HCHalil Can

Halil Can

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Halil Can has a total of 16 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Open Access

    Endoskopik transsfenoidal hipofiz cerrahisi sonrası gelişen komplikasyonların retrospektif analizi

    by Halil Can, Veysel Örnek, Sefa Öztürk

    Amaç: Hipofiz adenomları, endokrin disfonksiyon ve kitle etkisine bağlı nörolojik bulgulara yol açabilen, sellar bölgenin en sık görülen tümörleridir. Cerrahi tedavi, özellikle endoskopik transsfenoidal yaklaşımın yaygınlaşmasıyla birlikte, bu lezyonların yönetiminde temel tedavi seçeneği olmaya devam etmektedir. Bu çalışmanın amacı, 2018-2025 yılları arasında hipofiz lezyonları nedeniyle cerrahi olarak tedavi edilen geniş bir hasta serisinde, endoskopik transsfenoidal cerrahinin klinik, patolojik ve postoperatif sonuçlarını değerlendirmek ve komplikasyon profillerini literatür verileri ile karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 2018-2025 yılları arasında hipofiz lezyonu tanısı ile cerrahi tedavi uygulanan toplam 204 hasta dahil edildi. Tüm olgular retrospektif olarak değerlendirildi. Demografik veriler, patolojik tanılar, uygulanan cerrahi yaklaşımlar ve postoperatif komplikasyonlar analiz edildi. İstatistiksel analizler SPSS yazılımının güncel sürümü kullanılarak gerçekleştirildi. Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 47,3 ± 13,9 yıl olup, olguların %58,8’i kadın, %41,2’si erkekti. Patolojik değerlendirmede en sık saptanan tanı Cushing hastalığı (%20,1) idi; bunu non-fonksiyonel hipofiz adenomları (%19,6), FSH-LH sekresyonlu adenomlar (%16,7) ve akromegali (%14,2) izledi. Postoperatif dönemde 70 hastada (%34,3) geçici diabetes insipidus gelişirken, 4 hastada (%5,7) kalıcı desmopressin ihtiyacı saptandı. Rinore 30 hastada (%14,7) izlendi; bu olguların 22’si BOS fistülü nedeniyle reopere edildi. Rezidüel adenom saptanan 10 hastanın 4’üne ek endoskopik, 6’sına transkranyal cerrahi uygulandı. Postoperatif hematom 8 hastada (%3,9), epistaksis 4 hastada (%2), menenjit 5 hastada (%2,4) ve hidrosefali 2 hastada (%1) görüldü. Mortalitenin 1 hastada (%0,5) gerçekleştiği belirlendi. Sonuç: Endoskopik transsfenoidal cerrahi, hipofiz lezyonlarının tedavisinde düşük mortalite ve kabul edilebilir komplikasyon oranları ile güvenli ve etkili bir yöntemdir. Seçilmiş olgularda ek cerrahi yaklaşımlar gerekebilmekle birlikte, deneyimli merkezlerde uygulandığında tatmin edici klinik sonuçlar sağlamaktadır.

  • Foramen Magnum Stenozu ve Atlantooksipital Dislokasyonu Olan Bir Mukopolisakkaridozlu Olguda Anestezi Yönetimi

    by Ergün Gündüz, Halil Can

    Mukopolisakkaridoz (MPS), lizozomal depo hastalıkları grubuna ait, nadir görülen genetik bozuklukdur. Foramen magnum stenozu ve atlantooksipital dislokasyonu olan Mukopolisakkaridoz olgusunun anestezi ve cerrahi yönetimi dikkatli ve özverili olmalıdır. Standart monitörizasyon sonrası anestezi indüksiyonu yapıldı. Videolaringoskopi ile entübe edildi. Endotrakeal entübasyon, kapnograf değeri görülmesi ile doğrulandı. Sevofluran ile anestezi idamesi sağlandı. Verilen sıvı miktarı da 10 ml kg/st verildi. Sol femoral arterde invazif arter monitörizasyonu yapıldı. Sağ femoral venden santral kateter takıldı. Posterior oksipitoservikal enstürmantasyon yapıldı. Cerrahi ve/veya anesteziye bağlı herhangi bir komplikasyon gelişmedi ve sorunsuz olarak ekstübe olarak kontrol ve yakın takip ve tedavi amaçlı yoğun bakıma alındı. MPS hastalarında entübasyon ve genel anestezi yönetimi zorlayıcı olabilir. Havayolu yönetimi zor olduğundan, cerrahi ekip ile anestezi ekibinin yakın iş birliği yapması önemlidir. En uygun yaklaşım, mümkünse fiberoptik entübasyon veya video laringoskopi gibi tekniklerin kullanılmasıdır. Mucopolysaccharidosis (MPS) is a rare genetic disorder belonging to the group of lysosomal storage diseases. The anesthesia and surgical management of a Mucopolysaccharidosis case with foramen magnum stenosis and atlantooccipital dislocation should be careful and dedicated. Anesthesia induction was performed after standard monitoring. He was intubated with video laryngoscopy. Endotracheal intubation was confirmed by capnography values. Anesthesia was maintained with sevoflurane. The amount of fluid administered was also 10 ml kg/hr. Invasive arterial monitoring was performed in the left femoral artery. A central catheter was inserted from the right femoral vein. Posterior occipitocervical instrumentation was performed. No complications related to surgery and/or anesthesia developed and he was extubated without any problems and taken to the intensive care unit for control and close follow-up and treatment. Intubation and general anesthesia management can be challenging in MPS patients. Since airway management is difficult, close cooperation between the surgical team and the anesthesia team is important. The most appropriate approach is to use techniques such as fiberoptic intubation or video laryngoscopy, if available.

  • Endoskopik Transoral Yaklaşımla Üst Servikal Omurgadaki Kurşun Çekirdeğinin Çıkarılması: Olgu Sunumu ve Literatür Değerlendirmesi

    by Duygu Dölen, Cafer İkBal Gülsever, Halil Can, Aydın Aydoseli, Altay Sencer

    Servikal bölgedeki omurga ateşli silah yaralanmaları, ciddi komplikasyonlar ve yüksek mortalite riski taşır. Bu tür vakalarda cerrahi müdahale kararı, yabancı cismin yerleşimi ve potansiyel risklere göre alınmalıdır. Transoral endoskopik yöntem, minimal invaziv doğası ve düşük komplikasyon oranları ile güvenli bir tedavi seçeneği sunar. Bir ay önce ateşli silahla yaralanan 29 yaşındaki erkek hasta polikliniğimizde değerlendirildi. Nörolojik muayenesinde patolojik bir bulguya rastlanmadı. Yapılan nöroradyolojik tetkiklerde, C1 ön arkusu ve dens arasında lokalize olmuş kurşun çekirdeği ve mandibula fraktürü tespit edildi. Transoral endoskopik yöntemle kurşun çekirdeği başarılı bir şekilde çıkarıldı. Cerrahi işlem nöronavigasyon desteğiyle sorunsuz tamamlandı. Ameliyat 40 dakika sürdü ve postoperatif dönemde ciddi bir komplikasyon gözlenmedi. Hasta, minimal analjezik kullanımı ile kısa sürede iyileşme gösterdi ve iki yıllık takip sürecinde enfeksiyon, kurşun zehirlenmesi veya migrasyon gibi komplikasyonlar gelişmedi.Transoral endoskopik yöntem, servikal omurgadaki yabancı cisimlerin çıkarılmasında etkili ve güvenli bir seçenektir. Minimal invaziv yaklaşım özelliğinden dolayı bu yöntem, uygun vakalarda komplikasyonları önlemekte ve hastaların yaşam kalitesini artırmaktadır. Gunshot injuries to the cervical spine pose significant complications and high mortality risks. Surgical intervention decisions should be based on the foreign body's location and potential risks. The transoral endoscopic approach offers a safe treatment option due to its minimally invasive nature and low complication rates. A 29-year-old male patient who had sustained a gunshot wound one month ago was evaluated in our clinic. Neurological examination revealed no pathological findings. Neuroradiological investigations identified a bullet fragment localized between the anterior arch of C1 and the dens, along with a mandibular fracture. The bullet was successfully removed using the transoral endoscopic approach. The surgical procedure was completed without complications under neuronavigation guidance. The operation duration was 40 minutes, and the postoperative period was uneventful. The patient required minimal analgesic use and showed rapid recovery. During the two-year follow-up, no complications such as infection, lead poisoning, or bullet migration were observed. The transoral endoscopic approach is an effective and safe option for removing foreign bodies in the cervical spine. This technique minimizes complications and improves patient quality of life in suitable cases, thanks to its minimally invasive nature. It can be considered a valuable treatment option for similar complex cases.

  • Omurilik (Omurga) ve Beyne Metastaz Yapan Nüks İntrakraniyal Hemanjiyoperisitoma: Vaka Sunumu

    by Halil Can

    Hemanjiyoperisitomlar, kapillerleri çevreleyen ve Zimmerman perisitleri olarak bilinen kontraktil hücrelerden türeyen nadir, vasküler tümörlerdir. Yüksek nüks ve metastaz eğilimi gösteren oldukça agresif meningeal tümörlerdir. Çoğu meningeal hemanjiyoperisitom makroskopik olarak menenjiomlara benzer, ancak farklı histolojik özellikler gösterir. Önceki çalışmalarda, hemanjiyoperisitomlar menenjiomların anjioblastik bir varyantı olarak sınıflandırılmıştı, ancak daha sonra klinik ve histolojik olarak farklı antiteler olarak tanımlandılar. Hemanjiyoperisitomları menenjiomlardan ayırt etmek önemlidir, çünkü agresif yapıları nedeniyle farklı bir tedavi yaklaşımı gerektirirler. Bu çalışmada, omurga ve beyne metastaz yapan nadir bir nüks etmiş intrakraniyal hemanjiyoperisitom vakasını sunuyoruz. Hemangiopericytomas are rare, vascular tumors derived from pericytes which are the contractile cells surrounding capillaries and are known as Zimmerman pericytes. They are highly aggressive meningeal tumors with a tendency for high recurrence and metastases.Most meningeal hemangiopericytomas resemble meningiomas macroscopically, but with distinct histology. In previous studies, hemangiopericytomas were classified as an angioblastic variant of meningiomas, however, they were later identified as distinct entities clinically and histologically. It is crucial to distinguish hemangiopericytomas from meningiomas, because of their aggressive nature. In this study, we present a rare case of recurrent intracranial hemangiopericytoma with metastases to the spine and brain.

  • Open Access

    Nöroşirürji Nadir Vaka Sunumları

    by Ali Osman Muçuoğlu, Meltem Can İkE, Duygu Dölen, Cafer İkBal Gülsever, Halil Can, Aydın Aydoseli, Altay Sencer, Ergün Gündüz, Alperen Poyraz, Demet Aygün Üstel, et al.

    Ailesel Geçişli NörofibromatozisTip 2 Sendromu, Olgu Sunumu Ali Osman MUÇUOĞLU Frontal Porensefalik Kiste Bağlı Gelişen Edinsel Chiari Malformasyonu Vakası: Kisto-Peritoneal Shunt İle Başarılı Yönetim Hüseyin DOĞU COVID-19 Ensefaliti İle Karışan Erken EvreGlioblastoma Olgusu Meltem CAN İKE Hüseyin DOĞU Lomber Disk Herniasyonu Ameliyatı Sonrası DiskMesafesinde Kalan Cerrahi Alet Parçasının Zamanla Semptomatik Hale Gelmesi Hüseyin DOĞU Endoskopik Transoral Yaklaşımla Üst Servikal Omurgadaki Kurşun Çekirdeğinin Çıkarılması: Olgu Sunumu ve Literatür Değerlendirmesi Duygu DÖLEN Cafer İkbal GÜLSEVER Halil CAN Aydın AYDOSELİ Altay SENCER Foramen Magnum Stenozu ve Atlantooksipital Dislokasyonu Olan Bir Mukopolisakkaridozlu Olguda Anestezi Yönetimi Ergün GÜNDÜZ Halil CAN Geniş Kranioplasti Defektlerinde 3 Boyutlu Baskı Teknolojisi ve Düşük Maliyetli Alternatifler Hüseyin DOĞU Komplike İntrakraniyal Hipotansiyon Yönetimi Cafer İkbal GÜLSEVER Alperen POYRAZ Duygu DÖLEN Aydın AYDOSELİ Lomber İntradural Yerleşimli Mermi Çekirdeğinin Yer Değiştirmesi ve Cerrahi Tedavisi Hüseyin DOĞU Lomber Sinoviyal Kistin Spontan Gerilemesi: Bir Vaka Sunumu Demet Aygün ÜSTEL Omurilik (Omurga) ve Beyne Metastaz Yapan Nüks İntrakraniyal Hemanjiyoperisitoma: Vaka Sunumu Halil CAN Pedikül Vidası Tekniği İle Ameliyat Edilen Hastada Aynı Segmentte Rekürren Lomber Disk Herniasyonu Gelişmesi Hüseyin DOĞU Posterior Pedikül Vida Fiksasyonu Cerrahisi Sonrası Enstrumandan Ses Gelmesi: Dört Olguluk Bir Seri Hüseyin DOĞU Spinal Anestezi İle Sezeryan Doğum Sonrası Gelişen İntraventriküler Kanama, Olgu Sunumu Ali Osman MUÇUOĞLU Spontan Spinal Epidural Hematom Hüseyin DOĞU Tek Semptomu Özofageal Disfaji Olan Tip I Chiari Malformasyonu Vakası: Tanı ve Tedavi Süreci Demet Aygün ÜSTEL Hüseyin DOĞU Burak MANAY

  • Open Access

    Omurilik Yaralanmalarında Medikal Tedavi

    by Halil Can, Eyüp Can Savrunlu, Serdar Kabatas

    Spinal cord injuries cause psychological in humans and require expensive care and treatments. In recent years, various pharmacological agents have been tested in acute spinal cord injuries. Prospective randomized controlled clinical trials on a large scale have failed to demonstrate significant neurological progression, in contrast to their success in the laboratory. The search for an effective neuroprotective pharmacological agent to prevent secondary damage in acute spinal cord injuries remains primary goals for basic sciences and clinicians.