ASAslı Ece SOLMAZ

Aslı Ece SOLMAZ

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Current Organizations / Institutes

The organizations/institutes from the scholar's latest article


Aslı Ece SOLMAZ has a total of 27 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • The pivotal role of etiology in managing Non-CAH primary adrenal insufficiency in pediatric and adolescent populations: A Single-Center study

    by Emrullah Arslan, Aslı Ece Solmaz, Deniz Özalp Kızılay, Haluk Akın, Hanife Gül Balkı, Arzu Jalilova, Ruhsar Damla Gökşen, Şükran Darcan, Samim Özen


  • Open Access

    20-year experience on prenatal diagnosis in a reference university medical genetics center in Turkey

    by Burak Durmaz, Hilmi Bolat, Zehra Cengisiz, Fuat Akercan, Tuba Sözen Türk, Erhan Pariltay, Aslı Ece SOLMAZ, Mert Kazandi, Emin Karaca, Asude Durmaz, et al.

    Background/aim: Although cutting edge procedures such as cell-free fetal DNA isolation from maternal blood are now available, invasive prenatal tests are still being used extensively for prenatal diagnosis. The study aims to evaluate the demographic data, indications, and cytogenetic results of 9297 results of patients who underwent prenatal invasive testing for genetic analysis that were referred for the last 20 years in a University Medical Genetics Center. Materials and methods: The records of 8363 amniocenteses, 626 chorionic villus, and 308 cordocenteses samples were retrospectively evaluated and analyzed regarding referral reasons, indications and their cytogenetic results. The total numbers and the percentages of each group were recorded; Chi-square and logistic regression analyses were performed to give the statistical likelihood of different events. Results: The number of referrals decreased significantly after 2009. Risk of having trisomy 21 as well as trisomy 13 and 18 significantly increased in parallel with advanced maternal age. When the 21-25 age group was compared to the older age groups in terms of having a trisomy 21 pregnancy, the risk doubled in the 36-40, 5 times higher in 41-45 and 10-fold in 46-50 age groups. No significant linear correlation between maternal serum screening test results and trisomy 21 was found, however the difference between the pregnancies whom cut-off value above and below 1/250 in maternal serum screening test were significant. Conclusion: These data have provided useful information on the frequency of referrals to the reference genetics department, and the feasibility of genetic services. By reviewing the indications and their corresponding results, we can offer invaluable insights that will be useful in genetic counseling and also in the development of more effective genetic strategies.


  • Open Access

    Detection of three new PTCH1 variants in patients with Gorlin Syndrome

    by Aslı Ece SOLMAZ, Hüseyin Onay

    Amaç: Gorlin Sendromu (OMIM #109400), bazal hücreli karsinomalar (BHK), iskelet anomalileri ve çenede gözlenen çok sayıdaki kistlerle karakterize otozomal dominant kalıtımlı nadir bir hastalıktır. Gorlin Sendromunun %50-85’inden PTCH1 genindeki mutasyonlar sorumludur. Bu çalışmada klinik olarak Gorlin Sendromu tanısı düşünülen hastalarda yapılmış PTCH1 gen dizi analizlerinin retrospektif olarak değerlendirilmesi ve varyant saptanan hastalarda fenotip-genotip korelasyonu yapılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Tıbbi Genetik Anabilim Dalı’na başvuran Gorlin Sendromu düşünülen dört hastanın PTCH1 genindeki varyantlar ile klinik ve laboratuvar bulguları geriye dönük olarak incelenmiştir. Bulgular: PTCH1 gen dizi analizi yapılan dört hastada üçü yeni olmak üzere dört farklı varyant saptanmıştır. Hastalardaki klinik bulguların sıklıkları ve dağılımı değerlendirildi. Sonuç: Bu çalışma Türkiye’de yapılan Gorlin Sendromlu olgularda PTCH1 gen varyantlarının dağılımı ile ilgili ilk çalışma olup üç yeni varyant saptanmıştır. Saptanan varyantlar ve klinik bulgular ile fenotip-genotip korelasyonu değerlendirilmiştir.


  • Open Access

    A Neurofibromatosis Noonan Syndrome Patient Presenting with Abnormal External Genitalia

    by Esra Işık, Hüseyin Onay, Tahir Atik, Aslı Ece Solmaz, Samim Özen, Özgür Çoğulu, Şükran Darcan, Ferda Özkınay

    Neurofibromatosis Noonan syndrome (NFNS) is a rare RASopathy syndrome, resulting from NF1 gene mutations. NFNS is characterized by phenotypic features of both neurofibromatosis type 1 (NF1) and Noonan syndrome. Plexiform neurofibromas (PNFs) are an unusual finding in NFNS. A seven year-old girl with typical clinical features of NF1 was referred to our clinic due to short stature and abnormal genital appearance. Due to dysmorphic features, a clinical diagnosis of NFNS was considered in the patient and, following molecular analysis, revealed a novel heterozygous c.3052_3056delTTAGT (p.L1018X) variant in the NF1 gene. Although evaluation for genital virilization, including karyotype and hormonal studies were normal, imaging studies revealed a diffuse genital PNF. Although PNFs are seen rarely in NFNS, this should be considered in the differential diagnosis of genital virilization in these patients to prevent unnecessary testing.


  • AIP Mutation Results in Patients with Acromegaly

    by İlgın Yildirim Şi̇mşi̇r, Banu Şarer Yürekli̇, Aslı Ece SOLMAZ, Füsun Saygili

    Aryl hidrokarbon reseptor ilişkili protein (AIP) gen mutasyonu, genç yaşta başlayan ve ailesel geçiş gösteren akromegali nedenlerinden biridir. Bu mutasyonu olanlarda hastalık daha agresif ve invazif seyreder, hızlı büyüme göstererek büyük boyutlara ulaşır. Hastalar daha erken yaşta tanı alırlar ve ne yazık ki tedavi direnci ile karakterizedir. Yaptığımız bu çalışmada Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları Polikliniğinde takipli akromegali hastalarından 40 yaş altında tanı almaları nedeniyle gönderilen AIP gen mutasyonu sıklığı retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Verilerine ulaşılabilen 26 olgunun 12’si (%46.2) kadın ve 14’ü (%53.8) erkekti. Akromegali tanısı aldıkları yaş ortalaması 33 ± 5 yıldı. Dokuz (%33.3) olgu operasyon sonrası ilaçsız remisyonda takipteydi. Tanı anında 23 (%85.2) hastada makroadenom, 3 (%11.1) hastada mikroadenom saptanmıştır. On iki (%44.4) hastada kavernöz sinus invazyonu, 5 (%18.5) hastada optik kiasma basısı mevcuttu. Hiçbir hastada AIP mutasyonu saptanmamıştır. Hastalarımızın bazılarında ailesel akromegali olmasına, bazılarının nüks etmesine, bazılarının tedaviye dirençli olmalarına ve bazılarının özellikle 30 yaş öncesinde tanı almalarına rağmen AIP mutasyonunun negatif olması yeni, henüz tanımlanmamış mutasyonlar olabileceğini düşündürmektedir. Hasta grubumuzun küçük olması da çalışmamızın en büyük yetersizliğini oluşturmaktadır. Hipofiz adenomlarının genetiği hakkındaki bilgimizi arttırmak adenomların yapısı, davranışı ve prognozu üzerindeki yorumlarımıza yön verecektir.