtaining the approval of the local ethics committee. Patients were hospitalized in different intensive care units. Besides demographics and personal characteristics of patients, laboratory data, length of hospital and ICU stay, and mortality was recorded. Two hundred and fifty-nine patients were followed up in 11 different intensive care units. Mortality rates, morbidities, blood analyses, and personality traits were evaluated as primary outcomes. Results: Of the 259 patients followed up, mortality rates were significantly higher in men than in women (p=0.008). No significant difference was found between the patients' daily activity, tea and coffee consumption, reading habits, smoking habits, blood groups, atopy histories and mortality rates. Examining the personal traits, it was seen that 90 people had A-type personality structure and 51 (56.7%) of them died with higher mortality rate compared to type B (p=0.038). There was no difference between personalities, in concomitant ARDS occurrence, need for sedation and renal replacement therapies. Conclusion: Among individuals diagnosed with sepsis/septic shock, mortality increased significantly in patients with A-type personality trait compared to other personality traits. These results showed that personal traits may be useful in predicting the severity of disease and mortality in patients with sepsis/septic shock.
- Open Access
- 24 April 2021
- Published by Elsevier in Brazilian Journal of Anesthesiology (English Edition)
- Vol. 72 (1) , 29-36
The effect of preemptive airway pressure release ventilation on patients with high risk for acute respiratory distress syndrome: a randomized controlled trial
- 24 April 2021
- Published by Elsevier in Brazilian Journal of Anesthesiology (English Edition)
- Vol. 72 (1) , 29-36
Open AccessThe effect of preemptive airway pressure release ventilation on patients with high risk for acute respiratory distress syndrome: a randomized controlled trial
- Open Access
- 25 December 2020
- Published by Turkish Society of Intensive Care in Turkish Journal of Intensive Care
- Vol. 18 (4) , 205-212
Evaluation of Organ Donation Rates Among in Patients with Anticipated Imminent Brain Death
Amaç: Bu çalışmada; yoğun bakım ünitesinde (YBÜ) izlenen komatöz hastaların yakın takibi ile beyin ölümüne gidiş sürecinin araştırılması, beyin ölümü tanı sürecindeki epidemiyolojik ve klinik özellikler, mevcut prosedürlerin farklı aşamalarındaki zamanlamanın önemi hakkında verilerin ortaya konulması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma tek merkezli, prospektif, kesitsel bir çalışma olarak planlanmıştır, 2015-2017 tarihleri arasında YBÜ’de tedavi gören, sedasyon almaksızın nörolojik muayenesinde Glasgow koma skor
- 25 December 2020
- Published by Turkish Society of Intensive Care in Turkish Journal of Intensive Care
- Vol. 18 (4) , 205-212
Open AccessEvaluation of Organ Donation Rates Among in Patients with Anticipated Imminent Brain Death
Amaç: Bu çalışmada; yoğun bakım ünitesinde (YBÜ) izlenen komatöz hastaların yakın takibi ile beyin ölümüne gidiş sürecinin araştırılması, beyin ölümü tanı sürecindeki epidemiyolojik ve klinik özellikler, mevcut prosedürlerin farklı aşamalarındaki zamanlamanın önemi hakkında verilerin ortaya konulması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma tek merkezli, prospektif, kesitsel bir çalışma olarak planlanmıştır, 2015-2017 tarihleri arasında YBÜ’de tedavi gören, sedasyon almaksızın nörolojik muayenesinde Glasgow koma skor
- Open Access
- 20 February 2020
- Published by Turkish Society of Intensive Care in Turkish Journal of Intensive Care
- Vol. 18 (1) , 13-20
Yoğun Bakımda İzlenen Boğulma Olgularında Sonlanımı Etkileyen Parametreler: Sekiz Yıllık Retrospektif Hasta Verileri
Amaç: Boğulma, kaza sonucu ölümlerin yaygın ve önemli bir nedenidir. Yoğun bakım desteği gereken hastaların komplikasyon ve mortalite oranları yüksektir. Çalışmamızın amacı, boğulmaya bağlı gelişen akut solunum yetmezliği ve çoklu organ yetmezliği nedeniyle izlenen sınırlı sayıda hastanın klinik seyrini ve tedavi etkinliklerini ortaya koymaktır. Gereç ve Yöntem: Ocak 2010 ve Ağustos 2018 yılları arası, yoğun bakım ünitesinde >24 saat yatmış olan, dahil edilme kriterlerini karşılayan hastalar retrospektif olarak incelenmiştir. Bulgular: Sekiz yıllık sürede acil servis kabulü olan 103 hastadan 13’ü 3. basamak yoğun bakım ihtiyacı göstermiştir. Hastalardan 5’i (%38,4) kaybedilmiş, 8’i (%61,5) taburcu edilebilmiştir. Hastaların 6’sında (%46,2) steroid kullanılmış ancak mortalite açısından istatistiksel anlamlı fark tespit edilememiştir (p=0,592). Tomografide yaygın beyin ödemi varlığı 5 (%38,5) mortalite açısından normal bulgusu olanlara 6 (%46,2) göre istatistiksel olarak yüksek mortalite ile ilişkiliydi (p=0,003). Dokuz (%69,2) hastada mekanik ventilatör destekleri senkronize aralıklı zorunlu ventilasyon (SIMV) mod ile sağlanırken 4’ünde (%31,8) hava yolu basıncı serbest bırakma-havalandırma (APRV) mod ile sağlandı. Klinik gözlemlerimize göre APRV mod kullanılan hastalarda erken dönemde radyolojik düzelme saptandı. Sonuç: Hastalara başlanan steroid ve profilaktik antibiyoterapinin mortaliteye etkisi saptanmamıştır. Bu etkisiz müdahalelerin yanında mekanik ventilasyon stratejileri, başvuru anındaki metabolik asidoz derecesi ve hastanın nörolojik durumu hasta sonlanımını etkileyebilecek değişken klinik parametreler olarak düşünülebilir.
- 20 February 2020
- Published by Turkish Society of Intensive Care in Turkish Journal of Intensive Care
- Vol. 18 (1) , 13-20
Open AccessYoğun Bakımda İzlenen Boğulma Olgularında Sonlanımı Etkileyen Parametreler: Sekiz Yıllık Retrospektif Hasta Verileri
Amaç: Boğulma, kaza sonucu ölümlerin yaygın ve önemli bir nedenidir. Yoğun bakım desteği gereken hastaların komplikasyon ve mortalite oranları yüksektir. Çalışmamızın amacı, boğulmaya bağlı gelişen akut solunum yetmezliği ve çoklu organ yetmezliği nedeniyle izlenen sınırlı sayıda hastanın klinik seyrini ve tedavi etkinliklerini ortaya koymaktır. Gereç ve Yöntem: Ocak 2010 ve Ağustos 2018 yılları arası, yoğun bakım ünitesinde >24 saat yatmış olan, dahil edilme kriterlerini karşılayan hastalar retrospektif olarak incelenmiştir. Bulgular: Sekiz yıllık sürede acil servis kabulü olan 103 hastadan 13’ü 3. basamak yoğun bakım ihtiyacı göstermiştir. Hastalardan 5’i (%38,4) kaybedilmiş, 8’i (%61,5) taburcu edilebilmiştir. Hastaların 6’sında (%46,2) steroid kullanılmış ancak mortalite açısından istatistiksel anlamlı fark tespit edilememiştir (p=0,592). Tomografide yaygın beyin ödemi varlığı 5 (%38,5) mortalite açısından normal bulgusu olanlara 6 (%46,2) göre istatistiksel olarak yüksek mortalite ile ilişkiliydi (p=0,003). Dokuz (%69,2) hastada mekanik ventilatör destekleri senkronize aralıklı zorunlu ventilasyon (SIMV) mod ile sağlanırken 4’ünde (%31,8) hava yolu basıncı serbest bırakma-havalandırma (APRV) mod ile sağlandı. Klinik gözlemlerimize göre APRV mod kullanılan hastalarda erken dönemde radyolojik düzelme saptandı. Sonuç: Hastalara başlanan steroid ve profilaktik antibiyoterapinin mortaliteye etkisi saptanmamıştır. Bu etkisiz müdahalelerin yanında mekanik ventilasyon stratejileri, başvuru anındaki metabolik asidoz derecesi ve hastanın nörolojik durumu hasta sonlanımını etkileyebilecek değişken klinik parametreler olarak düşünülebilir.