Ayşen Esra BÖLÜKBAŞI ERTÜRK
Current Organizations / Institutes
The organizations/institutes from the scholar's latest article
Ayşen Esra BÖLÜKBAŞI ERTÜRK has a total of 8 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Esra Uslu
Karabük Üniversitesi
2 shared publications - Ayşe Merve SARAÇOĞLU GEZER
Karabük Üniversitesi, Başak Cengiz Mimarlık Fakültesi, Mimarlık Bölümü, Karabük/Türkiye
1 shared publication Dursun Zafer Şeker
Faculty of Civil Engineering, Department of Geomatics Engineering, Istanbul Technical University, Sariyer, Istanbul, Turkey
1 shared publication- Gizem Kalay
Karabük Üniversitesi
1 shared publication - Hatice Yapıcı
Karabük Üniversitesi
1 shared publication İzzet Öztürk
Faculty of Civil Engineering, Department of Environmental Engineering, Istanbul Technical University, Sariyer, Istanbul, Turkey
1 shared publication
Latest Publications
- 30 March 2026
- Published by Stratejik ve Sosyal Arastirmalar Dergisi in Stratejik ve Sosyal Araştırmalar Dergisi
- Vol. 10 (1) , 125-148
ANTALYA KALEİÇİ VE ÇEVRESİNDEKİ EĞİTİM YAPILARI ÜZERİNE MİMARİ BİR İNCELEME
Yapılan arkeolojik kazılarda 40 bin yıl önce insan yaşamının görüldüğü Antalya; Akdeniz bölgesinde bulunan bir liman kentidir. Kent ilk dönemlerinden itibaren coğrafi konumundan ve göç yolları üzerinde olması sebebiyle farklı medeniyetlere ev sahipliği yapmıştır. Sosyal -kültürel anlamda geniş bir kesime hitap etmiş olup farklı inanışta ve kültürde insanların beraber yaşamasına olanak sağlamış önemli şehirlerden birisi haline gelmiştir. Uzun süreli bir yerleşim merkezi olduğu için tarihi eserler ve arkeolojik kalıntılar yönünden zengindir. Özellikle yakın dönemlere kadar Kaleiçi ile çevresinde korunabilen ve günümüze ulaşabilen eserler sayesinde şehrin fiziki gelişimini izlemek mümkündür. Bunlar arasında cami, kilise, türbe gibi dini yapılar; kale, sur gibi askeri yapıların yanı sıra han, hamam, okul ve konutlar gibi sivil mimarlık örnekleri bulunmaktadır. Geç Osmanlı ve Erken Cumhuriyet döneminde şehirdeki gelişim her alana yansımakla beraber bu çalışma Kaleiçi ve çevresindeki eğitim binalarıyla sınırlandırılmıştır. Araştırma kapsamında eğitim yapısı olarak dört örnek tespit edilmiştir. Bu binalar aynı bölgede ancak farklı dönemlerde inşa edilmiştir. Süreç içinde başka işlevlerle de kullanıldıkları anlaşılan bu binaların, kent kimliğine katkısıyla birlikte kent belleğinin oluşmasında da önemi bulunmaktadır. Bu çalışma kapsamında Antalya Kaleiçi ve çevresinde tespit edilen bu dört eğitim binasının Son Osmanlı ve Erken Cumhuriyet dönemi siyasi, sosyal, kültürel ortamı çerçevesinde incelenerek mimari analizleri yapılacaktır.
- 30 March 2026
- Published by Stratejik ve Sosyal Arastirmalar Dergisi in Stratejik ve Sosyal Araştırmalar Dergisi
- Vol. 10 (1) , 125-148
ANTALYA KALEİÇİ VE ÇEVRESİNDEKİ EĞİTİM YAPILARI ÜZERİNE MİMARİ BİR İNCELEME
Yapılan arkeolojik kazılarda 40 bin yıl önce insan yaşamının görüldüğü Antalya; Akdeniz bölgesinde bulunan bir liman kentidir. Kent ilk dönemlerinden itibaren coğrafi konumundan ve göç yolları üzerinde olması sebebiyle farklı medeniyetlere ev sahipliği yapmıştır. Sosyal -kültürel anlamda geniş bir kesime hitap etmiş olup farklı inanışta ve kültürde insanların beraber yaşamasına olanak sağlamış önemli şehirlerden birisi haline gelmiştir. Uzun süreli bir yerleşim merkezi olduğu için tarihi eserler ve arkeolojik kalıntılar yönünden zengindir. Özellikle yakın dönemlere kadar Kaleiçi ile çevresinde korunabilen ve günümüze ulaşabilen eserler sayesinde şehrin fiziki gelişimini izlemek mümkündür. Bunlar arasında cami, kilise, türbe gibi dini yapılar; kale, sur gibi askeri yapıların yanı sıra han, hamam, okul ve konutlar gibi sivil mimarlık örnekleri bulunmaktadır. Geç Osmanlı ve Erken Cumhuriyet döneminde şehirdeki gelişim her alana yansımakla beraber bu çalışma Kaleiçi ve çevresindeki eğitim binalarıyla sınırlandırılmıştır. Araştırma kapsamında eğitim yapısı olarak dört örnek tespit edilmiştir. Bu binalar aynı bölgede ancak farklı dönemlerde inşa edilmiştir. Süreç içinde başka işlevlerle de kullanıldıkları anlaşılan bu binaların, kent kimliğine katkısıyla birlikte kent belleğinin oluşmasında da önemi bulunmaktadır. Bu çalışma kapsamında Antalya Kaleiçi ve çevresinde tespit edilen bu dört eğitim binasının Son Osmanlı ve Erken Cumhuriyet dönemi siyasi, sosyal, kültürel ortamı çerçevesinde incelenerek mimari analizleri yapılacaktır.
- Open Access
Reviving and Documenting Architectural Heritage Through Augmented Reality: A New Mobile Interface Experience at the Konya (Türkiye) People’s House
Traditional methods for documenting cultural heritage often remain inadequate for preserving structural data, making it virtually impossible to archive architectural works that no longer survive. This study investigates the use of augmented reality (AR) technology to improve the sustainability of architectural heritage in the digital environment. The former People’s House (Halkevi) building, once located in Konya, Türkiye but no longer standing, was selected as the case study. Drawing on available photographs and historical documents, a 3D model of the building was generated using Autodesk Revit, further refined in 3ds Max, and transferred to an interactive digital platform via AR applications (ARki, Augmentecture, and a custom AR solution developed with Unity 3D + Vuforia). These applications offer an accessible solution for art and architectural historians thanks to their user-friendly interfaces and the fact that they do not require coding knowledge. Among the tested AR platforms, the Unity + Vuforia-based application yielded the most consistent performance, especially in terms of interactivity, visual stability, and environ-mental integration. The findings indicate that augmented reality can serve as a practical tool for the digital documentation of cultural heritage, demonstrating that researchers without advanced technical expertise can effectively utilize these technologies. This study contributes to digital heritage preservation by proposing a simplified AR-based methodology that reduces the need for cross-disciplinary expertise, enabling wider participation of local stakeholders in the documentation and visualization of lost architectural heritage.
Open AccessReviving and Documenting Architectural Heritage Through Augmented Reality: A New Mobile Interface Experience at the Konya (Türkiye) People’s House
Traditional methods for documenting cultural heritage often remain inadequate for preserving structural data, making it virtually impossible to archive architectural works that no longer survive. This study investigates the use of augmented reality (AR) technology to improve the sustainability of architectural heritage in the digital environment. The former People’s House (Halkevi) building, once located in Konya, Türkiye but no longer standing, was selected as the case study. Drawing on available photographs and historical documents, a 3D model of the building was generated using Autodesk Revit, further refined in 3ds Max, and transferred to an interactive digital platform via AR applications (ARki, Augmentecture, and a custom AR solution developed with Unity 3D + Vuforia). These applications offer an accessible solution for art and architectural historians thanks to their user-friendly interfaces and the fact that they do not require coding knowledge. Among the tested AR platforms, the Unity + Vuforia-based application yielded the most consistent performance, especially in terms of interactivity, visual stability, and environ-mental integration. The findings indicate that augmented reality can serve as a practical tool for the digital documentation of cultural heritage, demonstrating that researchers without advanced technical expertise can effectively utilize these technologies. This study contributes to digital heritage preservation by proposing a simplified AR-based methodology that reduces the need for cross-disciplinary expertise, enabling wider participation of local stakeholders in the documentation and visualization of lost architectural heritage.
- 23 March 2024
- Published by Journal of the Faculty of Engineering and Architecture of Gazi University in Gazi Üniversitesi Mühendislik-Mimarlık Fakültesi Dergisi
- Vol. 40 (1)
Tarihi gar binalarının kullanıcı tercihlerine göre zamansız müzeye dönüştürülmesi üzerine bir araştırma: Ankara Gar Binası örneği
Bir kentin sahip olduğu mimari formlar ve özelliklerinin yanı sıra, şehre ait gar binaları kentin kimliğini oluşturan önemli unsurlar arasındadır. Tarihi gar yapıları, kenti ziyaret etmek ve deneyimlemek isteyen kişilerin, kent ile ilk karşılaştıkları anı simgeledikleri için insanların hafızalarında önemli bir yer edinir. Bu kapsamda, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş döneminde yapılmış ve tarihsel olarak önemli olaylara şahitlik etmiş, hala aktif olarak kullanılan Ankara Gar Binası’nı deneyimleyen kişilerin görüşleri alınarak, kullanıcı tercihleri tespit edilmiş ve yapının zamansız müzeye dönüşümü ile ilgili düşünceleri alınmıştır. Araştırmada nicel araştırma yöntemi kapsamında anket tekniği kullanılmıştır. Örneklem alanını Ankara Gar Binası kullanıcıları oluşturmuş ve kolayda örneklem yöntemi ile anket soruları beşli Likert ölçeğinde hazırlanmıştır. 521 kişinin anket verileri IBM SPSS Statistics programına işlenmiş ve yanıtlar analiz edilerek yorumlanmıştır. Sonuç olarak, bazı faktörler için farklı yaş grupları, meslek grupları, eğitim durumları, medeni durum ve ikamet yeri arasında belirgin farklılıklar ortaya çıkmıştır.
- 23 March 2024
- Published by Journal of the Faculty of Engineering and Architecture of Gazi University in Gazi Üniversitesi Mühendislik-Mimarlık Fakültesi Dergisi
- Vol. 40 (1)
Tarihi gar binalarının kullanıcı tercihlerine göre zamansız müzeye dönüştürülmesi üzerine bir araştırma: Ankara Gar Binası örneği
Bir kentin sahip olduğu mimari formlar ve özelliklerinin yanı sıra, şehre ait gar binaları kentin kimliğini oluşturan önemli unsurlar arasındadır. Tarihi gar yapıları, kenti ziyaret etmek ve deneyimlemek isteyen kişilerin, kent ile ilk karşılaştıkları anı simgeledikleri için insanların hafızalarında önemli bir yer edinir. Bu kapsamda, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş döneminde yapılmış ve tarihsel olarak önemli olaylara şahitlik etmiş, hala aktif olarak kullanılan Ankara Gar Binası’nı deneyimleyen kişilerin görüşleri alınarak, kullanıcı tercihleri tespit edilmiş ve yapının zamansız müzeye dönüşümü ile ilgili düşünceleri alınmıştır. Araştırmada nicel araştırma yöntemi kapsamında anket tekniği kullanılmıştır. Örneklem alanını Ankara Gar Binası kullanıcıları oluşturmuş ve kolayda örneklem yöntemi ile anket soruları beşli Likert ölçeğinde hazırlanmıştır. 521 kişinin anket verileri IBM SPSS Statistics programına işlenmiş ve yanıtlar analiz edilerek yorumlanmıştır. Sonuç olarak, bazı faktörler için farklı yaş grupları, meslek grupları, eğitim durumları, medeni durum ve ikamet yeri arasında belirgin farklılıklar ortaya çıkmıştır.
- Open Access
Karabük’te Erken Cumhuriyet Dönemi’nde Planlama Alanı Dışında Gelişen Yerleşme: Bayır Mahallesi
- Open Access
- 23 September 2023
- Published by Sanat Tarihi Dergisi in Sanat Tarihi Dergisi
- Vol. 32 (1) , 169-203
Irmak – Zonguldak Demiryolu Hattı: Karabük (İsmetpaşa) – Zonguldak Arası Demiryolu Mimari Yapılanması
Erken Cumhuriyet Dönemi’nde demiryolu yapmak ulaşıma yapılmış bir yatırımdan fazlasını ifade etmektedir. Yeni kurulmuş bağımsız bir devlet olan Türkiye Cumhuriyeti’nin Batı’ya bağlı kalmamak, bağımsız ve milli olmak gibi düşünce temellerini destekleyen en önemli unsurlardan biri demiryolları olmuştur. Bu sebeple Osmanlı Devleti’nden kalan, çok büyük bir kısmı yabancı devletlere imtiyazlar verilerek inşa edilmiş demiryolları, ulusallaştırılmaları amacıyla yabancılardan satın alınmış ve bunlara ek olarak genç Cumhuriyet’in ihtiyaçlarına cevap verecek yeni hatlar yapılmıştır. Bu dönemde inşa edilen demiryolu hatları ayrıca Erken Cumhuriyet Dönemi mimarisinin önemli örnekleri olan demiryolu yapılarını bulundurmaları sebebiyle de önemlidir. Söz konusu hatların inşasında tip projelerin sıklıkla kullanıldığı bilinmektedir. Bu projelerin kullanıldığı hatlardan biri de çalışma kapsamında ele alınan, ‘Kömüre Giden Demiryolu’ olarak anılan, 1927 yılında yapımına başlanarak 1935 yılında kullanıma açılan 391 kilometre uzunluğundaki Irmak – Filyos demiryolu hattıdır. Çalışma kapsamında hattın Karabük ve Zonguldak illeri için öneminden bahsedilmiş, Karabük – Zonguldak il sınırları içinde kalan 34 adet durak noktası incelenmiş ve bu duraklarda var olan istasyon yapıları tespit edilmiştir. Bu yapılardan İsmetpaşa, Karabük ve Çatalağzı istasyonlarına ait istasyon binalarının Irmak – Filyos ve Fevzipaşa – Diyarbakır demiryolu hatlarının inşası ihalesini alan Nydqvist – Holm adlı İsveç şirketi tarafından hazırlanmış III. Sınıf proje ile, Filyos, Çaycuma, Gökçebey, Kayadibi, Balıkısık, Eskipazar istasyonlarının ise IV. Sınıf proje ile inşa edilmiş oldukları sonucuna varılmıştır. Ayrıca hat üzerinde bulunan Cildikısık, Yeşilyenice, Saltukova ve Işıkveren istasyonlarının tip proje ile inşa edilmedikleri tespit edilmiştir. Erken Cumhuriyet Dönemi’nin mimari yaklaşımını yansıtan, bir bütünün parçaları olan bu yapıların belgelenerek literatüre kazandırılmaları ve demiryolu ulaşımının kullanım sıklığının azalması sebebiyle atıl duruma düşmelerinin önlenmesi gerekmektedir.
- 23 September 2023
- Published by Sanat Tarihi Dergisi in Sanat Tarihi Dergisi
- Vol. 32 (1) , 169-203
Open AccessIrmak – Zonguldak Demiryolu Hattı: Karabük (İsmetpaşa) – Zonguldak Arası Demiryolu Mimari Yapılanması
Erken Cumhuriyet Dönemi’nde demiryolu yapmak ulaşıma yapılmış bir yatırımdan fazlasını ifade etmektedir. Yeni kurulmuş bağımsız bir devlet olan Türkiye Cumhuriyeti’nin Batı’ya bağlı kalmamak, bağımsız ve milli olmak gibi düşünce temellerini destekleyen en önemli unsurlardan biri demiryolları olmuştur. Bu sebeple Osmanlı Devleti’nden kalan, çok büyük bir kısmı yabancı devletlere imtiyazlar verilerek inşa edilmiş demiryolları, ulusallaştırılmaları amacıyla yabancılardan satın alınmış ve bunlara ek olarak genç Cumhuriyet’in ihtiyaçlarına cevap verecek yeni hatlar yapılmıştır. Bu dönemde inşa edilen demiryolu hatları ayrıca Erken Cumhuriyet Dönemi mimarisinin önemli örnekleri olan demiryolu yapılarını bulundurmaları sebebiyle de önemlidir. Söz konusu hatların inşasında tip projelerin sıklıkla kullanıldığı bilinmektedir. Bu projelerin kullanıldığı hatlardan biri de çalışma kapsamında ele alınan, ‘Kömüre Giden Demiryolu’ olarak anılan, 1927 yılında yapımına başlanarak 1935 yılında kullanıma açılan 391 kilometre uzunluğundaki Irmak – Filyos demiryolu hattıdır. Çalışma kapsamında hattın Karabük ve Zonguldak illeri için öneminden bahsedilmiş, Karabük – Zonguldak il sınırları içinde kalan 34 adet durak noktası incelenmiş ve bu duraklarda var olan istasyon yapıları tespit edilmiştir. Bu yapılardan İsmetpaşa, Karabük ve Çatalağzı istasyonlarına ait istasyon binalarının Irmak – Filyos ve Fevzipaşa – Diyarbakır demiryolu hatlarının inşası ihalesini alan Nydqvist – Holm adlı İsveç şirketi tarafından hazırlanmış III. Sınıf proje ile, Filyos, Çaycuma, Gökçebey, Kayadibi, Balıkısık, Eskipazar istasyonlarının ise IV. Sınıf proje ile inşa edilmiş oldukları sonucuna varılmıştır. Ayrıca hat üzerinde bulunan Cildikısık, Yeşilyenice, Saltukova ve Işıkveren istasyonlarının tip proje ile inşa edilmedikleri tespit edilmiştir. Erken Cumhuriyet Dönemi’nin mimari yaklaşımını yansıtan, bir bütünün parçaları olan bu yapıların belgelenerek literatüre kazandırılmaları ve demiryolu ulaşımının kullanım sıklığının azalması sebebiyle atıl duruma düşmelerinin önlenmesi gerekmektedir.
- Open Access
- 29 December 2019
- Published by Karabuk University (Han Yazilim Journals) in Journal of History Culture and Art Research
- Vol. 8 (4) , 425-444
Urban Furniture in Historical Process
Urban Furniture in Historical Process
- 29 December 2019
- Published by Karabuk University (Han Yazilim Journals) in Journal of History Culture and Art Research
- Vol. 8 (4) , 425-444
Open AccessUrban Furniture in Historical Process
Urban Furniture in Historical Process
- 1 May 2013
- Published by IWA Publishing in Water Supply
- Vol. 13 (3) , 743-752
Ottoman period water structures and water-related architecture: examples in Safranbolu, Turkey
Safranbolu is known for the abundance of its water resources. The city is a unique and historic settlement that hosts very beautiful examples of traditional Turkish architecture. The city attracts both national and international tourists. In this paper, firstly the Ottoman period water supply structures of Safranbolu are described. Incekaya Aqueduct and water transmission system, also known as the Pasha Water Supply System or Spring System are discussed. The Incekaya Aqueduct delivers drinking water from the spring at Danaköy Village to Safranbolu enabling the transfer over the Tokatlı Canyon via gravity. This aqueduct, a very historic and aesthetically pleasing water structure, was commissioned as a city asset by Ottoman Grand Vizier Izzet Mehmet Pasha in the period of 1794–98. The paper secondly discusses the pool rooms that serve as an example of the spatial usage of water features in traditional residential architecture of the Ottoman period in Safranbolu. The pool rooms were constructed either within or separate from the traditional Safranbolu mansions. Asmazlar Mansion in Safranbolu and Deligözler House in the Bağlar District have been evaluated as examples of pool rooms within the house, and two garden pools in the Bağlar and central districts are assessed as examples of outside pools, known as pavilion mansions with a garden pool.
- 1 May 2013
- Published by IWA Publishing in Water Supply
- Vol. 13 (3) , 743-752
Ottoman period water structures and water-related architecture: examples in Safranbolu, Turkey
Safranbolu is known for the abundance of its water resources. The city is a unique and historic settlement that hosts very beautiful examples of traditional Turkish architecture. The city attracts both national and international tourists. In this paper, firstly the Ottoman period water supply structures of Safranbolu are described. Incekaya Aqueduct and water transmission system, also known as the Pasha Water Supply System or Spring System are discussed. The Incekaya Aqueduct delivers drinking water from the spring at Danaköy Village to Safranbolu enabling the transfer over the Tokatlı Canyon via gravity. This aqueduct, a very historic and aesthetically pleasing water structure, was commissioned as a city asset by Ottoman Grand Vizier Izzet Mehmet Pasha in the period of 1794–98. The paper secondly discusses the pool rooms that serve as an example of the spatial usage of water features in traditional residential architecture of the Ottoman period in Safranbolu. The pool rooms were constructed either within or separate from the traditional Safranbolu mansions. Asmazlar Mansion in Safranbolu and Deligözler House in the Bağlar District have been evaluated as examples of pool rooms within the house, and two garden pools in the Bağlar and central districts are assessed as examples of outside pools, known as pavilion mansions with a garden pool.