Artur Maliborski

Wstęp: Wysokoprzepływowa tlenoterapia donosowa jest obecnie powszechnie stosowaną metodą leczenia ostrej niewydolności oddechowej w przebiegu COVID-19 i innych chorób płuc. Wraz z nieinwazyjną wentylacją mechaniczną stanowi ona leczenie pomostowe przed wdrożeniem respiratoroterapii inwazyjnej, częstokroć pozwalając na jej uniknięcie. Wysokoprzepływowa tlenoterapia donosowa cechuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa. Prezentacja niniejszego przypadku ma jednak na celu zwrócenie uwagi na rzadkie, ale potencjalnie śmiertelne powikłanie tej metody terapeutycznej.Opis przypadku: W pracy przedstawiono opis przypadku 63-letniego mężczyzny rasy białej hospitalizowanego w oddziale chorób infekcyjnych w kwietniu 2021 roku z powodu krytycznie ciężkiego przebiegu COVID-19 z zajęciem 90% tkanki płuc w obrazach tomografii komputerowej. Od początku pobytu w Klinice u chorego stosowano wysokoprzepływową tlenoterapię donosową. Po trzech dniach leczenia doszło u niego do masywnego krwotoku z jam nosa, który pomimo niezwłocznego założenia tamponady przedniej doprowadził do gwałtownej dekompensacji oddechowej wymagającej intubacji i włączenia respiratoroterapii. Mimo podjętych działań doszło do zatrzymania krążenia w mechanizmie czynności elektrycznej bez tętna.Omówienie: Po nieskutecznej resuscytacji pacjent zmarł. Podczas stosowania wysokoprzepływowej tlenoterapii donosowej należy zatem uwzględnić ryzyko wystąpienia krwotoku z jam nosa, mogącego skutkować krytycznym pogorszeniem wydolności oddechowej.Wnioski: Z uwagi na rosnącą popularność omawianej metody terapeutycznej konieczne są badania kohortowe mające na celu ocenę czynników ryzyka wystąpienia krwotoku z nosa, a także sposobów zapobiegania temu poważnemu powikłaniu.

Background/Objectives: Coronavirus disease 2019 (COVID-19) course may differ among individuals—in particular, those with comorbidities may have severe pneumonia, requiring oxygen supplementation or mechanical ventilation. Post-COVID-19 long-term structural changes in imaging studies can contribute to persistent respiratory disturbance. This study aimed to investigate COVID-19 sequels affecting the possibility of persistent structural lung tissue abnormalities and their influence on the respiratory function of peripheral airways and gas transfer. Methods: Patients were divided into two groups according to severity grades described by the World Health Organization. Among the 176 hospitalized patients were 154 patients with mask oxygen supplementation and 22 patients with high-flow nasal cannula (HFNC) or mechanical ventilation. All tests were performed at 3, 6, and 9 months post-hospitalization. Results: Patients in the severe/critical group had lower lung volumes in FVC, FVC%, FEV1, FEV1%, LC, TLC%, and DLCO% at three months post-hospitalization. At 6 and 9 months, neither group had significant FVC and FEV1 value improvements. The MEF 25–75 values were not significantly higher in the mild/moderate group than in the severe/critical group at three months. There were weak significant correlations between FVC and FEV1, MEF50, MEF 75, plethysmography TLC, disturbances in DLCO, and total CT abnormalities in the severe/critical group at three months. In a mild/moderate group, there was a significant negative correlation between the spirometry, plethysmography parameters, and CT lesions in all periods. Conclusions: Persistent respiratory symptoms post-COVID-19 can result from fibrotic lung parenchyma and post-infectious stenotic small airway changes not visible in CT, probably due to persistent inflammation.

Badanie Doppler jest nieinwazyjną, powtarzalną i wiarygodną metodą oceny jakościowej i ilościowej przepływów w naczyniach gałki ocznej. W artykule wskazano na korzyści stosowania badań dopplerowskich w codziennej praktyce lekarskiej i jej możliwości w diagnostyce różnicowej i monitorowaniu stanu chorego przez lekarzy różnej specjalności. Wskazano na najczęstsze patologie okulistyczne z wykorzystaniem przypadków z własnej praktyki i omówieniem uzyskanych obrazów. Szczegółowo opisano zagadnienia związane z bezpieczeństwem stosowania ultradźwięków w okulistyce ze zwróceniem szczególnej uwagi na obowiązujące normy oparte na indeksie mechanicznym i termicznym, określające graniczne narażenie gałki ocznej na oddziaływanie wiązki ultradźwiękowej emitowanej przez nadajnik USG. Opisano także ograniczenia tej metody, jakie należy uwzględnić w praktyce.

Badanie Doppler w ocenie naczyń tętniczych pozagałkowych jest cennym uzupełnieniem diagnostyki obrazowej chorób oczodołu i gałki ocznej. W artykule opisano rys historyczny zastosowania ultrasonografii w medycynie, zastosowanie w chorobach okulistycznych, rozwój diagnostyki dopplerowskiej i podstawy teoretyczne uzyskiwanych pomiarów hemodynamicznych z uwzględnieniem szczegółowej charakterystyki badania dopplerowskiego w ocenie tętnicy ocznej, tętnicy środkowej siatkówki i tętnic rzęskowych tylnych krótkich. Obrazy ultrasonograficzne gałki ocznej, wzbogacone o ocenę przepływów w naczyniach tętniczych pozagałkowych, cechują się potwierdzoną wiarygodnością i powtarzalnością pod warunkiem stosowania się do podstawowych zaleceń, które opisano w artykule. Metodyka pomiarów i zaproponowane normy odczytów wartości hemodynamicznych są pomocne w praktycznym zastosowaniu tej modalności w diagnostyce okulistycznej.

Background. Data concerning central nervous system (CNS) alterations in ANCA-associated vasculitis with renal involvement (AAVR) are sparse. The study aimed to assess vascular and vasogenic brain alterations in patients with acute onset of AAVR and the applicability of non-contrast magnetic resonance imaging (MRI) techniques in this diagnosis. Methods. Thirty-eight patients with acute onset of AAVR were included in the study. BVAS/WG, c-ANCA, p-ANCA, renal function and perfusion, neurological assessment, and brain MRI were performed. Results. Cerebral vascular alternating narrowing and dilatation (VAND) was detected in 42.1% of patients, and the black-blood was significantly more diagnostic than the TOF technique (p < 0.001). VAND occurrence was independently associated with the concentration of p-ANCA. The vasogenic white matter lesions (VWML) were found in 94.4% of patients, and in their detection, SWAN was significantly better than the FLAIR technique (p = 0.002). The number of VWML correlated with age and cranial nerve damage. Hemosiderin deposits were found in 21.6% of patients and were associated with a gait impairment and paresthesia. Conclusions. Vascular and vasogenic alterations in the CNS are frequent in patients with acute onset of systemic ANCA-associated vasculitis with renal involvement. Non-contrast MRI is useful in the diagnosis of brain vasculitis.

Pourazowe uszkodzenie mózgu (TBI) stanowi wyzwanie dla współczesnej medycyny z powodu znacznej częstości występowania, zróżnicowanego obrazu klinicznego oraz konieczności interdyscyplinarnego postępowania często obejmującego intensywną terapię, leczenie chirurgiczne, farmakologiczne, żywieniowe i rehabilitację. Pomimo postępu w uzyskiwanych wynikach leczenia ciężkich TBI wciąż wielu chorychwymaga długotrwałej opieki i nie odzyskuje pełnej samodzielności. Z tego powodu trwają badania nad nowymi terapiami, w tym nad leczeniem neuroprotekcyjnym, które mogłoby poprawić rokowanie po urazie mózgu zarówno na wczesnym, jak i późnym etapie leczenia. W artykule przedstawiono opis przypadku chorego z ciężkim TBI przebiegającym z długotrwałymi zaburzeniami świadomości, niedowładem czterokończynowym, padaczką pourazową pomimo wczesnej intensywnej terapii i rehabilitacji, którego stan znacząco poprawił się po zastosowaniu leku o działaniu neurotroficznym i neuroprotekcyjnym (cerebrolizyny) w połączeniu z intensywną rehabilitacją i terapią zajęciową. Multidyscyplinarne postępowanie oraz terapia multimodalna będąca połączeniem zróżnicowanych metod leczenia, w tym neuroprotekcyjnego w TBI, jest obiecującą strategią postępowania, które może znacząco przyczynić się do sukcesu terapeutycznego.

The role of the adaptive microenvironment components in severe acute respiratory syndrome coronavirus 2 (SARS-Cov-2) infection is widely researched, but remains unclear. Studying the common dynamics of adaptive immune response changes can help understand the pathogenesis of coronavirus disease 2019 (COVID-19), especially in critical patients. The aim of the present study was to determine the cytokines concentration and leukocyte subpopulations profiles in the severe COVID-19 (n = 23) and critical (n = 18) COVID-19 group distinguished by the computed tomography (CT) severity score. We observed lower percentage of lymphocyte subpopulation, higher neutrophils to lymphocytes ratio (NLR) and higher IL-6 concentration in critical COVID-19 group than in severe group. CT severity score was negative correlated with proportion of lymphocytes, lymphocytes T, CD4+ cells, Treg cells and NK cells and positive correlated with neutrophils, NLR, and IL-6. In critical group more correlations between cytokines and lymphocytes were observed, mainly between TNF-α, IL-1β and lymphocyte subpopulations. The collective assessment of the cytokine profile, leukocyte subpopulations and the CT severity score can help to characterize and differentiate patient in advanced COVID-19 than the study of single parameters. We have shown that the interconnection of elements of the adaptive microenvironment can play an important role in critical COVID-19 cases.

With lung cancer being the most common malignancy diagnosed worldwide, lung nodule assessment has proved to be one of big challenges of modern medicine. The aim of this study was to examine the usefulness of Dual Energy Computed Tomography (DECT) in solitary pulmonary nodule (SPN) assessment. Between January 2017 and June 2018; 65 patients (42 males and 23 females) underwent DECT scans in the late arterial phase (AP) and venous phase (VP). We concluded that imaging at an energy level of 65 keV was the most accurate in detecting malignancy in solitary pulmonary nodules (SPNs) measuring ≤30 mm in diameter on virtual monochromatic maps. Both virtual monochromatic images and iodine concentration maps prove to be highly useful in differentiating benign and malignant pulmonary nodules. As for iodine concentration maps, the analysis of venous phase images resulted in the highest clinical usefulness. To summarize, DECT may be a useful tool in the differentiation of benign and malignant SPNs. A single-phase DECT examination with scans acquired 90 s after contrast media injection is recommended.