OMOrkhan Mammadov

Orkhan Mammadov

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Orkhan Mammadov has a total of 93 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Open Access

    Tailored Reconstruction of Low- and High-Flow Cerebrospinal Fluid Leaks: A Single-Center, 1-Year Analysis Following 656 Endoscopic Endonasal Surgeries

    by Atakan Emengen, Aykut Gokbel, Eren Yilmaz, Ayse Uzuner, Sibel Balci, Leonie Witters, Salih Aktas, Orkhan Mammadov, Savas Ceylan


  • Potential Prognostic Predictors for Coronavirus Disease-2019-related Impaired Consciousness in Patients with Critical Illnesses

    by Lerzan Doğan, Nazire Afşar, Dilaver Kaya, Zeynep Tuğçe Sarıkaya, Orkhan Mammadov, Canan Akıncı, Şahika Bolsoy Deveci, Filiz Tüzüner, Fatma Elif Gülek, Simten Demirel Kaya, et al.

    Amaç: Koronavirüs hastalığı-2019’un (COVID-19) neden olduğu merkezi sinir sistemi tutulumu, artan morbidite ve mortalite ile ilişkili bulunmuştur. Derin sedatize ve mekanik ventilasyon desteği uygulanan yoğun bakım hastalarında nörolojik semptomları değerlendirmek ciddi bir zorluktur, bu nedenle ventilatörden ayırma aşamasına gelene kadar yoğun bakım hekimi bu semptomlardan habersiz kalabilmektedir. Çalışmanın amacı, kritik yoğun bakım hastalarında COVID-19 ilişkili bilinç bozukluğu için potansiyel prognostik prediktörlerin belirlenmesidir. Gereç ve Yöntem: Çalışma retrospektif, çok merkezli ve gözlemsel olarak dizayn edilmiştir. Beş hastanenin yoğun bakım ünitelerine 11 Mart 2020 ve 18 Eylül 2020 tarihleri arasında kabul edilen COVID-19 hastaları dahil edilmiştir. Hastalar iki grupta değerlendirilmiştir: Bilinç bozukluğu olan ve bilinç bozukluğu olmayan hastalar. Bulgular: Bilinç bozukluğu olan hastaların yaş ortalaması daha düşük (p=0,001) ve daha fazla laboratuvar anormalliğine sahip bulunmuştur; ferritin (p=0,003), C-reaktif protein seviyeleri (p=0,001), prokalsitonin (p=0,019) ve D-dimer (p=0,001). Ayrıca bilinç bozukluğu olan 29 hastanın 14’ünde (%48) patolojik manyetik rezonans görüntüleme bulguları tespit edildi. Sonuç: Yoğun bakımda COVID-19 hastaları nörolojik komplikasyon riskini belirlemek için hiperenflamasyon belirtileri açısından taranmalıdır. Erken tanı ve spesifik tedavinin başlatılması ile daha iyi sonuçlar alınabilecektir.

  • Open Access

    Human Metapneumovirus Infection in Adults as the Differential Diagnosis of COVID-19

    by Lerzan Doğan, Canan Akıncı, Zeynep Tuğçe Sarıkaya, Hande Simten Demirel Kaya, Rehile Zengin, Orkhan Mammadov, Aylin İlKsoz, İlKay Kısa Özdemir, Meltem Yonca Eren, Nazire Afsar, et al.

    İnsan metapnömovirus (HMPV), şiddetli akut solunum sendromu koronavirüs-2’den 18 yıl önce tanımlanan yeni solunum yolu virüsüdür. Bilinen diğer viral solunum yolu enfeksiyonlarına benzer klinik semptomlarla sahip olup, her iki virüs de akut solunum yetersizliğine neden olabilir. HMPV çocukluk çağı solunum yolu enfeksiyonu olarak bilinse de, yetişkinlerin çoğunda hafif ve kendini sınırlayan enfeksiyonlara neden olur, hatta riskli hastalarda klinik seyir komplike olup ciddi morbidite ve mortaliteye neden olabilir. Yetişkinler viral enfeksiyon durumunda rutin olarak HMPV için taranmadığından Türkiye’de HMPV enfeksiyonlarının prevalansı bilinmemektedir ve önceki rapor edilen olgular pediatrik popülasyonda yer almaktadır. Koronavirüs hastalığı-2019 pandemisi sırasında özellikle solunum bulgularına nörolojik komplikasyonlar eklendiğinde akılda tutulmalıdır. Bu raporda HMPV pnömonisi ve ensefaliti olan iki yetişkin olguyu sunmaktayız.

  • Standart Protokol ile Tedavi Edilen COVID-19 Pnömonisi Hastaları: Beş Yoğun Bakım Ünitesinin Gözlemsel Sonuçları

    by Hande Simten Demirel Kaya, Orkhan Mammadov, Lerzan Dogan, Zeynep Tuğçe Sarıkaya, İlKay Kısa Özdemir, Sevdinaz Rasimoğlu, Ararso Kedir Jima, Aylin İlKsöz, Duygu Emine Güdük, Emir Kılınç, et al.

    Amaç: Koronavirüs hastalığı-2019 (COVID-19), hızlı yayılma potansiyeli, yüksek virülansı, henüz bir aşının ve etkisi kanıtlanmış bir antiviral tedavinin olmaması nedeniyle etkilediği ülkelerde hasta sayısında hızlı artışa, sağlık sistemlerinin kapasitelerinin aşılmasına ve ciddi kayıplara sebep olmuştur. Bu da bize, tedavi sürecinin doğru ve en az hatayla sürdürülebilmesi için, protokol bazlı tedavilerin önemli olabileceğini düşündürmektedir. Bu çalışmada “Sepsiste Sağkalım Kampanyası (SSC) COVID-19 Tedavi Kılavuzu” ile uyumlu hazırlanan protokol bazlı tedavinin sonuçlarının paylaşılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız, beş hastanenin verilerinin retrospektif ve prospektif olarak kaydedilmesi şeklinde yapılmıştır. Yoğun bakıma (YB) alınma ve tedavi yaklaşımları SSC COVID- 19 Tedavi Kılavuzu’na göre hazırlanan, “COVID-19 yaklaşım protokolü” doğrultusunda yapılmıştır. Bulgular: Beş hastaneye başvuran toplam 1.143 hasta COVID-19 ön tanısıyla yatırılarak tedavi altına alınmış olup, 115 hastanın YB ihtiyacı olmuştur. Bunlar içerisinden COVID-19 olmayan hastalar çıkarılmış ve dışlama kriterleri uygulanmış kalan 77 hasta değerlendirmeye alınmıştır. Çalışmaya dahil edilen 77 hastadan dokuzu (%11,7) kaybedilmiştir. Hastaların mortalitelerinde cinsiyete göre fark görülmezken (p=0,661), mortal seyreden olguların yaş ortalamalarının anlamlı olarak yüksek olduğu görülmüştür (p=0,006). Komorbiditelerine bakıldığında hipertansiyon, kronik böbrek yetmezliği ve kanser tanısı bulunan hastaların mortaliteleri anlamlı olarak yüksek saptanmıştır (p=0,034; p=0,014; p=0,007). Bulgular: Beş hastaneye başvuran toplam 1.143 hasta COVID-19 ön tanısıyla yatırılarak tedavi altına alınmış olup, 115 hastanın YB ihtiyacı olmuştur. Bunlar içerisinden COVID-19 olmayan hastalar çıkarılmış ve dışlama kriterleri uygulanmış kalan 77 hasta değerlendirmeye alınmıştır. Çalışmaya dahil edilen 77 hastadan dokuzu (%11,7) kaybedilmiştir. Hastaların mortalitelerinde cinsiyete göre fark görülmezken (p=0,661), mortal seyreden olguların yaş ortalamalarının anlamlı olarak yüksek olduğu görülmüştür (p=0,006). Komorbiditelerine bakıldığında hipertansiyon, kronik böbrek yetmezliği ve kanser tanısı bulunan hastaların mortaliteleri anlamlı olarak yüksek saptanmıştır (p=0,034; p=0,014; p=0,007). Sonuç: Serimizdeki mortalite oranına baktığımızda “SSC COVID-19 Tedavi Kılavuzu” doğrultusunda yapılan tedavilerin yararlı olduğunu söyleyebiliriz, ancak mortalite ve morbidite nedenleri ile değerlendirme yaptığımızda, nörolojik, enfektif, solunumsal ve immüniteye ait komplikasyonların iyi gözlemlenmesinin mortalitenin azaltılmasında ana etken olduğunu ve bunun da kılavuza dahil edilmesi gerektiğini düşünüyoruz.


  • Top Cited Papers

    Brain MRI Findings in Patients in the Intensive Care Unit with COVID-19 Infection

    by Sedat G. Kandemirli, Lerzan Dogan, Zeynep T. Sarikaya, Simay Kara, Canan Akinci, Dilaver Kaya, Yildiz Kaya, Duzgun Yildirim, Filiz Tuzuner, Mustafa S. Yildirim, et al.

    Online supplemental material is available for this article.


  • Open Access

    Electrocardiographic Changes in Intensive Care Unit Patients During Their Last Hours of Life: Can We Use These Parameters as Prognostic Indicators?

    by Ashok Paudel, Orkhan Mammadov, Erkan Eki̇cİbAşi, Nihan Yaman Mammadov, Ararso Kedir Jima

    Objective: QRS amplitude attenuation and prolonged QRS duration has been associated with increased mortality in various clinical conditions including critical care patients and general population. Relative bradycardia has been found to be associated with lower mortality in patients with septic shock, but there are no studies in literature evaluating the electrocardiographic (ECG) changes and changes in heart rate (HR) just before death. Our aim of this study is to calculate the gradual changes in these parameters in the last hours of life from II derivation telemetry records. Material and Methods: We included 30 patients who died in intensive care unit irrespective of their diagnosis during admission and follow up. HR, QRS amplitude and QRS duration were analysed from the telemetry recordings obtained from the last 10 hours of their life. Results: QRS duration prolongs and heart rate decreases during the last 10 hours of life and the changes in these parameters were more prominent in the last hours. QRS duration increased at rate of 5.43 ms per hour (p<0.001) and heart rate decreased at rate of 2.68/min each hour (p<0.001). QRS amplitude attenuation were more subtle (decreased by 0.23 mV per hour, p=0.02) compared to QRS duration and heart rate. Conclusion: During last 10 hours of life, there was widening of QRS complex, attenuation of QRS voltage and decrease in heart rate. Automated softwares could present these findings in graphics and can be used as a prognostic indicators to recognize a dying patient. This information could be used in certain acute reversible critical conditions such as fulminant myocarditis, anaphylactic shock, trauma patients as a sign of poor prognosis or on decision making regarding end-of-life in irreversible illness such as terminal cancer patients.

  • Comparing the Effects of Combined General/Epidural Anaesthesia and General Anaesthesia on Serum Cytokine Levels in Radical Cystectomy

    by Meltem Savran Karadeniz, Orkhan Mammadov, Hayriye Senturk Ciftci, Sebahat Akgul Usta, Kamil Pembeci

    Surgical stress combined with general anaesthesia (GA) suppresses the immune system and leads to cancer cell growth and premature metastasis in major oncological interventions. Epidural analgesia decreases the need for inhalation agents and opioids during surgery by suppressing sympathetic and neuroendocrine responses in the postoperative period. This study aimed to compare the effects of combined general/epidural anaesthesia (GEA)+patient-controlled epidural analgesia (PCEA) and GA+IV patient-controlled analgesia (PCA) on serum tumour necrosis factor-alpha TNF-α), interleukin-1 beta (IL-1β) and interferon-gamma (IFN-γ) levels in patients undergoing radical cystectomy. Sixty-five patients were enrolled in this prospective study. Patients were randomly enrolled to the GEA group, i.e., combined GEA+ PCEA (0.1% bupivacaine+1 μg mL-1 fentanyl), and the GA group, namely combined GA+IV PCA (0.03 mg mL-1 morphine). To evaluate the cytokine response, blood samples were collected at preoperative, postoperative 1st and 24th hours. There was no statistically significant difference in serum TNF-α, IL-1β and IFN-γ levels between groups GA and GEA at preoperative and postoperative 1st hour and 24th hour. Total remifentanil consumption was significantly lower and length of hospital stay was significantly shorter in the GEA group than in the GA group (p<0.05). There is no difference between two anaesthesia methods in terms of serum cytokine levels; however, combined GEA+PCEA technique appeared to be superior to GA+IV PCA because of lower intraoperative narcotic analgesic consumption and shorter hospital stay.