DYDeniz Yalman

Deniz Yalman

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Current Organizations / Institutes

The organizations/institutes from the scholar's latest article


Deniz Yalman has a total of 170 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Open Access

    Çoklu beyin metastazlarının stereotaktik radyoterapisi için tek izomerkezli dinamik konformal ark tedavi (DCAT) ve volumetrik ayarlı ark tedavi (VMAT) planlama tekniklerinin dozimetrik karşılaştırılması

    by Nezahat Olacak, Sinan Hoca, Mert Delikaya, Yusuf Ziya Hazeral, Deniz Yalman

    Amaç: Çoklu beyin metastazlarında stereotaktik radyoterapi (SRT) için dinamik konformal ark tedavi (DCAT) ile volumetrik (hacimsel) ayarlı ark tedavi (VMAT) planlama tekniklerinin karşılaştırılmasıdır. Gereç ve Yöntem: 2-5 metastazı olan 10 hastanın toplam metastaz sayısı 33 idi. DCAT planlarında BrainLab Elements, VMAT’da Eclipse tedavi planlama sistemleri kullanıldı. Planlanan hedef hacimlere 3-5 fraksiyonda 25-30 Gy doz verildi. Risk altındaki organlar için (OAR) ortalama ve maksimum dozlara ek olarak bazı organlar için de 0,5 ve 0,2 cm3 lük hacimlerin aldığı dozlar (D0,5 ve D0,2), normal beynin VxGy hacimleri (V5Gy V8Gy V10Gy V12Gy V18Gy ve V24Gy cm3) ve monitor unit (MU) karşılaştırıldı. Bulgular: Plan kalitesi için konformite indeks değerlerinde DCAT VMAT’ye göre (p= 0,005) üstünlük sağlarken, gradiyent indeks değerlerinde aradaki fark anlamsızdı (p= 0,359). OAR’de sadece beyin sapı Dort. (p=0,009) ve D0,5 (p=0,047) için fark DCAT lehine anlamlı iken, diğerlerinde benzer sonuçlar elde edildi. Normal beyin V10Gy V12Gy ve V18Gy açısından VMAT planları DCAT’a göre önemli avantaj sağladı (sırasıyla, p= 0,028, p= 0,028, p= 0,047). MU için planlar benzerdi (p=0,059). Sonuç: DCAT ve VMAT ile beşe kadar beyin metastazı olan hastalarda klinik olarak kabul edilebilir planlar elde edildi. DCAT planı plan kalitesi ve beyin sapı dozlarında, VMAT planı daha iyi normal beyin koruması ve daha düşük bir ışınlama süresi açısından önemli avantaj sağladı.

  • The impact of malnutrition in the radiotherapy pathway in geriatric patients in the onco-surgical settings on behalf of the Turkish Society for Radiation Oncology Study Group (TROD 12-04)

    by Vuslat Yurut-Caloglu, Alparslan Serarslan, Gül Kanyilmaz, Esra Kaytan Saglam, Pervin Hurmuz, Didem Colpan Oksuz, Fazilet Oner Dincbas, Deniz Yalman, Zafer Kocak, Banu Atalar, et al.


  • Open Access

    Who would be the winner? A prognostic nomogram for predicting the benefit of postoperative radiotherapy ± chemotherapy in patients with locally advanced gastric cancer: TROD-02-01 study

    by Fatma Sert, Ilknur Bilkay Gorken, Serdar Ozkok, Didem Colpan Oksuz, Birsen Yucel, Esra Kaytan Saglam, Gamze Aksu, Eren Cetin, Meryem Aktan, Emine Canyilmaz, et al.


  • Does a patient-specific bladder-filling protocol affect bladder volume and dose in postprostatectomy radiotherapy?

    by Deniz Yalman, Murat Köylü, Özge Duran

    Purpose Our aim is to develop a patient-specific bladder-filling protocol (PSP) using an ultrasound-based bladder scanner (BS) and compare the volumetric and dosimetric parameters with those of the standard filling protocol (SP) in postprostatectomy patients. Methods Twenty postprostatectomy patients who received salvage radiotherapy (72 Gy/36 fx) were included. For PSP, the patient was asked to drink 500 mL of water after emptying his bladder. Bladder volume was measured using BS every 10 min. Each patient's unique time to reach a 150–200 cc volume was used for simulation and treatment. For the SP, the patient was asked about the feeling of having a full bladder. Organs at risk (OAR) were contoured on cone-beam computed tomography (CBCT) scans that were transferred to the treatment planning system (TPS). Treatment plans were applied to CBCTs. Changes in bladder volume and doses for planning computed tomography (PCT) and CBCT were determined. Results In the SP, there was no significant difference in mean bladder volume for PCT and CBCT (p = 0.139); however, there was a trend for significance in the mean bladder dose (p = 0.074). In PSP, there was no significant difference in the mean bladder volume or dose for PCT and CBCT (p = 0.139 and p = 0.799, respectively). There was a significant difference in terms of mean CBCT bladder volume between the two protocols (p = 0.007), whereas no significant difference was detected in terms of bladder dose (p = 0.130). Conclusion With PSP, optimal bladder filling was obtained and maintained throughout the whole treatment course, and it was reproducible in every fraction.


  • Ege Ünı̇versı̇tesı̇ hastanesı̇ veri tabanındaki mide kanserlerinin epidemiyolojisi ve sağkalım özellikleri

    by Nalan Gülşen Ünal, Deniz Yalman, Halit Batuhan Demi̇r, Murat Sezak, Taylan Özgür Sezer, Şaziye Burçak Karaca, Nevra Elmas, Ahmet Ömer Özütemi̇z, Serdar Özkök, Muhtar Sinan Ersi̇n, et al.

    Amaç: Bu çalışmada mide kanserinin (MK) epidemiyolojik ve genel sağkalım (GSK) özelliklerinin araştırılması amaçlanmıştır. Gereç Yöntem: Ege Üniversitesi Kanserle Savaş Uygulama ve Araştırma Merkezine (EÜKAM) 1992- 2017 yıllarında kayıtlı Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi kanser verileri retrospektif olarak taranmıştır. CAN-REG-4 bilgisayar programına kayıtlı veriler, Dünya Sağlık Örgütü ve Surveillance, Epidemiology, and End Results sistemlerinde gruplanarak analizler yapılmıştır. İstatistik analizlerde ki- kare, General Linear Model (GLM), Kaplan Meier sağkalım analizleri uygulanmıştır. Etik kurul onayı alınmıştır. Bulgular: EÜKAM veri tabanına kayıtlı toplam 117.139 kanserden 4.212’si (%3,6) MK’dir. Gastrointestinal sistem kanserler içinde kolorektal kanserlerden sonra ikinci sıklıkta MK (%21,6) yer almıştır. Olguların 2.692’si (%63,9) erkek, 1.520’si (%36,1) kadındır, arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlıdır (p<0,0001). Erkek/kadın oranı 1,8’dir. MK en sık 60-69 yaşlarda (%28,9) görülmüştür. En sık tümör yerleşimi korpusdur (%31,2), bunu antrum ve kardia izlemektedir. Distal (kardia dışı) tümörler, proksimal (kardia) tümörlerine göre yaklaşık 2,5 kat daha fazladır. Adenokarsinom en sık (%73,6) görülen histolojik alt tiptir. MK, erkeklerde kadınlara göre daha geç evrelerde saptanmış olup, fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0,0001). Tanı anında olgularının çoğu lokal ileri evre ve metastatik evrede bulunmuştur. Veri toplanan son 25 yıl içinde MK olgularında sayısal olarak doğrusal artış saptanmıştır (GLM:F=15,9;p<0,0001). MK’de medyan sağkalım 16 aydır. Beş-yıllık sağkalım %28,1 saptanmıştır, erkeklerde %25,2 kadınlarda %32’dir, kadınlarda istatistiksel olarak anlamlı yüksektir (p<0,0001). Adenokarsinomlar 5-yıllık %22,1 GSK oranı ile en kötü prognozu göstermektedir. Diffüz tip adenokarsinomlarda prognoz, intestinal tipe göre daha kötüdür (p=0,020). En iyi sağkalım oranları beklendiği gibi erken evrededir. Lokalize dönemde tanı konanlarda 5-yıllık GSK %61,8 iken, lokal ileri evrede %32,4 e düşmektedir (p<0,0001). Sonuç: Son 25 yıldaki verilerimizin analizinde yıllar içindeki olgu sayısında doğrusal bir artış görülmüştür. MK erkeklerde ve 60-69 yaş arasında daha sıktır. 5-yıllık sağkalım kadınlarda erkeklere göre daha yüksektir. MK evresi prognozda en önemli parametredir.

  • Open Access

    Epidemiologic and survival characteristics of pancreatic cancers in Ege University hospital database

    by Fatma Sert, Serdar Özkök, Nevin Oruç, Ömer Ünalp, Deniz Yalman, Deniz Nart, Ahmet Aydin, Alper Uguz, Bülent Karabulut, Funda Yilmaz, et al.

    Tr en Amaç: Pankreas kanserlerinin epidemiyolojisi ve genel sağkalım (GSK) özelliklerinin araştırılmasıdır. Gereç ve Yöntem: Ege Üniversitesi Kanserle Savaş Uygulama ve Araştırma Merkezine (EÜKAM) 1992-2017 yıllarında kayıtlı Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi (EÜTF) kanser verileri retrospektif olarak taranmıştır. CANREG özel bilgisayar programına kayıtlı veriler, WHO ve Surveillance, Epidemiology, and End Results (SEER) sistemlerinde gruplanarak analizler yapılmıştır. İstatistiksel analizlerde Ki-kare, General Linear Model (GLM), Kaplan-Meier sağ kalım analizleri kullanılmıştır. Bulgular: Toplam 117.139 kanser olgusunun 2.507’si pankreas kanseridir. Olgularımızın 1.493’ü (%59,5) erkek, 1.014’ü (%40,5) kadın olup pankreas kanseri iki cinsiyette benzer oranlarda izlenmektedir. Pankreas başı, en sık yerleşim yeridir. Genellikle ileri evrede tanı konulan kuyruk yerleşimli tümörler, erkeklerde daha sıktır (%11,5 vs. %6,2; p=0,047). Erkeklerde en sık 60 69 yaş arasında, kadınlarda ise 70 yaş üzerinde izlenmektedir. Ekzokrin tümörler, endokrin tümörlerden anlamlı oranda fazla karşılaşılmaktadır (%95 vs. %5; p=0,002). 1992 yılından 2014 yılı sonuna kadar kaydedilen pankreas kanseri olgularında doğrusal bir artış mevcuttur ve yıllara göre olan bu artış anlamlıdır (GLM: F=10,91, p<0,001). Artış cinsiyetler arasında farklılık göstermektedir. Erkeklerde daha yüksek ve doğrusal artış olduğu saptanmıştır (GLM: F=4,988, p=0,026). Hastalık prognozu oldukça kötü olup 2-, 5- ve 10-yıllık GSK oranları sırasıyla %15,9, %8,3 ve %6,0; ortanca GSK 7 aydır. Beş yıllık GSK erkeklerde %11,3 iken; kadınlarda %15,4 olup fark anlamlı bulunmuştur (p<0,001). Sonuç: EÜTF’de EÜKAM tarafından 1992-2017 arasında, 117.139 kanser kaydı gerçekleştirilmiş, bunların 2507’si pankreas kanseridir. Pankreas kanserinde yıllara göre doğrusal artış vardır ve uzak metastatik evrede tanı konulmaktadır. En sık görülme yaş grubu olan 60-69 yaş grubu için 5 yıllık GSK %1,4 olarak bulunmuştur. Kadınlarda GSK erkeklere göre daha iyidir. Aim: To determine epidemiological and overall survival (OS) characteristics of pancreatic cancer patients. Materials and Methods: Data of Ege University Cancer Control and Research Center between 1992-2017 were screened retrospectively. Data recorded in CANREG program were grouped and analyzed in WHO and Surveillance, Epidemiology, and End Results (SEER) systems. Chi-square test, General Linear Model (GLM) and Kaplan-Meier survival analysis were used for statistical analysis. Results: Number of pancreatic cancer cases was 2,507 among 117,139 cancer cases. 1,493 (59.5%) of our cases were male and 1,014 (40.5%) were female. Pancreatic head was the most common location. Tail located tumors were more common in males (11.5% vs. 6.2%; p =0.047). It was most common in males between the ages of 60 and 69, in females over the age of 70. Exocrine tumors were significantly higher than endocrine tumors (95% vs. 5%; p=0.002). There was a linear increase in pancreatic cancer cases recorded from 1992 to the end of 2014, and this increase over the years was significant (GLM: F=10.91, p<0.001). A higher and linear increase was found in men (GLM: F=4.988, p=0.026). Disease prognosis was poor and 2, 5 and 10 year OS rates were 15.9%, 8.3% and 6.0%, respectively; median OS was 7monhts. While 5-year OS was 11.3% in men; 15.4% of women and it was found significant (p<0.001). Conclusion: There was a linear increase in pancreatic cancer over the years and the diagnosis was done in distant metastatic stage. The 5-year OS was 1.4% for the 60-69 years age group. OS was better in women than men.

  • Open Access

    Epidemiological and overall survival characteristics of prostate cancer in Ege University hospital database

    by Ayfer Haydaroğlu, Banu Sarsik Kumbaraci, Deniz Yalman, Serdar Özkök, Oktay Nazli, Bülent Semerci̇, Erdal Apaydin, Barış ALTAY, Burak Turna, Adnan Şi̇mşi̇r, et al.

    Tr en Amaç: Ege Üniversitesi (EÜ) Hastanesinde 1992-2017 arası kanser tanı ve tedavisi yapılan prostat kanseri (PK) tanılı 4792 hastanın epidemiyolojik özellikleri, tedavi modaliteleri ve sağkalım özelliklerinin tanımlanması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: EÜ Kanserle Savaş Araştırma ve Uygulama Merkezi tarafından toplanan PK verileri CANREG özel bilgisayar programına kaydedilmiş, DSÖ (Dünya Sağlık Örgütü) ve SEER (Surveillance, Epidemiolgy, and End Results) sistemleri temelinde gruplanarak analizler yapılmıştır. İstatistiksel analizlerde Kikare, General Linear Model, Kaplan Meier sağkalım analizleri uygulanmıştır. Kaplan-Meier Sağkalım analizinde Log Rank(Mantel-Cox), Breslow(Generalized Wilcoxon) ve Tarone-Ware istatistikleri kullanılmıştır. İstatistiksel analizlerde p<0,05 değeri anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: PK tanılı 4792 hasta verisi analiz edilmiştir. Olgularımızda PK’ne en çok 60-69 yaş grubunda rastlanmaktadır. Histopatolojik olarak en sık “asiner adenokarsinom” görülmektedir. Evrelendirme çalışması yapılabilen PK’lerinde lokalize dönemin %61,2 oran ile en fazla olduğu saptanmıştır. PK’lerinin görülüşünde yıllara göre doğrusal bir artış dikkat çekmektedir. Mortalitede ise 2008’e kadar doğrusal artış daha sonra azalış vardır. PK olgularımızda ortanca genel sağkalım(GSK) 120 aydır, tüm olgular için 5 ve 10 yıllık GSK’lar %74,2 ve %55,2 bulunmuştur. Beş yıllık GSK oranları lokalize, lokal ileri ve metastatik evrelerde sırasıyla %86,3, %78,1 ve %21,7 saptanırken 10 yıllık GSK için sırasıyla %70, %62,7 ve %14’dür. Lokal ve lokal ileri evrelerde tedavi alanlarda sağkalımlarda anlamlı bir fark elde edilirken metastatik evrede anlamlı sonuç kaybolmaktadır. Sonuç: EÜ Hastanesi Kanser veri tabanında bulunan 4792 PK’li bu seri tek merkez olarak Türkiye’deki en geniş PK serisidir. PK olgularımızda 5 ve 10 yıllık GSK oranları sırasıyla %74,2 ve %55,2 bulunmuştur. Evrelere göre tedavilerin GSK’lar üzerine katkıları lokal ve lokal ileri evrede anlamlı bulunurken metastatik evrede bu anlamlılık kalmamaktadır. Aim: The aim of this study is to evaluate the epidemiological, treatment modality and survival characteristics of 4792 patients with Prostate Cancer(PC) who were treated at Ege University Hospital (EUH). Methods and Materials: The data were recorded using the CANREG programme. WHO (World Health Organization) and SEER (Surveillance, Epidemiolgy, and End Results) system were considered for classification and survival analysis. Chi-square test, General Linear Model and Kaplan-Meier survival analysis were done. Log Rank (Mantel-Cox), Breslow (Generalized Wilcoxon) and Tarone-Ware models were used for Kaplan-Meier survival analyses. p value <0.05 was considered significant. Results: Data of 4792 PC patients were analysed. PC was mostly seen in the age group of 60-69 years. Most common histological type was “acinary adenocarcinoma”. Localized disease was most common (61,2%) among patients who could be staged. There is a linear increase in prostate cancer according to years. There is a linear increase in mortality until 2008, then decrease afterwards. Median survival was 120 months. Five and 10-year overall survival (OS) rates were 74.2% and 55.2% respectively. Five-year OS rates for localized, locally advanced and metastatic disease were 86.3%, 78.1% and 21.7% respectively whereas 10-year OS rates were 70%, 62.7% and 14% respectively. Survival rates differ significantly in patients who were treated for localized and locally advanced disease while the difference disappeared for metastatic disease. Conclusions: This is the largest prostate cancer data of a single center in Turkey with 4792 cases registered at EUH Cancer Database. Five and 10 year-OS rates were 74.2% and 55.2% respectively. Survival rates differ significantly in patients who were treated for localized and locally advanced disease while the difference disappeared for metastatic disease.

  • Changes in radiotherapy practice during COVID-19 outbreak in Turkey: A report from the Turkish Society for Radiation Oncology

    by Yavuz Anacak, Cem Onal, Gokhan Ozyigit, Fulya Agaoglu, Halil Akboru, Serap Akyurek, Bilge Gursel, Sefik Igdem, Deniz Yalman, Ferah Yıldız, et al.


  • Prognostic significance of early complete response in patients with locally advanced rectal cancer undergoing preoperative chemoradiotherapy: Multicentric study of Turkish Society for Radiation Oncology Group (TROD)

    by Diclehan Kılıç, Fatma Sert, İlKnur Bilkay Görken, Zümre Arıcan Alıcıkuş, Nesrin Aktürk, Esra Kaytan Sağlam, Ahmet Kizir, Serdar Özkök, Hasan Taylan Yılmaz, Füsun Göçen, et al.

    Background/Aims: To assess the effect of various parameters on the oncologic outcomes, including the time interval between therapy and surgery (S) in locally advanced rectal cancer (LARC) patients receiving preoperative chemoradiotherapy (CRT). Materials and Methods: The data of 914 LARC patients who received preoperative CRT between 1994 and 2015 were collected retrospectively. Patients received 45-50.4 Gy RT with 5FU based chemotherapy (CT). They all underwent radical resection followed by maintenance CT. Clinical and pathologic variables were compared between the pCR and no-pCR groups. Survival was estimated by the Kaplan-Meier method and Cox proportional hazard model was used in multivariate analysis. Results: After median follow-up of 60.5 (range=12-297.6) months, median overall survival (OS) was 58.75 months and disease-free survival (DFS) 53.32 months. pCR was observed in 18.9% of all cases. pCR, lymphovascular invasion and metastatic lymph node ratio (mLNR) were significantly associated with OS and DFS on multivariate analysis. The 5-year OS and DFS rates were better in pCR group (95.3% vs 80.7% for OS, p<0.0001 and 87.4% vs 71% for DFS, p<0.0001). pCR patients with 4-8 weeks interval had lower rates of distant metastasis (9% vs 20%, p=0.01) and any recurrences (13.6% vs 29.6%, p=0.001) than the remaining. Both OS and DFS were better in favor of pCR achieved at 4-8 week interval time (p<0.0001 for each). Conclusion: pCR after preoperative CRT in LARC correlated with better oncologic outcome. The best OS and DFS durations were achieved in patients who experienced pCR after 4-8-weeks interval before surgery.