Vecihi Kırdemir

Purpose: This retrospective single-center study aimed to evaluate the anatomical and functional outcomes of tibialis posterior tendon transfer in patients with foot drop. Foot drop is characterized by weakness or loss of ankle dorsiflexion, eversion, and toe extension, commonly resulting from neurological, systemic, or traumatic causes. Tibialis posterior tendon transfer improves ankle dorsiflexion function rather than restoring normal ankle function, and it also eliminates deforming forces on the medial foot. This study aimed to evaluate the anatomical and functional outcomes of tibialis posterior tendon transfer in patients with foot drop. Methods: This single-center retrospective study included 20 patients who underwent tibialis posterior tendon transfer via the interosseous membrane between 2016 and 2023. Radiological evaluation included assessment of the tibiotalar angle and hindfoot alignment. Evaluation of the medial longitudinal arch (MLA) was based on measurements of the calcaneus–first metatarsal angle, lateral talus–first metatarsal angle (Meary’s angle), lateral talocalcaneal angle, talohorizontal angle, calcaneal pitch angle, talonavicular coverage angle, anteroposterior (AP) talocalcaneal angle, and AP talus–first metatarsal angle. Surgical success and functional recovery were assessed using the Stanmore score and the criteria described by Carayon et al. The primary endpoint was the postoperative improvement in active dorsiflexion and medial longitudinal arch parameters. The Carayon criteria evaluate active dorsiflexion (DF), active plantarflexion (PF), and active range of motion (ROM). The Stanmore score assesses foot position, active DF, muscle strength grade, functional activities, ability to use normal footwear, orthosis use, and pain. Results: The mean age was 38.25 years (range, 22–80). The mean duration of paralysis was 45.55 months, and the mean follow-up period was 42.6 months. According to the Stanmore score, outcomes were excellent in 30% of patients, good in 30%, fair in 20%, and poor in 20%. The mean postoperative active dorsiflexion gain was 9° (SD ± 5.6). Changes in the lateral talocalcaneal, lateral talus–first metatarsal, and talohorizontal angles showed a significant relationship with the duration of paralysis, indicating a tendency toward MLA collapse; however, no patients developed pes planus or other deformities. Conclusion: Tibialis posterior tendon transfer effectively reduces the need for orthotic devices and achieves satisfactory restoration of active ankle dorsiflexion in patients with foot drop. Careful tension adjustment and proper positioning during surgery are essential for optimal alignment and functional recovery.

Bu çalışmada cerrahi tedavi edilen Sanders tip 2-3-4 kırıklarının orta dönem izlemlerinde klinik ve radyolojik sonuçları değerlendirilmesi amaçlandı. Haziran 2010-Haziran 2016 yılları arasında kliniğimizde tedavi edilen 66 kalkaneus kırığı olan ve cerrahi tedavi uygulanan hastalar çalışmaya alındı. Hasta dosyalarında demografik özelikleri, izlemlerinde gelişen komplikasyonları ve klinik izlem notları kaydedildi. Deplase intraartikular kalkaneus kırığı olan 33 hasta 37 kalkaneus kırığı çalışmaya alındı. Hastaların 28’i (%84,8) erkek 5’i (%15,2) kadındı. Hastaların ortalama yaşları 43 (19-75) idi. Sanders sınıflamasına göre çalışma grubunu oluşturan 37 kalkaneus kırığından 13’ü (%35,1) Tip2, 19’u (%51,3) Tip 3, 5’i (%13,5) Tip4’den oluşmaktadır. Hastaların travma ile cerrahi arasında geçen süreleri en kısa 4 ve en uzun 10 gün, ortanca değer 7 gün olarak tespit edildi. Opere edilen 33 hasta içerisinde en kısa takip süresi 12 en uzun takip süresi 72 ay, ortanca takip süresi 48 ay olarak saptandı. Cerrahi sonrası 9 hastada komplikasyon gelişti. 5 hastada yara yeri nekrozu ya da açılması, 1 hastada derin enfeksiyon, 2 hastada subtalar artrit, 1 hastada topukta eksoztoz gelişti. Çalışmaya alınan 33 hastanın 5’inde ayakkabı değişikliği meydana geldi. Bu hastalar silikon tabanlık veya yumuşak tabanlı ayakkabı kullanmaktadır. 3 hasta iş değiştirmek zorunda kalmıştır. Kalkaneus kırıklarında cerrahi tedavi ile her ne kadar iyi sonuçlar elde edilse de orta dönem izlemde komplikasyonlar gelişebilmektedir. Bu nedenle bu hastalar cerrahi sonrası yakın izleme alınmalıdır.

Amaç Deneyimli klinikler ve cerrahlar eklem uyumunun çok önemli olduğu asetabuler bölgeye dair tecrübelerini yayınlamaktadır. Biz de asetabulum kırığıyla başvuran hastaların klinik tecrübelerimiz eşliğinde orta dönem sonuçlarını sunmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem Kliniğimize Ocak 2004-Mayıs 2013 tarihleri arasında asetabulum kırığıyla başvuran 52 hastanın, kriterleri taşıyan 37’si çalışmaya alındı. 10 hastaya konservatif, 27 hastaya cerrahi tedavi uygulandı. Cinsiyet dağılımı 28 erkek, 9 kadın şeklindeydi. Kırıkların 23’ü sağ tarafta, 14’ü sol asetabulumu içermekteydi. Oluş mekanizmalarına bakıldığında 16(%43,2) hasta araç içi trafik kazası, 13(%35,1) hasta araç dışı trafik kazası, 6 hasta yüksekten düşme ve 2 hasta da üzerine ağırlık düşmesi sonucu meydana gelmişti. 18 vakada eşlik eden diğer ortopedik yaralanmalar mevcuttu. Tüm hastalara Judet grafileri ve bilgisayarlı tomografi çekildi. Bulgular Ortalama takip süresi 37 ay(12-108)’dı. Kırıkların 28’i basit kırıklardan, 9’u kompleks kırıklardan oluşmaktaydı. 8(%21,6) hastada posterior kalça dislokasyonu bulunmaktaydı. Acilde ilk değerlendirme sonrası tüm hastaların kalçaları redükte edildi. Kırıkların oluş mekanizması ve kırık tipi arasında bir ilişki saptanmadı( p=0,456). Cerrahi uygulanan grupta 2, konservatif grupta 1 olguda kırık sonrasında oluşan siyatik hasar mevcuttu(p=0,440). 20 hastaya Kocher-Langenbeck (%70,9), 3 hastaya İlioinguinal (%12,5), 2 hastaya Triradyat (%8,3), 2 hastaya da kombine (%8,3) insizyon uygulandı. Fonksiyonel sonuçlar Harris kalça skorlamasına göre yapıldı; konservatif grupta 6(%60) hastada mükemmel, 2(%20) hastada iyi, 2(%20) hastada da kötü sonuç elde edildi(p=0,659). Cerrahi uygulanan grupta klinik fonksiyonel sonuçları 10 hastada mükemmel, 11 hastada iyi, 3 hastada orta ve 3 hastada kötü olarak saptadık(p=0,665). Sonuç Kırık tipine uygun cerrahi planlama ile anatomik redüksiyon uygun ve uyumlu hastalarda tatmin edici sonuçlar ortaya çıkartır. Yalnız anatomik redüksiyonun tek başına yeterli olmadığı, ilk gelişte dislokasyonun olması, meydana gelen femur başı ve asetabulumdaki kıkırdak hasarı ve siyatik sinir hasarı gibi komplikasyonların da prospektif etkisinin olduğu unutulmamalıdır.

Osteopetrosis is a rare hereditary disease which is characterized by increased bone density. Bone resorption is insufficient or fails due to the osteoclast defect in osteopetrosis. Half of the patients are asymptomatic and diagnosed incidentally or based on the presence of fracture. Adult onset osteopetrosis usually presents with hip and proximal femoral fractures. Internal fixation can be performed; however, technical challenges may be experienced due to increased bone density. As in other fractures, nonunion or varus malunion of these fractures may occur. Although rare, osteopetrosis may complicate treatment of fractures in such patients. In this study, we aimed to present two new cases of ADO type II with an osteopetrotic femoral fracture along with the clinical and radiological findings in the light of a comprehensive literature review. Orthopaedics surgeons should be aware of intraoperative technical difficulties and possible postoperative complications during the follow-up period. Investigation would be beneficial for the diagnosis of osteopetrosis such the patient with fractures who has minor trauma history and increased bone density in radiography.

The purpose of this study is that to evaluate superiority and results of open technique in the treatment of femoral shaft fracture with interlocking intramedullary nailing. The retrospective study is designed to evaluate results of our technique. In this study, the patients that were admitted to the Orthopedics and Traumatology Department of University Hospital that is third level of trauma center. We claim that open technique is not a disadvantage during union process over closed technique in treatment of femoral shaft fracture with interlocking nailing. In this study, 44 patients that were consulted for adult femoral shaft fracture between January 2008 to July 2010 were included. Patients with open fractures, gunshot wounds, neurovascular injuries, and patients that did not have isolated femoral diaphysis fractures were excluded from the study. Clinical and radiological results of the patients were checked periodically. The open interlocking intramedullary nailing was used in treatment. Complete union rate was 90.9 % in 40 patients who were treated with open interlocking intramedullary nailing for adult femoral shaft fracture, and nonunion rate was 9.1 % in four patients. Mean union time was 18.3 weeks (12–36 weeks). Evaluation of 44 patients according to Thoresen criteria was excellent in 22 patients, good in 6 patients, and bad in 4 patients. We think that open technique is an acceptable technique because all results of our study were similar to results of closed intramedullary nailing technique in literature and some advantages of open technique over closed technique.

Objective: The aim of this study was to investigate the effect of electromagnetic fields (EMFs) at 900 MHz frequencies on bone fracture healing. \r\nMethods: The study included 30 adult male Wistar albino rats (average weight: 256 g) divided into two equal groups. Transverse fracture was created manually by pressing a finger on the right tibias of all rats and fractures were fixed intramedullary using a K-wire. Rats in Group 1 were exposed to EMF at 900 MHz frequency 30 minutes a day, 5 days a week for 8 weeks. Group 2, the control group, was kept under the same experimental conditions without EMF exposure. Radiological, mechanical and histological examination of tibial fracture healing was performed.\r\nResults: There was a significant difference between radiological, histological and manual biomechanical scores of the study and control groups (p=0.020, p=0.006 and p=0.032, respectively). All scores were lower in the study group than the control group. \r\nConclusion: Results of this study demonstrate that EMF at 900 MHz of frequency emitted from cellular phones has a significantly negative effect on bone fracture healing in a rat tibia model. Özet Amaç: Çalışmamızın amacı 900 MHz frekansındaki cep telefonlarından yayılan elektromanyetik alan (EMA)’ların kırık iyileşmesi üzerine etkisi olup olmadığını araştırmaktı.\r\nÇalışma planı: Çalışmaya ortalama ağırlıkları 256 g olan iki eşit gruba ayrılan 30 erişkin erkek Wistar albino sıçan alındı. Tüm sıçanların sağ tibialarına parmakla bastırılarak transvers kırık oluşturuldu ve kırıklar intramedüller K-teli ile tespit edildi. Grup 1, sekiz hafta boyunca haftada 5 gün, günde 30 dakika 900 MHz frekansında EMA’ya maruz bırakıldı. Grup 2 (kontrol grubu) ise EMA uygulanmaksızın aynı deney şartları altında tutuldu. Sıçan tibialarında kırık kaynamasıyla ilgili radyolojik, mekanik ve histolojik inceleme yapıldı. \r\nBulgular: Çalışma ve kontrol grubunun radyolojik, histolojik ve manuel biyomekanik skorları arasında anlamlı derecede farklılık vardı (sırasıyla p=0.020, p=0.006 ve p=0.032). Çalışma grubundaki skorların tamamı kontrol grubundakilere göre daha düşüktü.\r\nÇıkarımlar: Bu çalışmanın sonuçları cep telefonlarından yayılan 900 MHz frekansındaki EMA’nın sıçan tibia kırık modelinde kırık iyileşmesini anlamlı derecede olumsuz yönde etkilediğini göstermektedir.