Cengiz Akarçeşme

Professional volleyball demands high-level neuromuscular control, yet frequent physical exhaustion during competition can compromise postural stability. While balance training is often utilized in athletic training programs, its specific efficacy in mitigating fatigue-induced deficits among elite athletes remains under-investigated. The aim of this study was to determine whether 12 weeks of supplementary balance training, integrated into a routine athletic schedule, improves fatigue-induced postural sway in professional female volleyball players. Twenty-three professional female volleyball players from two professional teams participated in this non-randomized, controlled study. One team implemented supplementary balance training in addition to routine practice, whereas the other team continued their standard seasonal program. Eleven players were in the training team, and twelve were in the control team. Postural sway was assessed using the Overall Stability Index (OSI), Anterior-Posterior Stability Index (APSI), and Medial-Lateral Stability Index (MLSI) with the Biodex Balance Systems SD device. Measurements were taken at baseline and multiple time points (0, 10, 20, 30 min) after Bruce protocol, both before and after the 12-week intervention. Data were analyzed using a robust rank-based, non-parametric method and by estimating relative treatment effects (RTEs) with 95% confidence intervals (CIs). Post-intervention analysis revealed no significant group-by-time interaction for OSI (p = 0.303), APSI (p = 0.397), or MLSI (p = 0.113). These results indicate that the trajectory of balance loss and recovery following high-intensity exercise was statistically similar for both groups. While a significant main effect of time was observed (p < 0.001), confirming that high-intensity exercise impaired stability, the supplementary balance training did not provide a statistically superior resistance to fatigue compared to routine training alone. Consistent with the non-significant group-by-time interaction tests (p > 0.05 for all stability indices), the 95% CIs of the RTEs overlapped substantially at all post-exercise time points; however, inferential conclusions are based on the interaction test results. Supplementary balance training did not provide a statistically significant advantage in mitigating fatigue-induced postural instability compared to routine training in this sample.

Although it is known that determining the external loads during matches and training is essential for coaches to understand game demands, optimize and specify players’ performance, or avoid overtraining or overload scenarios, it has been observed that the pre-match warm-up external load is neglected. The aims of this study were (i) assess the pre-match warm-up external load for female volleyball players and (ii) compare this load by player position. External loads (total distance, jump count, acceleration (ACC), deceleration (DEC), ACCmax, DECmax, ACC/min, speedmax, metabolic load) of fourteen elite female volleyball players during pre-match warm-up were monitored with Local Positioning System (LPS) for a season and separated according to player positions (libero (L), outside hitter (OH), opposite (OPP), middle blocker (MB), setter (S)). Elite female volleyball players performed 888.1–1078.5 m total distance, 15.9–85.3 jumps (excluding L: 7.6 jumps), 18.5–31.8 ACC and 10.4–28.2 DEC counts, 13.1–15.3 m.sec− 1 speedmax and 214.2–406.0 m metabolic load during the pre-match warm-up. While S had significantly higher total distance, jump count, ACC and DEC count, ACCmax, ACC/min and speedmax (η2: large, p < .001), OH and OPP had the highest metabolic load (η2: large, p < .001). L had significantly higher ACCmax and DECmax, speedmax data accompanied by significantly lower total distance, ACC count and metabolic load (η2: large, p < .001). External load metrics during pre-match warm-up in female volleyball players showed clear positional differences. These findings highlight the need for coaches and strength and conditioning professionals to design role-specific warm-up strategies that reflect the physical demands of each position. By tailoring pre-match preparation in this way, practitioners may better optimize readiness, reduce the risk of fatigue or overload, and improve subsequent match performance.

The aim of this study is to investigate the acute effect of Nordic Hamstring Exercise (NHE) applied to sub-elite football players on Hamstring (H) muscle strength values (maximum value and Total Work) and Muscle Stifness (Semimembrenous and Biceps Femoris) values. 43 sub-elite male (16.50 ± 0.505) football players participated in the study voluntarily. Participants' H muscle strength values were determined with N3 brand device; Muscle Stifness values were determined with myoton brand device. The normalcy analysis of the data acquired in the study was performed with the Kolmogrov Smirnov test. Participants' pre-test post-test comparisons were determined with the Wilcoxon Signed Ranks test. Based on the statistical analysis, it was identified that NHE utilized to sub-elite football players increased the Total Work (right-left leg) value of the H muscle strength values acutely and the stiffness value of the Biceps Femoris muscle (right-left leg) significantly in the post-test. It may be argued that NHE applied to football players acutely increases H muscle strength and BF muscle stiffness value, provides performance efficiency and is a protective strategy against injuries.

Bu araştırmada, buz hokeyi branşında sporcuların şut hızını etkileyen farklı performans bileşenlerinin branşa özgü atletik performans faktörleri ile arasındaki ilişkisini tespit etmek amaçlanmıştır. Sporcuların buz dışı kuvvet değerlerini ölçmek için sağlık topu atışları yaptırılmış, atışlardaki kuvvet değerleri force plate cihazı ile ölçülmüştür. İvmelenme değerleri ise kol bileğine bağlanan g-force cihazı ile tespit edilmiş ve sağlık topunun fırlatılma anı ile eşzamanlı olarak ölçülmüştür. Çalışmaya yaş ortalamaları 16,6 yıl, vücut ağırlığı ortalamaları 67,4 kg, boy uzunluğu ortalamaları 1,78 cm ve VKİ değerleri 21.58 olan, 2022-2023 sezonu buz hokeyi 1. liginde oynayan, Ankara ilinde ikamet eden, düzenli olarak haftada en az iki gün antrenman yapan ve en az 5 yıldır aktif olarak buz hokeyi oynayan 12 erkek buz hokeyi sporcusu katılmıştır. Toplanan verilerin çözümlenmesinde SPSS 20.0 paket programı kullanılmıştır. Buz üstü ve buz dışı performans değerleri arasındaki ilişkiyi incelemek için korelasyon analizi yapılmıştır. 1 kg’ lık sağlık topunun ivmelenme (G-Force) değeri ile 2 kg’ lık göğüsten atılan sağlık topunun kuvvet değerleri (Force Plate) arasında (r=0,63), sol ayak önde olarak atılan 3 kg’lık sağlık topunun kuvvet değeri ile 1 kg’lık sağlık topunun ivmelenme değerleri arasında pozitif yönlü orta düzeyde anlamlı ilişki tespit edilmiştir. Benzer şekilde farklı ve aynı kilolar arasında pozitif yönlü anlamı ilişkiler olduğu tespit edilmiştir. Bu sonuçlar doğrultusunda ivmelenme (G-Force) değerleri ile kuvvet (Force Plate) değerleri arasında anlamlı ilişkiler olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca farklı ağırlıktaki topların fırlatılma anındaki ivmelenme değerleri arasında da pozitif yönlü orta düzeyde ilişkiler tespit edilmiştir. Bu sonuçlar bir sonraki çalışmada tek bir ağırlık kullanılarak araştırmanın tekrar edilebileceğini düşündürmektedir. Bir diğer ifade ile, sporcunun 2 kg’lık sağlık topunu fırlatması ile oluşan kuvvet performansı arttıkça, 3 kg’ lık sağlık topunu fırlatabilme yani kuvvet performansının da arttığı, benzer şekilde tam tersi olarak da bu durumun söz konusu olduğu yorumu yapılabilmektedir. Sonuçlar şut hızları ile farklı formlardaki sağlık topu atışlarından elde edilen kuvvet ve ivmelenme değerleri arasında anlamlı bir ilişki bulunmadığını göstermiştir, ancak bu araştırmanın elit düzeydeki sporcular ile uygulanması halinde sonuçların farklılık gösterebileceği de düşünülmektedir.

Bu çalışmanın amacı, Türkiye Voleybol Federasyonu (TVF) Sultanlar Ligi ve Efeler Liginde oynanan müsabakalarda uygulanan Görüntülü Değerlendirme Sistemi (GDS) aracılığıyla yapılan itirazlarda hakemlerin ve takımların haklılık yüzdelerinin belirlenmesidir. Çalışmada TVF Sultanlar Ligi ve Efeler Liginde, 2021/2022 ve 2020/2021 sezonlarında oynanan tüm müsabakalarda GDS kullanılarak dahil-hariç top, blok teması, file teması, hücum çizgisi ihlali, orta çizgi ihlali, servis çizgisi ihlali, anten teması ve dört vuruş ihlallerine yapılan itiraz sayıları değerlendirilmiştir. Çalışma kapsamında toplanan verilerde Sultanlar Ligi ve Efeler Liginde hakem ve takımların haklı çıkma yüzdeleri sezonlara ve liglere göre değerlendirilmiştir. Yapılan istatistiksel analiz sonucunda TVF Sultanlar Ligi ve Efeler Ligi müsabakalarında GDS aracılığıyla yapılan itirazlarda hem 2021/2022 hem de 2020/2021 (dört vuruş dışında) sezonlarında hakem kararlarının haklılık yüzdesi takımlara oranla çok daha fazladır. Ayrıca 2021/2022 sezonunda hakem kararlarındaki haklılık yüzdesi ise bir önceki sezondaki hakem kararlarındaki haklılık yüzdesine göre daha fazla artmıştır. Bu sonuçlardan hareketle TVF Sultanlar Ligi ve Efeler Liglerinde uygulanan GDS’nin müsabaka sonuçlarının güvenilirliğini artırdığı ve hakemlerin karar verme süreçlerini de geliştirdiği söylenebilir.

Introduction: Taping has long been used by health professionals to provide mechanical support for the musculoskeletal system. However, there is insufficient evidence to demonstrate the effect of Dynamic® taping. The aim of this study was to investigate the effect of Dynamic® taping on vertical jump and medial longitudinal arch height in adolescent volleyball players with navicular drop. Material and Methods: 23 female athletes participated in the study (mean age of 15.22 ± 1.54 years). The medial longitudinal arch height was evaluated with the navicular drop test. Vertical jumping was measured with the VERT® device (Mayfonk Athletic, USA). On the first day, athletes were evaluated without a tape, and the next day re-evaluated with the taping on. All athletes jumped on eight different surfaces. Results: The distance of navicular drop in both feet decreased to a statistically significant extent (P < .05) following Dynamic® taping. Comparing the vertical jump heights on eight different floor surfaces, it was found that there was no statistically significant difference for all cases (P > .05). Conclusions: Dynamic® tape application can be used as an easy-to-apply practical treatment agent to support the MLA in asymptomatic athletes with an increasing navicular drop.

Voleybolda maç sonucunu etkileyen en önemli etkenlerden biri, oyuncuların atak becerileri ve maç boyunca sayı ile sonuçlandırdıkları ataklardır. Bu nedenle, oyuncuların atak sayılarını etkileyen değişkenlerin belirlenmesi ve bu değişkenlerin antrenör ve oyuncular tarafından bilinmesi galibiyet için oldukça önemlidir. Bu amaçla çalışmada, 2018-2019 Türkiye Voleybol Federasyonu Sultanlar Voleybol Ligi takımlarındaki oyuncuların 20. sayılar sonrası atak verileri kullanılarak uyruk, mevki, iyi atak sayısı (pozitif atak), kötü atak sayısı (negatif atak), atak hatası ve bloklanan atak değişkenlerinin sayı ile sonuçlanan atak üzerinde etkili olup olmadıkları incelenmiştir. Etkili değişkenlerin belirlenmesi için karar ağacı tekniklerinden biri olan ve kolay yorumlanabilir olması nedeniyle veri madenciliği uygulamalarında sıkça kullanılan CHAID (Chi-squared Automatic Interaction Detection) algoritmasından yararlanılmıştır. CHAID karar ağacı sayesinde sayı ile sonuçlananatakları en iyi açıklayan değişkene göre oyuncular gruplandırılarak bu oyuncular için ayrı ayrı bir dizi kararlar oluşturulmuştur. Analizler sonucunda, sayı ile sonuçlanan atakları; oyuncu mevkisinin hiç etkilemediği, kötü atak sayısının ise diğer değişkenler içerisinde en çok etkileyen değişken olduğu belirlenmiştir.

Bu çalışmanın amacı kadın voleybolculara uygulanan core ve düzeltici egzersizlerin, Fonksiyonel Hareket Taraması (FMS) test skorlarına etkisinin incelenmesidir. Çalışmaya 13 kadın voleybolcu (yaş= 27,53 ± 5,12 yıl) gönüllü olarak katılmıştır. Katılımcıların fonksiyonel hareketleri FMS test kiti ile belirlenmiştir. Voleybolculara haftada 3 gün olmak üzere 8 hafta boyunca core ve düzeltici egzersiz programı uygulanmıştır. Voleybolcuların FMS alt testleri ve FMS toplam puanları ile ön test ve uygulanan egzersiz programı sonrası son test puanlarının istatistiksel farkları Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi ile belirlenmiştir. Yapılan istatistiksel analiz sonucunda voleybolcuların omuz hareketliliği, gövde rotasyon dengesi ve FMS toplam puanları son testte istatistiksel olarak anlamlı fark gösterdiği, diğer alt testlerden alınan puanların ise anlamlı fark olmamasına rağmen geliştiği belirlenmiştir. Uygulanan core ve düzeltici egzersizlerin voleybolcularda fonksiyonel hareket kalıplarını geliştirdiği ve yaralanma potansiyelini azalttığı bulunmuştur. Voleybolda sporcuların yaralanma risklerini azaltmak ve fonksiyonel hareket kalıplarını geliştirmek için antrenman programlarına core ve düzeltici egzersizlerin de eklenmesi önerilebilir.

Takım oyuncusu (voleybol ve futbol) ve sedanter olan 10-14 yaş grubu çocukların oyunsallık düzeyinin analizi ve belirli değişkenlerle karşılaştırılması amaçlanan araştırmada çalışma grubunu 648 katılımcı oluşturmaktadır. Araştırmada Hazar’ın 2014 yılında geliştirdiği 27 sorudan ve 5 alt boyuttan oluşan “10-14 Yaş Çocuklarda Oyunsallık Ölçeği” kullanılmıştır. Verilerin homojen dağıldığı belirlendiği için parametrik testler uygulanmış, analizlerde betimsel istatistikler, Bağımsız Tek Örneklem T testi, Tek Yönlü Varyans Analizi ANOVA, MANOVA ve grup içi karşılaştırmalar için Tukey HSD ve LSD kullanılmıştır. 10-14 yaş oyunsallık ölçeğinin tamamı için iç tutarlılık katsayısı .87 olarak belirlenmiştir. Katılımcıların cinsiyet, branş değişkenlerine göre oyunsallık düzeyleri arasında anlamlı farklılık ve ilişkiler saptanmış, yaş değişkeni ile oyunsallık arasında anlamlı farklılık bulunamamıştır Sonuç olarak; 10-14 yaş grubu voleybol ve futbolcuların sedanterlere göre oyunsallık düzeylerinin daha yüksek olduğu tespit edilmiştir.