Wojciech Jan Kosior
Current Organizations / Institutes
The organizations/institutes from the scholar's latest article
Research Subjects
Wojciech Jan Kosior has a total of 7 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Krzysztof Żarna
Uniwersytet Rzeszowski
2 shared publications Polska Uniwersytet Rzeszowski
2 shared publications- Milan Sudzina
Univerzita Pavla Jozefa Šafárika v Košiciach Právnická Fakulta
1 shared publication - Renata Świrgoń-Skok
Uniwersytet Rzeszowski
1 shared publication University of Rzeszow
1 shared publicationUniversity of Rzeszów
1 shared publication
Latest Publications
- Open Access
- 30 June 2026
- Published by University of Rzeszow in Acta Iuridica Resoviensia
- Vol. 53 (135) , 71-91
Tradycje romanistyczne w orzecznictwie sądowym w sprawach cywilnych
Prezentowany artykuł dotyczy tradycji romanistycznych we współczesnym orzecznictwie sądowym w sprawach cywilnych w Polsce. Badaniu poddano wyłącznie te orzeczenia, w których sądy wprost i świadomie odwoływały się do prawa rzymskiego w uzasadnieniu danego rozstrzygnięcia. Na podstawie starannej kwerendy wyselekcjonowano 58 judykatów z lat 1920–2025, w których prawo rzymskie zostało użyte w sposób bezpośredni i miało wpływ na argumentację i sądowy proces decyzyjny. Analiza tych orzeczeń, pokazuje, że prawo rzymskie było wykorzystywane w ujęciu historyczno-porównawczym, legitymizacyjnym, dogmatyczno-interpretacyjnym oraz rekonstrukcyjnym. Uzyskane wyniki pozwalają na przyjęcie, że prawo rzymskie w omówionych orzeczeniach nie pełniło tylko roli historycznego tła, ale wykorzystane zostało w procesie argumentacyjnym sądów. Niniejsze opracowanie stanowić może głos w dyskusji na temat roli prawa rzymskiego w relacji do prawa cywilnego, podważając też jego wyłącznie propedeutyczny charakter.
- 30 June 2026
- Published by University of Rzeszow in Acta Iuridica Resoviensia
- Vol. 53 (135) , 71-91
Open AccessTradycje romanistyczne w orzecznictwie sądowym w sprawach cywilnych
Prezentowany artykuł dotyczy tradycji romanistycznych we współczesnym orzecznictwie sądowym w sprawach cywilnych w Polsce. Badaniu poddano wyłącznie te orzeczenia, w których sądy wprost i świadomie odwoływały się do prawa rzymskiego w uzasadnieniu danego rozstrzygnięcia. Na podstawie starannej kwerendy wyselekcjonowano 58 judykatów z lat 1920–2025, w których prawo rzymskie zostało użyte w sposób bezpośredni i miało wpływ na argumentację i sądowy proces decyzyjny. Analiza tych orzeczeń, pokazuje, że prawo rzymskie było wykorzystywane w ujęciu historyczno-porównawczym, legitymizacyjnym, dogmatyczno-interpretacyjnym oraz rekonstrukcyjnym. Uzyskane wyniki pozwalają na przyjęcie, że prawo rzymskie w omówionych orzeczeniach nie pełniło tylko roli historycznego tła, ale wykorzystane zostało w procesie argumentacyjnym sądów. Niniejsze opracowanie stanowić może głos w dyskusji na temat roli prawa rzymskiego w relacji do prawa cywilnego, podważając też jego wyłącznie propedeutyczny charakter.
- Open Access
- 1 June 2026
- Published by Walter de Gruyter GmbH in Ius Novum
- Vol. 20 (2) , 54-73
Criminal Liability of Juveniles in Ancient Rome
In 2022, the Act on the Support and Rehabilitation of Juveniles was enacted. It introduced new age limits determining the responsibility of minors for criminal acts. In the ongoing public debate on these regulations, legal-historical arguments have been lacking. The aim of this article is to present the principles of criminal responsibility in Roman law, with particular focus on juveniles. The research was carried out on preserved source material using the dogmatic method, which presupposes a logical-linguistic analysis of the source text, taking into account the principles of interpretation, and the historical-legal method, which serves to show the genesis and development of the institution in question. The analyses carried out show that, in Roman law, the perpetrator’s awareness and understanding of the act committed were of greater importance for criminal responsibility than merely having automatically crossed a particular age threshold. The considerations presented are not only significant for the history of law, but also constitute a – hitherto neglected – voice in the discussion on the criminal responsibility of minors in contemporary Polish law.
- 1 June 2026
- Published by Walter de Gruyter GmbH in Ius Novum
- Vol. 20 (2) , 54-73
Open AccessCriminal Liability of Juveniles in Ancient Rome
In 2022, the Act on the Support and Rehabilitation of Juveniles was enacted. It introduced new age limits determining the responsibility of minors for criminal acts. In the ongoing public debate on these regulations, legal-historical arguments have been lacking. The aim of this article is to present the principles of criminal responsibility in Roman law, with particular focus on juveniles. The research was carried out on preserved source material using the dogmatic method, which presupposes a logical-linguistic analysis of the source text, taking into account the principles of interpretation, and the historical-legal method, which serves to show the genesis and development of the institution in question. The analyses carried out show that, in Roman law, the perpetrator’s awareness and understanding of the act committed were of greater importance for criminal responsibility than merely having automatically crossed a particular age threshold. The considerations presented are not only significant for the history of law, but also constitute a – hitherto neglected – voice in the discussion on the criminal responsibility of minors in contemporary Polish law.
- Open Access
- 18 April 2026
- Published by Akademia Nauk Stosowanych WSGE im. A. De Gasperi w Józefowie in Journal of Modern Science
- Vol. 65 (1) , 564-585
Procurator or Prefect – remarks on the administration of Roman provinces in the context of Pontius Pilate's title
Cel pracy: Problem badawczy dotyczy tego, czy Poncjusz Piłat (będący namiestnikiem Judei w latach 26-36 n.e.) pełnił funkcję prokuratora (jak wskazuje na to przekaz Tacyta), czy może był prefektem (jak wskazuje na to źródło epigraficzne). Celem pracy jest udzielenie odpowiedzi na to pytanie poprzez wyselekcjonowanie i analizę źródeł poświęconych tytulaturze Poncjusza Piłata oraz dokonanie krytycznej oceny literatury poświęconej problemowi. Materiał i metody: Opracowanie oparto na krytycznej analizie literatury przedmiotu i źródeł. Dzięki temu tekst nabrał charakteru dogmatyczno-historycznego. W pracy wykorzystano: (1) metodę historyczną dla rekonstrukcji kontekstu ustrojowego i politycznego zarządzania rzymskimi prowincjami w okresie wczesnego cesarstwa (2) metodę źródłową dla analizy tekstów starożytnych autorów oraz źródeł epigraficznych i archeologicznych; (3) metodę porównawczą dla zestawienia ustroju Judei z innymi prowincjami cesarskimi; (4) metodę hermeneutyczną, która pozwoliła na interpretację terminów urzędniczych w ich grecko-łacińskim kontekście. Wyniki: Przeprowadzone badania pozwoliły na zebranie i analizę wszystkich źródeł literackich i epigraficznych, w których wymieniony był Poncjusz Piłat, a także dokonano kwerendy najważniejszej literatury przedmiotu poświęconej problematyce tytułu Poncjusza Piłata. Wnioski: Poncjusz Piłat jako urzędujący namiestnik Judei w latach 26-36 n.e. pełnił funkcję prefekta z dodatkowymi uprawnieniami prokuratorskimi. Innymi słowy był prefektem – prokuratorem. Za tym przemawia najważniejszy dowód – epigraficzny oraz źródłowe opisy jego uprawień władczych z jakich korzystał w zarządzanej przez siebie prowincji. Dodatkowe uprawnienia skarbowe i znajomość praktyki administracyjnej cesarstwa uzasadnia też tezę o dodatkowych uprawnieniach prokuratorskich Piłata.
- 18 April 2026
- Published by Akademia Nauk Stosowanych WSGE im. A. De Gasperi w Józefowie in Journal of Modern Science
- Vol. 65 (1) , 564-585
Open AccessProcurator or Prefect – remarks on the administration of Roman provinces in the context of Pontius Pilate's title
Cel pracy: Problem badawczy dotyczy tego, czy Poncjusz Piłat (będący namiestnikiem Judei w latach 26-36 n.e.) pełnił funkcję prokuratora (jak wskazuje na to przekaz Tacyta), czy może był prefektem (jak wskazuje na to źródło epigraficzne). Celem pracy jest udzielenie odpowiedzi na to pytanie poprzez wyselekcjonowanie i analizę źródeł poświęconych tytulaturze Poncjusza Piłata oraz dokonanie krytycznej oceny literatury poświęconej problemowi. Materiał i metody: Opracowanie oparto na krytycznej analizie literatury przedmiotu i źródeł. Dzięki temu tekst nabrał charakteru dogmatyczno-historycznego. W pracy wykorzystano: (1) metodę historyczną dla rekonstrukcji kontekstu ustrojowego i politycznego zarządzania rzymskimi prowincjami w okresie wczesnego cesarstwa (2) metodę źródłową dla analizy tekstów starożytnych autorów oraz źródeł epigraficznych i archeologicznych; (3) metodę porównawczą dla zestawienia ustroju Judei z innymi prowincjami cesarskimi; (4) metodę hermeneutyczną, która pozwoliła na interpretację terminów urzędniczych w ich grecko-łacińskim kontekście. Wyniki: Przeprowadzone badania pozwoliły na zebranie i analizę wszystkich źródeł literackich i epigraficznych, w których wymieniony był Poncjusz Piłat, a także dokonano kwerendy najważniejszej literatury przedmiotu poświęconej problematyce tytułu Poncjusza Piłata. Wnioski: Poncjusz Piłat jako urzędujący namiestnik Judei w latach 26-36 n.e. pełnił funkcję prefekta z dodatkowymi uprawnieniami prokuratorskimi. Innymi słowy był prefektem – prokuratorem. Za tym przemawia najważniejszy dowód – epigraficzny oraz źródłowe opisy jego uprawień władczych z jakich korzystał w zarządzanej przez siebie prowincji. Dodatkowe uprawnienia skarbowe i znajomość praktyki administracyjnej cesarstwa uzasadnia też tezę o dodatkowych uprawnieniach prokuratorskich Piłata.
- Open Access
- 31 March 2026
- Published by University of Rzeszow in Acta Iuridica Resoviensia
- Vol. 52 (134) , 52-64
Tradycje romanistyczne w orzecznictwie sądowym w sprawach karnych
Celem artykułu jest analiza wykorzystania prawa rzymskiego w orzecznictwie sądowym w sprawach karnych. Choć wpływ prawa rzymskiego na prawo prywatne jest powszechnie uznawany, jego znaczenie dla współczesnego prawa karnego bywa marginalizowane. Autor, na podstawie analizy 24 wyroków Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych, w których doszło do bezpośredniego odwołania do prawa rzymskiego, klasyfikuje te odwołania według pełnionej funkcji: dogmatycznej, interpretacyjnej, legitymizującej oraz mieszanej. Wskazuje, że choć w niektórych przypadkach prawo rzymskie wzbogaca argumentację sądową, to jego rola ogranicza się najczęściej do funkcji ilustracyjnej. Jednocześnie podkreśla, że rzymskie instytucje prawne mogą stanowić wartościowy punkt odniesienia również dla współczesnej wykładni prawa karnego. W konkluzji postuluje częstsze i bardziej świadome sięganie do dziedzictwa prawa rzymskiego jako elementu wspierającego racjonalność i kulturową głębię argumentacji prawniczej.
- 31 March 2026
- Published by University of Rzeszow in Acta Iuridica Resoviensia
- Vol. 52 (134) , 52-64
Open AccessTradycje romanistyczne w orzecznictwie sądowym w sprawach karnych
Celem artykułu jest analiza wykorzystania prawa rzymskiego w orzecznictwie sądowym w sprawach karnych. Choć wpływ prawa rzymskiego na prawo prywatne jest powszechnie uznawany, jego znaczenie dla współczesnego prawa karnego bywa marginalizowane. Autor, na podstawie analizy 24 wyroków Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych, w których doszło do bezpośredniego odwołania do prawa rzymskiego, klasyfikuje te odwołania według pełnionej funkcji: dogmatycznej, interpretacyjnej, legitymizującej oraz mieszanej. Wskazuje, że choć w niektórych przypadkach prawo rzymskie wzbogaca argumentację sądową, to jego rola ogranicza się najczęściej do funkcji ilustracyjnej. Jednocześnie podkreśla, że rzymskie instytucje prawne mogą stanowić wartościowy punkt odniesienia również dla współczesnej wykładni prawa karnego. W konkluzji postuluje częstsze i bardziej świadome sięganie do dziedzictwa prawa rzymskiego jako elementu wspierającego racjonalność i kulturową głębię argumentacji prawniczej.
- 31 March 2026
- Published by Index Copernicus in Roczniki Administracji i Prawa
- Vol. 1 (XXVI) , 1
Conscription to the roman army – selected legal aspects
The Roman army played a significant role in history, essentially determining the development and stabilization of the Roman Empire and influencing Rome's political and social structures. Previous research on the Roman army has focused primarily on its conquests, organization, and political significance. A neglected aspect has been the issue of conscription in the context of the age of conscripts. This issue continues to generate interest today, worldwide. The aim of this article is to present - based on available sources - the legal and social phenomenon of age-based military recruitment, which occurred throughout the Roman era. The research findings can serve historians and scholars of contemporary law for comparative purposes.
- 31 March 2026
- Published by Index Copernicus in Roczniki Administracji i Prawa
- Vol. 1 (XXVI) , 1
Conscription to the roman army – selected legal aspects
The Roman army played a significant role in history, essentially determining the development and stabilization of the Roman Empire and influencing Rome's political and social structures. Previous research on the Roman army has focused primarily on its conquests, organization, and political significance. A neglected aspect has been the issue of conscription in the context of the age of conscripts. This issue continues to generate interest today, worldwide. The aim of this article is to present - based on available sources - the legal and social phenomenon of age-based military recruitment, which occurred throughout the Roman era. The research findings can serve historians and scholars of contemporary law for comparative purposes.
- Open Access
- 22 December 2025
- Published by International University of Applied Sciences in Lomza in Scientific Journals of the International Academy of Applied Sciences in Lomza
- Vol. 97 (1) , 733-749
DEVOTION OF PROFESSOR COUNT LEON PINIŃSKITO THE WAWEL ROYAL CASTLE IN CRACOW
Artykuł porusza kluczowy, a zarazem niedostatecznie zbadany aspekt życia hrabiego Leona Pinińskiego jako profesora, obejmujący odzyskanie i restaurację Zamku Królewskiego na Wawelu w Krakowie. Celem badania jest docenienie wkładu Pinińskiego nie tylko jako wybitnego uczonego prawa rzymskiego i namiestnika Galicji, ale także jako dobroczyńcy kultury, kolekcjonera dzieł sztuki i fundatora, którego inicjatywy wywarły głęboki wpływ na symboliczne i kulturowe znaczenie Wawelu w Polsce. Analiza koncentruje się na motywowanym politycznie i dyplomatycznie odzyskaniu przez Pinińskiego Zamku spod austriackiego panowania wojskowego, wizji renowacji, która obejmowała projekt architektoniczny i muzealny, jego rozległych darowiznach dzieł sztuki oraz utworzeniu Fundacji Wawelskiej. W ten sposób artykuł umieszcza dzieło Pinińskiego w kontekście patriotycznych działań Polski na przełomie XIX i XX wieku, zmierzających do odzyskania dziedzictwa narodowego. Ramy badawcze łączą historię i badania prawno-dogmatyczne z archiwaliami, prasą współczesną i pismami Pinińskiego, a także literaturą poświęconą kulturze i historii Galicji. To interdyscyplinarne podejście pozwala zrekonstruować zarówno faktyczny wymiar zaangażowania Pinińskiego, jak i intelektualne podstawy jego wizji Wawelu. Wyniki wskazują, że Piniński odegrał kluczową rolę w odbudowie Wawelu z zaniedbanych austriackich koszar do jego dawnego miejsca, jako odrestaurowanej ikony kultury i muzeum narodowego. Jego prawnicza intuicja pomogła w negocjacjach z mocarstwami zaborczymi, jego wizja połączyła cele rezydencji i muzeum, a jego darowizny w postaci ważnych kolekcji dzieł sztuki uzupełniły zbiory Zamku. Utworzenie Fundacji Wawelskiej zapewniło utrwalenie tych osiągnięć. Podsumowując, działalność Pinińskiego znacząco przyczyniła się do zachowania polskiego dziedzictwa kulturowego i wzmocniła symboliczną rolę Wawelu jako jednego z najważniejszych ośrodków tożsamości narodowej.
- 22 December 2025
- Published by International University of Applied Sciences in Lomza in Scientific Journals of the International Academy of Applied Sciences in Lomza
- Vol. 97 (1) , 733-749
Open AccessDEVOTION OF PROFESSOR COUNT LEON PINIŃSKITO THE WAWEL ROYAL CASTLE IN CRACOW
Artykuł porusza kluczowy, a zarazem niedostatecznie zbadany aspekt życia hrabiego Leona Pinińskiego jako profesora, obejmujący odzyskanie i restaurację Zamku Królewskiego na Wawelu w Krakowie. Celem badania jest docenienie wkładu Pinińskiego nie tylko jako wybitnego uczonego prawa rzymskiego i namiestnika Galicji, ale także jako dobroczyńcy kultury, kolekcjonera dzieł sztuki i fundatora, którego inicjatywy wywarły głęboki wpływ na symboliczne i kulturowe znaczenie Wawelu w Polsce. Analiza koncentruje się na motywowanym politycznie i dyplomatycznie odzyskaniu przez Pinińskiego Zamku spod austriackiego panowania wojskowego, wizji renowacji, która obejmowała projekt architektoniczny i muzealny, jego rozległych darowiznach dzieł sztuki oraz utworzeniu Fundacji Wawelskiej. W ten sposób artykuł umieszcza dzieło Pinińskiego w kontekście patriotycznych działań Polski na przełomie XIX i XX wieku, zmierzających do odzyskania dziedzictwa narodowego. Ramy badawcze łączą historię i badania prawno-dogmatyczne z archiwaliami, prasą współczesną i pismami Pinińskiego, a także literaturą poświęconą kulturze i historii Galicji. To interdyscyplinarne podejście pozwala zrekonstruować zarówno faktyczny wymiar zaangażowania Pinińskiego, jak i intelektualne podstawy jego wizji Wawelu. Wyniki wskazują, że Piniński odegrał kluczową rolę w odbudowie Wawelu z zaniedbanych austriackich koszar do jego dawnego miejsca, jako odrestaurowanej ikony kultury i muzeum narodowego. Jego prawnicza intuicja pomogła w negocjacjach z mocarstwami zaborczymi, jego wizja połączyła cele rezydencji i muzeum, a jego darowizny w postaci ważnych kolekcji dzieł sztuki uzupełniły zbiory Zamku. Utworzenie Fundacji Wawelskiej zapewniło utrwalenie tych osiągnięć. Podsumowując, działalność Pinińskiego znacząco przyczyniła się do zachowania polskiego dziedzictwa kulturowego i wzmocniła symboliczną rolę Wawelu jako jednego z najważniejszych ośrodków tożsamości narodowej.
- 1 January 2025
- Published by Wydawnictwo Adam Marszalek in Przegląd Prawa Konstytucyjnego
- Vol. 2025 (Nr 6 (88)) , 235-255
Tradycje romanistyczne w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego
Artykuł przedstawia wyniki badań dotyczących odwołań do prawa rzymskiego w orzecznictwie polskiego Trybunału Konstytucyjnego. Pomimo marginalnej liczby takich odniesień (28 orzeczenia w latach 1986–2025), ich analiza ujawnia wieloaspektowe wykorzystanie dziedzictwa romanistycznego nie tylko jako ozdobnika retorycznego, lecz jako narzędzia wykładni konstytucyjnej, źródła aksjologii, legitymizacji oraz historycznego zakorzenienia instytucji prawnych. Szczególnie istotne okazały się odniesienia do instytucji takich jak ius disponendi, emphyteusis, actio Pauliana czy zasady lex retro non agit. Prawo rzymskie funkcjonuje tu jako ponadczasowy punkt odniesienia wspierający spójność systemową orzeczeń. Autor wskazuje również na potrzebę częstszego i głębszego sięgania po dorobek prawa rzymskiego, zwłaszcza w kontekście porównawczym z orzecznictwem sądów konstytucyjnych Niemiec, Włoch i USA, gdzie również dostrzegalna jest obecność prawa rzymskiego.
- 1 January 2025
- Published by Wydawnictwo Adam Marszalek in Przegląd Prawa Konstytucyjnego
- Vol. 2025 (Nr 6 (88)) , 235-255
Tradycje romanistyczne w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego
Artykuł przedstawia wyniki badań dotyczących odwołań do prawa rzymskiego w orzecznictwie polskiego Trybunału Konstytucyjnego. Pomimo marginalnej liczby takich odniesień (28 orzeczenia w latach 1986–2025), ich analiza ujawnia wieloaspektowe wykorzystanie dziedzictwa romanistycznego nie tylko jako ozdobnika retorycznego, lecz jako narzędzia wykładni konstytucyjnej, źródła aksjologii, legitymizacji oraz historycznego zakorzenienia instytucji prawnych. Szczególnie istotne okazały się odniesienia do instytucji takich jak ius disponendi, emphyteusis, actio Pauliana czy zasady lex retro non agit. Prawo rzymskie funkcjonuje tu jako ponadczasowy punkt odniesienia wspierający spójność systemową orzeczeń. Autor wskazuje również na potrzebę częstszego i głębszego sięgania po dorobek prawa rzymskiego, zwłaszcza w kontekście porównawczym z orzecznictwem sądów konstytucyjnych Niemiec, Włoch i USA, gdzie również dostrzegalna jest obecność prawa rzymskiego.
- Open Access
- 29 May 2024
- Published by Uniwersytet Wrocławski in Wrocławsko-Lwowskie Zeszyty Prawnicze
- Vol. 14, 95-113
Wpływ prawa rzymskiego na kształtowanie się wybranych instytucji prawa ukraińskiego — uwagi na marginesie art. 291 k.p.k.
The article analyses Roman influences on Ukrainian criminal proceedings focusing on the institution of an indictment, which marks the conclusion of the initial stage of the proceedings by accumulating evidence of a person’s perpetration and guilt. The impetus for undertaking such research stems from similar considerations regarding the influence of Roman law on the construction of the Polish indictment. An indictment is a specific procedural document and thus strictly formalised. It should meet the European standards referred to in Article 6 of the European Convention on Human Rights and Fundamental Freedoms. This provision mandates that the accused be provided with intelligible information about the nature and cause of the accusation against them, as this provision, among other things, requires that the accused be provided with intelligible information about the nature and cause of the accusation against him. In the case of Ukraine, the requirements for indictment are stipulated in Article 291 of the Code of Criminal Procedure. The purpose of this article is to discuss the Roman roots of the Ukrainian indictment and, more specifically, the influence which Roman solutions, adopted in the opinion of Paulus in D. text. 48, 2, 3, exerted on the content of Article 291 of the Code of Criminal Procedure. Apart from a mere comparison of the content of the ancient transmission with the current provision, the article attempts to demonstrate the precise Roman roots of this institution through a thorough analysis spanning from ancient law, medieval law, modern law and up to modern solutions. As a result of comparing the content of these provisions, it was possible to see that the modern indictment of Ukraine refers to the structure developed in Roman law. However, ancient influences are not only evident in the comparison of the indictment’s structure itself. The mere external resemblance is insufficient to conclude that modern indictments have Roman origins. For years, Ukraine employed an indictment based on the French model, which no longer demonstrated such links with recycled Romanian law. It was only in 2012, when the new Code of Criminal Procedure and the codification commission’s use of was enacted, drafting its principles used the Germanic model of the accusatory complaint, that the indictment described in Article 291 can be said to be based on solutions that were developed under the influence of Roman law. The research carried out, the results of which are presented in this article, is part of the current research devoted to the foundations of Ukrainian law, with particular emphasis on Roman influence. The research aims to demonstrate that, despite the enormous influence of Russian, and later Soviet, legal solutions, Ukrainian law (basically newly reshaped since 1991) is part of the trends of European legal culture as a result of the implementation of Western solutions. У рамках представленої статті проведено аналіз впливу римського права на українське кримінальне судочинство на прикладі інституції обвинувального акту, тобто скарги, що завершує першу стадію провадження. На цій стадії розглядаються результати діяльності, спрямованої на доказ вчинку і провину даної особи. Стимулом для такого дослідження стали аналогічні міркування, присвячені впливу римського права на побудову польського індикту. Обвинувальний акт є особливим процесуальним документом і таким чином, повинен бути чітко сформалізованим. Він повинен відповідати європейським стандартам, зазначеним у 6 статті Європейської конвенції з прав людини і основоположних свобод. Це положення вимагає, зокрема, щоб обвинувачений отримав зрозумілу для нього інформацію про характер і причину обвинувачення проти нього. На прикладі України, ці вимоги, яким має відповідати обвинувальний акт, містяться у статті 291 КПК. Метою статті є обговорення витоків римського права в українському індикту, зокрема, впливу римських рішень, прийнятих на думку Паулюса в тексті D. 48, 2, 3, на зміст 291ст. КПК. Окрім простого порівняння змісту стародавнього послання та чинного положення, була зроблена спроба точно продемонструвати римські витоки цього інституту через ретельний аналіз, який відображає еволюцію цього інституту від стародавнього права, через середньовічне та новітнє право, до сучасних норм. У результаті порівняння змісту цих положень можна було помітити, що сучасний індикт України перегукується із структурою, виробленої в римському праві. Однак стародавні впливи слід шукати не лише в порівнянні побудови індикту. Крім того, на основі простого...
- 29 May 2024
- Published by Uniwersytet Wrocławski in Wrocławsko-Lwowskie Zeszyty Prawnicze
- Vol. 14, 95-113
Open AccessWpływ prawa rzymskiego na kształtowanie się wybranych instytucji prawa ukraińskiego — uwagi na marginesie art. 291 k.p.k.
The article analyses Roman influences on Ukrainian criminal proceedings focusing on the institution of an indictment, which marks the conclusion of the initial stage of the proceedings by accumulating evidence of a person’s perpetration and guilt. The impetus for undertaking such research stems from similar considerations regarding the influence of Roman law on the construction of the Polish indictment. An indictment is a specific procedural document and thus strictly formalised. It should meet the European standards referred to in Article 6 of the European Convention on Human Rights and Fundamental Freedoms. This provision mandates that the accused be provided with intelligible information about the nature and cause of the accusation against them, as this provision, among other things, requires that the accused be provided with intelligible information about the nature and cause of the accusation against him. In the case of Ukraine, the requirements for indictment are stipulated in Article 291 of the Code of Criminal Procedure. The purpose of this article is to discuss the Roman roots of the Ukrainian indictment and, more specifically, the influence which Roman solutions, adopted in the opinion of Paulus in D. text. 48, 2, 3, exerted on the content of Article 291 of the Code of Criminal Procedure. Apart from a mere comparison of the content of the ancient transmission with the current provision, the article attempts to demonstrate the precise Roman roots of this institution through a thorough analysis spanning from ancient law, medieval law, modern law and up to modern solutions. As a result of comparing the content of these provisions, it was possible to see that the modern indictment of Ukraine refers to the structure developed in Roman law. However, ancient influences are not only evident in the comparison of the indictment’s structure itself. The mere external resemblance is insufficient to conclude that modern indictments have Roman origins. For years, Ukraine employed an indictment based on the French model, which no longer demonstrated such links with recycled Romanian law. It was only in 2012, when the new Code of Criminal Procedure and the codification commission’s use of was enacted, drafting its principles used the Germanic model of the accusatory complaint, that the indictment described in Article 291 can be said to be based on solutions that were developed under the influence of Roman law. The research carried out, the results of which are presented in this article, is part of the current research devoted to the foundations of Ukrainian law, with particular emphasis on Roman influence. The research aims to demonstrate that, despite the enormous influence of Russian, and later Soviet, legal solutions, Ukrainian law (basically newly reshaped since 1991) is part of the trends of European legal culture as a result of the implementation of Western solutions. У рамках представленої статті проведено аналіз впливу римського права на українське кримінальне судочинство на прикладі інституції обвинувального акту, тобто скарги, що завершує першу стадію провадження. На цій стадії розглядаються результати діяльності, спрямованої на доказ вчинку і провину даної особи. Стимулом для такого дослідження стали аналогічні міркування, присвячені впливу римського права на побудову польського індикту. Обвинувальний акт є особливим процесуальним документом і таким чином, повинен бути чітко сформалізованим. Він повинен відповідати європейським стандартам, зазначеним у 6 статті Європейської конвенції з прав людини і основоположних свобод. Це положення вимагає, зокрема, щоб обвинувачений отримав зрозумілу для нього інформацію про характер і причину обвинувачення проти нього. На прикладі України, ці вимоги, яким має відповідати обвинувальний акт, містяться у статті 291 КПК. Метою статті є обговорення витоків римського права в українському індикту, зокрема, впливу римських рішень, прийнятих на думку Паулюса в тексті D. 48, 2, 3, на зміст 291ст. КПК. Окрім простого порівняння змісту стародавнього послання та чинного положення, була зроблена спроба точно продемонструвати римські витоки цього інституту через ретельний аналіз, який відображає еволюцію цього інституту від стародавнього права, через середньовічне та новітнє право, до сучасних норм. У результаті порівняння змісту цих положень можна було помітити, що сучасний індикт України перегукується із структурою, виробленої в римському праві. Однак стародавні впливи слід шукати не лише в порівнянні побудови індикту. Крім того, на основі простого...
- Open Access
- 1 January 2024
- Published by Pavol Jozef Safarik University in Kosice
Ownership rights protection in Polish and Slovak law - comparative law analysis
Given the importance of the ownership right, the aim of this monograph is to provide an analysis, a clear systematic interpretation and an evaluation of the above issue, not only from the theoretical point of view, but also from the point of view of legal practice. The protection of ownership relations is ensured in various ways. It is judicial protection, protection provided by local self-government authorities, self-help, public registration of real property and other instruments of administrative and criminal law. In connection with the transformation of legislation in Slovakia and Poland after the fall of the socialist regime, there have been many changes in the legislation of both countries concerning the protection of ownership rights. A number of private law institutions related to the ownership of real property, the use of which was impossible or limited during the socialist period, have been restored. Legislation has also been adopted to alleviate the consequences of certain property and other injustices caused by the deprivation of ownership of real property during the socialist period. The adoption of restitution legislation was the basis for restoring the ownership rights of the original owners, who were allowed to get back their real property that had been used by socialist organisations. After the end of the socialist regime, the various forms of ownership, which until then had favoured the state ownership, were abolished. Changes were made to ensure that the ownership rights of all owners had the same content and enjoyed the same legal protection. The monograph is structured in such a way as to enable a comparison of individual institutions of rights in rem under Polish and Slovak law. The monograph also analyses the relevant decision-making practice of the supreme judicial authorities. The scientific methods applied enabled the authors not only to analyse and evaluate the historical context and the current legal regulation of ownership rights in Poland and Slovakia, but also to point out possible gaps and shortcomings and to elaborate de lege ferenda proposals that can be used in future legislative activity.
- 1 January 2024
- Published by Pavol Jozef Safarik University in Kosice
Open AccessOwnership rights protection in Polish and Slovak law - comparative law analysis
Given the importance of the ownership right, the aim of this monograph is to provide an analysis, a clear systematic interpretation and an evaluation of the above issue, not only from the theoretical point of view, but also from the point of view of legal practice. The protection of ownership relations is ensured in various ways. It is judicial protection, protection provided by local self-government authorities, self-help, public registration of real property and other instruments of administrative and criminal law. In connection with the transformation of legislation in Slovakia and Poland after the fall of the socialist regime, there have been many changes in the legislation of both countries concerning the protection of ownership rights. A number of private law institutions related to the ownership of real property, the use of which was impossible or limited during the socialist period, have been restored. Legislation has also been adopted to alleviate the consequences of certain property and other injustices caused by the deprivation of ownership of real property during the socialist period. The adoption of restitution legislation was the basis for restoring the ownership rights of the original owners, who were allowed to get back their real property that had been used by socialist organisations. After the end of the socialist regime, the various forms of ownership, which until then had favoured the state ownership, were abolished. Changes were made to ensure that the ownership rights of all owners had the same content and enjoyed the same legal protection. The monograph is structured in such a way as to enable a comparison of individual institutions of rights in rem under Polish and Slovak law. The monograph also analyses the relevant decision-making practice of the supreme judicial authorities. The scientific methods applied enabled the authors not only to analyse and evaluate the historical context and the current legal regulation of ownership rights in Poland and Slovakia, but also to point out possible gaps and shortcomings and to elaborate de lege ferenda proposals that can be used in future legislative activity.
- Open Access
- 30 December 2023
- Published by University of Rzeszow in Acta Iuridica Resoviensia
- Vol. 43 (125) , 37-49
The importance of age in the Roman criminal process
In Roman law there were institutions whose application and, above all, their effects depended on the attainment of a numerically specified age by the subject of the law. Age limits presented in Roman law literature are usually associated with civil law – personal law, and more specifically to the scope of legal capacity, although, of course, a number of other powers exercised under other branches of law were also connected with this capacity. The purpose of this article is to present the results of the research conducted on the juridical sources of Roman law, which revealed texts relating to the problem of age on the grounds of the Roman criminal process. Research conducted on Roman law sources showed that three categories of age were important in the criminal process: 14 years, 20 years and 25 years. W prawie rzymskim istniały instytucje, których zastosowanie, a przede wszystkim skutki uzależnione były od osiągnięcia przez podmiot prawa określonego liczbowo wieku. Przedstawiane w literaturze prawa rzymskiego granice wieku kojarzone są zazwyczaj z prawem cywilnym – osobowym, a ściślej z zakresem zdolności do czynności prawnych, choć oczywiście z tą zdolnością wiązał się także szereg innych uprawnień realizowanych w ramach innych gałęzi prawa. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie wyników badań przeprowadzonych na źródłach prawa rzymskiego, które ujawniły teksty odnoszące się do problematyki wieku na gruncie rzymskiego procesu karnego. Badania przeprowadzone na źródłach prawa rzymskiego wykazały, że w procesie karnym istotne były trzy kategorie wieku: 14 lat, 20 lat i 25 lat.
- 30 December 2023
- Published by University of Rzeszow in Acta Iuridica Resoviensia
- Vol. 43 (125) , 37-49
Open AccessThe importance of age in the Roman criminal process
In Roman law there were institutions whose application and, above all, their effects depended on the attainment of a numerically specified age by the subject of the law. Age limits presented in Roman law literature are usually associated with civil law – personal law, and more specifically to the scope of legal capacity, although, of course, a number of other powers exercised under other branches of law were also connected with this capacity. The purpose of this article is to present the results of the research conducted on the juridical sources of Roman law, which revealed texts relating to the problem of age on the grounds of the Roman criminal process. Research conducted on Roman law sources showed that three categories of age were important in the criminal process: 14 years, 20 years and 25 years. W prawie rzymskim istniały instytucje, których zastosowanie, a przede wszystkim skutki uzależnione były od osiągnięcia przez podmiot prawa określonego liczbowo wieku. Przedstawiane w literaturze prawa rzymskiego granice wieku kojarzone są zazwyczaj z prawem cywilnym – osobowym, a ściślej z zakresem zdolności do czynności prawnych, choć oczywiście z tą zdolnością wiązał się także szereg innych uprawnień realizowanych w ramach innych gałęzi prawa. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie wyników badań przeprowadzonych na źródłach prawa rzymskiego, które ujawniły teksty odnoszące się do problematyki wieku na gruncie rzymskiego procesu karnego. Badania przeprowadzone na źródłach prawa rzymskiego wykazały, że w procesie karnym istotne były trzy kategorie wieku: 14 lat, 20 lat i 25 lat.