Ibrahim Yikilmaz

This study aims to explore the impact of work-family conflict on individual job performance, with a particular focus on the mediating role of work alienation. The research was conducted among employees in the tourism sector in Turkey and utilized a correlational screening model. Data were collected using validated scales, and analyses were performed with SPSS, AMOS and the PROCESS Macro. The findings indicate that work-family conflict has a direct negative effect on individual performance and significantly increases work alienation. Additionally, work alienation itself negatively and significantly impacts individual performance. The analyses demonstrate that work alienation serves as a significant mediator in this relationship. Within the framework of conservation of resources theory, the study elucidates how resource losses stemming from the demands of both work and family roles affect performance. This study makes a theoretical contribution to the organizational behavior literature by examining the interrelations among work-family conflict, work alienation and individual performance. It also provides practical recommendations for human resources managers in high-stress sectors like tourism, particularly regarding work-life balance, flexible work arrangements and psychological support strategies. The results suggest a pressing need for intervention programs aimed at enhancing employee well-being and improving organizational efficiency.

Emotional intelligence is the capacity to understand, regulate, and manage one’s emotions, and it has significant effects on employees’ psychological adjustment, interpersonal relationships, and job performance. However, the specific psychological mechanisms by which emotional intelligence influences employees’ creative performance, and the conditions under which this relationship is strengthened, remain not fully understood. The aim of this study is to examine the mediating role of psychological well-being and the moderating role of cultural intelligence in the relationship between emotional intelligence and creative performance among individuals working in the information and communication technology (ICT) sector. Research data were obtained from 409 participants working in large-scale information and communication technology companies operating in Turkey, and the research hypotheses were tested using the bootstrap method with the Hayes PROCESS Macro. The findings show that emotional intelligence is positively related to psychological well-being and creative performance. Furthermore, psychological well-being significantly mediates the relationship between emotional intelligence and creative performance. The results show that cultural intelligence strengthens this indirect effect, and the contribution of emotional intelligence to creative performance is more pronounced at higher levels of cultural intelligence. The findings indicate that emotional intelligence is associated with creative performance both directly and indirectly through psychological well-being. However, the strength of this indirect association appears to vary across employees’ levels of cultural intelligence, which is considered an individual capability rather than a characteristic of the work environment. In this respect, the study contributes to the literature by examining psychological well-being as an explanatory pathway and cultural intelligence as an individual-level boundary condition in the association between emotional intelligence and creative performance.

Research background and purpose: This study explores the impact of digital transformation on accounting professionals by examining how technology-related pressures contribute to technostress, burnout, and work–life conflict. Although digital tools improve efficiency and streamline organizational processes, they also create new challenges, including continuous availability, heavier job demands, and increased mental load. In response to a limited body of empirical research focusing specifically on accounting professionals, this study aims to clarify the relationships among these variables within a national context. Design/methodology/approach: The research employs a quantitative and cross-sectional design. Data were analyzed using structural equation modeling (SEM) with SmartPLS 4. The proposed model examines the direct effects of technostress on burnout and work–life conflict, while also testing whether burnout mediates the relationship between technostress and work–life conflict. Findings: The results demonstrate that technostress significantly increases work–life conflict among accounting professionals. In addition, technostress is found to have a positive effect on burnout, and higher levels of burnout are associated with greater work–life conflict. The findings further show that burnout partially mediates the relationship between technostress and work–life conflict. These results indicate that the combined effects of digitalization pressures and the demanding structure of accounting work can undermine both psychological well-being and balance between professional and personal life Value added and limitations: The study contributes to the existing literature by addressing a professional group that has received relatively limited scholarly attention in this area. It provides further insight into the sustainability of professional well-being under conditions of digital transformation. However, the study is limited by its focus on a single-country sample and its cross-sectional design, which restrict the broader generalizability of the findings and do not allow for strong causal conclusions. Future studies may strengthen the field through longitudinal or comparative research designs.

Sustainable tourism development requires more than well-designed human resource systems; it also relies on how leadership is demonstrated in daily interactions with employees, especially in high-contact service environments. While high-performance work systems (HPWSs) are widely recognized for enhancing employee performance and service quality, their effectiveness may depend on relational processes that occur at the supervisory level. This study examines resonant leadership as a relational mechanism that complements structural HR practices. Instead of viewing leadership as a background condition, we focus on how emotionally intelligent leader behaviors influence employees’ job satisfaction and, consequently, their organizational citizenship behavior (OCB). Based on Social Exchange Theory and Affective Events Theory, we propose that job satisfaction acts as a mediator linking resonant leadership to discretionary service behaviors. Survey data were gathered from hotel employees in Cyprus, with 337 valid questionnaires included in the final analysis. The results show that resonant leadership is positively related to job satisfaction and OCB. Additionally, job satisfaction partially mediates this relationship, suggesting that emotionally attuned leadership fosters stronger affective bonds and encourages voluntary behaviors that support service delivery. By including relational leadership in the sustainability discussion, this study expands the mostly system-focused HPWS literature. The findings imply that sustainable tourism outcomes are driven not only by formal HR structures but also by leadership practices that stabilize human capital and reinforce service consistency over time.

Günümüz iş dünyasında hızla değişen dinamikler, örgütlerin sürdürülebilir başarı elde etmesi için liderlik anlayışlarında da dönüşümü zorunlu kılmaktadır. Bu çerçevede öne çıkan hizmetkâr liderlik yaklaşımı, geleneksel otoriter liderlik tarzlarından farklı olarak, liderin önceliği kendi güç ve statüsünü değil, çalışanların ihtiyaçlarını, gelişimlerini ve refahlarını ön planda tutmayı esas alır. Hizmetkâr liderlikte liderin temel rolü; çalışanlara hizmet etmek, onları desteklemek ve potansiyellerini gerçekleştirmelerine olanak sağlamaktır. Bu anlayış; dinleme, empati, alçakgönüllülük, sorumluluk alma, vizyon paylaşımı ve toplum yararına odaklanma gibi değerlere dayanmaktadır. Konaklama sektörü, hizmet sunumunun doğrudan insan ilişkilerine dayandığı, müşteri memnuniyetinin büyük ölçüde çalışan performansına bağlı olduğu bir sektördür. Bu sektörde başarılı hizmet sunumu yalnızca süreçlerin değil, çalışanların motivasyonunun, bağlılığının ve iş tatmininin yüksek olmasına da bağlıdır. Dolayısıyla çalışanların duygusal ihtiyaçlarının göz ardı edilmediği, destekleyici ve güvene dayalı bir liderlik tarzı, konaklama sektöründe hem çalışan deneyimini hem de müşteri memnuniyetini artırmak açısından kritik bir rol oynamaktadır. Bu bağlamda, hizmetkâr liderlik yaklaşımı, konaklama sektöründe çalışan davranışları, örgütsel performans ve hizmet kalitesi üzerinde etkili olabilecek stratejik bir yönetim anlayışı olarak değerlendirilmektedir. Bu çalışmanın temel amacı, hizmetkâr liderliğin konaklama sektöründeki etkilerini ele alan ampirik araştırmaları sistematik bir şekilde incelemek ve mevcut literatürdeki eğilimleri ortaya koymaktır. Araştırma kapsamında Web of Science veri tabanı üzerinde "servant leadership" ve "hospitality" anahtar kelimeleriyle yapılan taramada toplam 55 çalışmaya ulaşılmıştır. Bu çalışmalar arasından yalnızca ampirik yöntemle hazırlanmış olan 45 çalışma seçilmiş ve detaylı analizlere tabi tutulmuştur. Çalışmalar; yayın yılına, yazar bilgilerine, araştırma yöntemine, örneklem özelliklerine ve incelenen temel değişkenlere (iş tatmini, örgütsel bağlılık, hizmet kalitesi, lider-çalışan ilişkisi, iş performansı vb.) göre sınıflandırılmıştır. Analiz sonuçlarına göre hizmetkâr liderliğin konaklama sektöründe çok boyutlu olumlu etkileri olduğu görülmektedir. Bu liderlik tarzının benimsendiği kurumlarda çalışanların iş tatmininin arttığı, örgütsel bağlılık düzeylerinin yükseldiği ve hizmet kalitesi algısının olumlu yönde geliştiği tespit edilmiştir. Ayrıca çalışanlar arasında güven duygusunun arttığı, liderle kurulan ilişkinin daha samimi ve destekleyici olduğu, bunun da iş motivasyonunu artırarak performansa yansıdığı gözlemlenmiştir. Bunun yanında hizmetkâr liderliğin, çalışanların işe yabancılaşma düzeylerini azalttığı, işten ayrılma niyetlerini düşürdüğü ve takım içi iş birliğini güçlendirdiği belirlenmiştir. Özellikle çalışanların karar alma süreçlerine dâhil edilmesi ve liderleri tarafından değerli hissetmeleri, çalışan bağlılığını güçlendiren temel unsurlar olarak ön plana çıkmaktadır. Çalışmanın bulguları, sadece bireysel düzeyde değil, örgütsel düzeyde de anlamlı katkılar ortaya koymaktadır. Hizmetkâr liderlik, kurum içinde daha pozitif bir örgütsel iklimin oluşmasına katkı sağlamakta, çalışanlar arası çatışmaları azaltmakta ve uzun vadeli performans artışına zemin hazırlamaktadır. Müşteri ilişkilerinde de bu liderlik tarzının dolaylı etkileri olduğu, çalışan memnuniyetindeki artışın müşteri deneyimine olumlu yansıdığı ifade edilmektedir. Sonuç olarak, konaklama sektöründe faaliyet gösteren işletmelerin hizmetkâr liderlik anlayışını stratejik bir yönetim politikası haline getirmeleri hem çalışan refahı hem de kurumsal verimlilik açısından büyük önem taşımaktadır. Bu doğrultuda...

Küresel ölçekte giderek yoğunlaşan rekabet ortamı, işletmelerin sürdürülebilir rekabet avantajı elde edebilmesi için çevresel değişkenlere hızla uyum sağlayabilmesini bir zorunluluk haline getirmiştir. Bu bağlamda, dijital dönüşüm süreci yalnızca teknolojik bir adaptasyon değil, firmaların stratejik kapasitesini dönüştüren, organizasyonel yapıyı yeniden şekillendiren ve işletme kültüründe kalıcı değişiklikler meydana getiren çok boyutlu bir süreç olarak öne çıkmaktadır. Özellikle dijital teknolojilerin hızlı gelişimiyle birlikte iş süreçleri, organizasyonel yapılanmalar ve yönetim anlayışlarında köklü dönüşümler yaşanmakta; bu dönüşüm süreci, firmaların rekabetçilik seviyelerini doğrudan etkilemektedir. Bu çalışma, dijital dönüşüm ile rekabetçilik arasındaki ilişkiyi sistematik bir perspektifle analiz etmeyi amaçlamaktadır. Web of Science veri tabanında “Digital Transformation” ve “Competitiveness” anahtar kelimeleriyle gerçekleştirilen literatür taraması sonucunda ulaşılan 22 çalışmadan, dahil edilme kriterlerini karşılayan 18 ampirik makale detaylı olarak incelenmiştir. Sistematik literatür taraması yöntemi esas alınarak yürütülen bu analizde, seçilen çalışmalar yayın yılı, araştırma yöntemi, örneklem türü ve incelenen değişkenler bakımından sınıflandırılmış; içerik analizi ile beş ana tema altında toplanmıştır: dijital rekabetçilik, yeşil rekabetçilik, finansal rekabetçilik, üretim ve verimlilik rekabetçiliği ile dijital olgunluk ve stratejik rekabet. Elde edilen bulgular göstermektedir ki dijital dönüşüm, firmaların operasyonel verimliliğini artırmakta, yenilikçilik kapasitelerini geliştirmekte ve sürdürülebilir rekabet avantajı elde etmelerine katkı sunmaktadır. Aynı zamanda firmaların pazara adaptasyon süreçlerini hızlandırmakta, müşteri deneyimini iyileştirmekte ve dijital iş modelleri aracılığıyla yeni gelir kaynakları yaratmaktadır. Bu etkiler sektör, firma ölçeği ve bölgesel farklılıklar gibi değişkenlere göre farklılık gösterse de genel eğilim dijitalleşmenin rekabet gücünü artırdığı yönündedir. Özellikle dijital rekabetçilik kapsamında, dijital teknolojilerin stratejik hedeflerle bütünleştirilmesi sayesinde firmaların pazardaki konumlarını güçlendirdikleri görülmektedir. Ancak dijital dönüşümün yalnızca teknolojik yatırımlarla başarıya ulaşamayacağı da vurgulanmalıdır. Kurumsal dijital kültürün yerleşmesi, çalışanların dijital becerilerinin geliştirilmesi, üst yönetim desteği ve dijital liderlik becerilerinin kurumsallaşması gibi unsurlar bu sürecin başarısında kritik rol oynamaktadır. Ayrıca organizasyonel esneklik, çevikliğin artırılması ve yenilikçiliğe açık bir yapı oluşturulması da dijital dönüşüm sürecinin verimliliğini doğrudan etkilemektedir. Bu durum, dijitalleşmenin sadece teknik değil, aynı zamanda kültürel ve yönetsel bir değişim süreci olduğunu ortaya koymaktadır. Analiz edilen çalışmalarda, dijital dönüşümün sektörel bazda farklı rekabetçilik türlerine etkisi de dikkat çekmektedir. Örneğin, yeşil rekabetçilik kapsamında çevre dostu üretim, enerji verimliliği ve karbon ayak izi yönetimi gibi alanlarda dijital teknolojilerin kullanımı firmalara yeni pazar fırsatları yaratmaktadır. Finansal rekabetçilik bağlamında, dijital finansal hizmetler, blokzincir tabanlı uygulamalar ve yapay zekâ destekli karar mekanizmalarının kullanımı, firmaların maliyetlerini düşürmekte ve finansal yönetim süreçlerini iyileştirmektedir. Üretim ve verimlilik ekseninde ise Endüstri 4.0 uygulamalarının dijital dönüşüm sürecinde kilit rol oynadığı görülmektedir. Dijital olgunluk düzeyi yüksek olan firmaların uzun vadeli stratejik başarıyı daha yüksek ihtimalle yakalayabildikleri, dijital dönüşüm yatırımlarının sadece kısa vadeli operasyonel fayda değil, aynı zamanda uzun vadeli kurumsal dayanıklılık sağladığı da araştırmalarla ortaya konmuştur. Bu noktada dijital olgunluk göstergelerinin stratejik karar alma süreçlerinde bir performans ölçütü olarak değerlendirilmesi gerektiği söylenebilir. Sonuç olarak, dijital dönüşüm süreci yalnızca teknolojik bir gereklilik olarak değil, aynı...

This study examines how employees perceive technology-based demands during the digital transformation process and how these perceptions affect job performance. The research utilized data obtained from 388 experts in the accounting and financial reporting profession, a knowledge-intensive field that heavily employs new technologies (e.g., ERP systems, digital audit tools). The data collected through a convenience sampling method was analyzed using SPSS 27 and SmartPLS 4 software. The findings reveal that the direct effect of technostress on job performance is not significant; however, this stress indirectly contributes to performance through techno-eustress. In this study, techno-eustress refers to the cognitive appraisal of technology-related demands as development-enhancing challenges rather than threats. This concept is theoretically grounded in the broader eustress framework, which views stressors as potentially motivating and growth-promoting when positively interpreted. The model is based on Cognitive Evaluation Theory, the Job Demands–Resources Model, and Self-Determination Theory. This study demonstrates that digital transformation can promote not only operational improvements but also organizational resilience by enhancing employees’ psychological resources and adaptive capacities. By highlighting the mediating role of techno-eustress, this research offers a nuanced perspective on how human-centered cognitive mechanisms can strategically support performance and sustainability in the face of technological disruption—an increasingly relevant area for organizations striving to thrive amid uncertainty.

In response to escalating societal and environmental expectations, corporate social responsibility (CSR) has evolved into a strategic imperative rather than a voluntary or peripheral activity. This study investigates the effect of employees’ CSR perceptions on job performance, with corporate reputation (CR) examined as a mediating variable. Drawing on Social Identity and Social Exchange Theories, the research explores how CSR, as an element of business innovation and sustainable organizational practices, fosters internal stakeholder engagement and performance enhancement. Data were collected from five-star hotel employees in İstanbul/Türkiye, a service sector context where customer satisfaction is highly dependent on frontline employee behavior. Using PROCESS Macro for SPSS 27, the findings reveal that CSR perceptions significantly and positively influence employee performance both directly and indirectly through the enhancement of CR. This mediating effect underscores the role of CSR not only as an ethical framework but also as an internal mechanism that strengthens employee commitment and output. The study contributes to CSR and the organizational behavior literature by empirically validating that internal CSR perceptions shape strategic outcomes such as employee performance, especially within high-contact service environments. Theoretical implications emphasize CSR’s integrative function in reputation-building and performance systems, while practical insights recommend embedding socially responsible practices into HR and internal communication strategies to achieve sustainable outcomes and societal well-being. These findings offer meaningful contributions to the scope of business innovation by linking CSR with strategic performance indicators in labor-intensive industries.

The quality of the relationship between customers and employees and customer satisfaction are key to sustainable performance and success in the hospitality industry. However, challenges such as heavy workloads, job insecurity, and long working hours can lead to presenteeism, in which employees come to work even when physically or mentally ill. This phenomenon jeopardises organisational performance, customer satisfaction, and individual health. Despite its numerous negative consequences, there is limited research on the concept, and the rate of presenteeism is increasing, particularly among hotel employees. This study aims to empirically examine presenteeism, its antecedents (workplace bullying and employee cynicism), and its consequences (task performance and work engagement) among 4- and 5-star hotel employees. The results revealed that workplace bullying and employee cynicism significantly increased presenteeism. Besides, presenteeism reduces work engagement and task performance. This research addresses a gap in the literature by examining how workplace dynamics affect presenteeism and its potential consequences for hotel sector employees. Additionally, it offers practical contributions by emphasising the need to increase awareness of presenteeism and providing suggestions for doing so.

The study has multiple purposes. The first purpose is to measure the impact of organizational communication on organizational commitment and job satisfaction. The second purpose is to measure the impact of organizational commitment on job satisfaction. The third and final purpose is to determine the mediating role of organizational commitment in the impact of organizational communication quality on job satisfaction. The study data was obtained using a survey method from 390 healthcare workers in a state hospital in Izmir. Correlation and multiple regression analyses were conducted to determine the relationships between variables. The analysis results indicate that organizational communication has a significant and positive impact on organizational commitment and job satisfaction. Additionally, it was found that organizational commitment has a substantial and positive effect on job satisfaction. Furthermore, it was determined that organizational commitment plays a mediating role in the effect of organizational communication on job satisfaction.