Esra Deniz Güner
Current Organizations / Institutes
The organizations/institutes from the scholar's latest article
Esra Deniz Güner has a total of 8 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Baki Bağriaçik
Cukurova Universitesi
3 shared publications Ahmet Çi̇lEk
ÇUKUROVA ÜNİVERSİTESİ, MİMARLIK FAKÜLTESİ, PEYZAJ MİMARLIĞI BÖLÜMÜ
1 shared publicationBaki Baǧrıaçık
Dept. of Civil Engineering, University of Cukurova, Adana, Turkey
1 shared publication- Emine Su Turan
Cukurova Universitesi
1 shared publication Galip Seçkin
Environmental Engineering Department, Cukurova University, Adana, Turkey
1 shared publicationHatice Oncel Cekim
Department of Statistics, Hacettepe University, Ankara, Turkey
1 shared publication
Latest Publications
- 22 July 2022
- Published by Springer Nature in Journal of Material Cycles and Waste Management
- Vol. 24 (5) , 1923-1933
Experimental investigation of the feasibility of using drinking water treatment plant sludge in the improvement of sandy soils
- 22 July 2022
- Published by Springer Nature in Journal of Material Cycles and Waste Management
- Vol. 24 (5) , 1923-1933
Experimental investigation of the feasibility of using drinking water treatment plant sludge in the improvement of sandy soils
- 31 December 2021
- Published by Adiyaman University in Adıyaman Üniversitesi Mühendislik Bilimleri Dergisi
- Vol. 8 (15) , 359-368
İÇME SUYU ARITMA TESİSİ ÇAMURU İLE İYİLEŞTİRİLMİŞ ZEMİNLERDE CBR DEĞERLERİNİN ARAŞTIRILMASI
Temiz ve güvenilir içme suyuna olan küresel talep katlanarak artmaktadır. Bu talebi karşılamak için, yüzey suyunun arıtılması sırasında su arıtma tesislerinde büyük miktarda çamur oluşur. İçme suyu arıtma tesislerinden gelen çamur (İSAÇ), genellikle tehlikeli olmayan atık olarak düzenli depolama sahalarında bertaraf edilir. Ancak İSAÇ’ın ekonomik olarak sürdürülebilir ve çevre dostu bir şekilde yönetilmesine ihtiyaç duyulmaktadır. Bu ihtiyaç doğrultusunda atıkların bertaraf yöntemlerinden biri, zemin iyileştirmede kullanılmasıdır. İSAÇ’ın bu kapsamda değerlendirilmesi hem ekonomik hem de çevresel açıdan uygun olmaktadır. Çalışmada, İSAÇ'ın zemin iyileştirmede kullanılabilirliği araştırılmıştır. Kil zemine sırasıyla %5, %7.5, %10, %12.5 ve %15 oranlarında İSAÇ ilave edilerek karışımın Kaliforniya Taşıma Oranı (CBR) belirlenmiştir. Kil zemine ilave edilen İSAÇ oranına bağlı olarak CBR değerlerinde %75'e varan iyileşmeler gözlenmiştir. Ayrıca, kil bir zeminin iyileştirmesinde CBR bakımından İSAÇ'ın optimum oranı %12.5 olarak belirlenmiştir. Sonuç olarak, İSAÇ'ın geoteknik mühendisliğinde zemin iyileştirmede kullanılabilecek alternatif bir atık olduğu düşünülmektedir.
- 31 December 2021
- Published by Adiyaman University in Adıyaman Üniversitesi Mühendislik Bilimleri Dergisi
- Vol. 8 (15) , 359-368
İÇME SUYU ARITMA TESİSİ ÇAMURU İLE İYİLEŞTİRİLMİŞ ZEMİNLERDE CBR DEĞERLERİNİN ARAŞTIRILMASI
Temiz ve güvenilir içme suyuna olan küresel talep katlanarak artmaktadır. Bu talebi karşılamak için, yüzey suyunun arıtılması sırasında su arıtma tesislerinde büyük miktarda çamur oluşur. İçme suyu arıtma tesislerinden gelen çamur (İSAÇ), genellikle tehlikeli olmayan atık olarak düzenli depolama sahalarında bertaraf edilir. Ancak İSAÇ’ın ekonomik olarak sürdürülebilir ve çevre dostu bir şekilde yönetilmesine ihtiyaç duyulmaktadır. Bu ihtiyaç doğrultusunda atıkların bertaraf yöntemlerinden biri, zemin iyileştirmede kullanılmasıdır. İSAÇ’ın bu kapsamda değerlendirilmesi hem ekonomik hem de çevresel açıdan uygun olmaktadır. Çalışmada, İSAÇ'ın zemin iyileştirmede kullanılabilirliği araştırılmıştır. Kil zemine sırasıyla %5, %7.5, %10, %12.5 ve %15 oranlarında İSAÇ ilave edilerek karışımın Kaliforniya Taşıma Oranı (CBR) belirlenmiştir. Kil zemine ilave edilen İSAÇ oranına bağlı olarak CBR değerlerinde %75'e varan iyileşmeler gözlenmiştir. Ayrıca, kil bir zeminin iyileştirmesinde CBR bakımından İSAÇ'ın optimum oranı %12.5 olarak belirlenmiştir. Sonuç olarak, İSAÇ'ın geoteknik mühendisliğinde zemin iyileştirmede kullanılabilecek alternatif bir atık olduğu düşünülmektedir.
- 10 May 2021
- Published by Cukurova Universitesi Muhendislik-Mimarlik Fakultesi Dergisi in Çukurova Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Dergisi
- Vol. 36 (1) , 11-24
Güneş Enerjisi Santrali için Uygun Alanların CBS Tabanlı AHP Yöntemi ile Belirlenmesi: Mersin İli Örneği
Güneş enerji santrallerinin nihai yer seçim kriterleri çevresel, topografik, ekonomik, ve yasal mevzuatlar gibi bir çok değişkene bağlıdır. Yer seçimini etkileyen bu kriterler düşünüldüğünde, güneş enerji santrallerinin yer seçim yaklaşımları büyük yatırımlar için kritik bir konudur. Bu kriterlerin sistematik bir hiyerarşide düzenlemek zorunludur. Güneş enerjisi santrallerin yer seçiminin modern yöntemlerle seçilmesi ile ülke ekonomisine önemli bir katkı sağlanacağı düşünülmektedir. Bu doğrultuda mevcut çalışma, Coğrafi Bilgi Sistemleri (CBS) tabanlı çok kriterli bir karar verme (ÇKKV) tekniğini kullanarak Mersin İli’ndeki (Türkiye) güneş enerjisi santralleri için uygun yerlerin belirlenmesi amaçlamaktadır. Çevresel, ekonomik ve topografik kriterleri ağırlıklandırmak ve potansiyel alanların uygunluğunu değerlendirmek için analitik hiyerarşi yöntemi (AHP) uygulanmıştır. Sonuç olarak, çalışma alanının güneş enerjisi alanları için sahile yakın Tarsus, Yenişehir, Erdemli, Silifke, Anamur ilçelerinin ve çevresi alanların yüksek uygunluk düzeyine sahip olduğu tespit edilmiştir. Çalışma alanının kuzeydoğusunda yer alan Çamlıyayla ilçesinin ise güneş enerji santralleri için az uygun alan olarak bulunmuştur
- 10 May 2021
- Published by Cukurova Universitesi Muhendislik-Mimarlik Fakultesi Dergisi in Çukurova Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Dergisi
- Vol. 36 (1) , 11-24
Güneş Enerjisi Santrali için Uygun Alanların CBS Tabanlı AHP Yöntemi ile Belirlenmesi: Mersin İli Örneği
Güneş enerji santrallerinin nihai yer seçim kriterleri çevresel, topografik, ekonomik, ve yasal mevzuatlar gibi bir çok değişkene bağlıdır. Yer seçimini etkileyen bu kriterler düşünüldüğünde, güneş enerji santrallerinin yer seçim yaklaşımları büyük yatırımlar için kritik bir konudur. Bu kriterlerin sistematik bir hiyerarşide düzenlemek zorunludur. Güneş enerjisi santrallerin yer seçiminin modern yöntemlerle seçilmesi ile ülke ekonomisine önemli bir katkı sağlanacağı düşünülmektedir. Bu doğrultuda mevcut çalışma, Coğrafi Bilgi Sistemleri (CBS) tabanlı çok kriterli bir karar verme (ÇKKV) tekniğini kullanarak Mersin İli’ndeki (Türkiye) güneş enerjisi santralleri için uygun yerlerin belirlenmesi amaçlamaktadır. Çevresel, ekonomik ve topografik kriterleri ağırlıklandırmak ve potansiyel alanların uygunluğunu değerlendirmek için analitik hiyerarşi yöntemi (AHP) uygulanmıştır. Sonuç olarak, çalışma alanının güneş enerjisi alanları için sahile yakın Tarsus, Yenişehir, Erdemli, Silifke, Anamur ilçelerinin ve çevresi alanların yüksek uygunluk düzeyine sahip olduğu tespit edilmiştir. Çalışma alanının kuzeydoğusunda yer alan Çamlıyayla ilçesinin ise güneş enerji santralleri için az uygun alan olarak bulunmuştur
- 17 November 2020
- Published by Taylor & Francis in Environmental Forensics
- Vol. 22 (1-2) , 172-188
Determination of water quality assessment in wells of the Göksu Plains using multivariate statistical techniques
Groundwater is one of the most important sources of freshwater globally and has a key role in sustaining the ecological value of many areas. These valuable and vulnerable groundwater resources are under the pressure of many external pollution threats, such as industrial, domestic, and agricultural chemicals. To prevent undesirable consequences to future groundwater resources, comprehensive and proper knowledge of groundwater quality and contamination levels is vital at the local/regional scale. In this study, multivariate statistical techniques, such as a correlation matrix, hierarchical cluster analysis, and factor analysis, were applied to water quality data sets obtained from 24 wells located in the Göksu Plain. These techniques were applied primarily to nineteen hydrochemical parameters collected between May 2011 and April 2012. The results obtained from the correlation matrix showed that the seawater descriptors such as EC, TDS, Cl−, Na+, and K+ were strongly correlated. Principal component analysis indicated that most of the variations in groundwater were caused by four factors that were responsible for the water quality, which represented more than 80.22% of the total data variance. The hierarchical average linkage cluster analysis produced two major clusters that reflected seawater salinity.
- 17 November 2020
- Published by Taylor & Francis in Environmental Forensics
- Vol. 22 (1-2) , 172-188
Determination of water quality assessment in wells of the Göksu Plains using multivariate statistical techniques
Groundwater is one of the most important sources of freshwater globally and has a key role in sustaining the ecological value of many areas. These valuable and vulnerable groundwater resources are under the pressure of many external pollution threats, such as industrial, domestic, and agricultural chemicals. To prevent undesirable consequences to future groundwater resources, comprehensive and proper knowledge of groundwater quality and contamination levels is vital at the local/regional scale. In this study, multivariate statistical techniques, such as a correlation matrix, hierarchical cluster analysis, and factor analysis, were applied to water quality data sets obtained from 24 wells located in the Göksu Plain. These techniques were applied primarily to nineteen hydrochemical parameters collected between May 2011 and April 2012. The results obtained from the correlation matrix showed that the seawater descriptors such as EC, TDS, Cl−, Na+, and K+ were strongly correlated. Principal component analysis indicated that most of the variations in groundwater were caused by four factors that were responsible for the water quality, which represented more than 80.22% of the total data variance. The hierarchical average linkage cluster analysis produced two major clusters that reflected seawater salinity.
- Open Access
- 24 September 2020
- Published by Elsevier in KSCE Journal of Civil Engineering
- Vol. 24 (12) , 3619-3627
An Experimental Investigation of Reinforcement Thickness of Improved Clay Soil with Drinking Water Treatment Sludge as an Additive
- 24 September 2020
- Published by Elsevier in KSCE Journal of Civil Engineering
- Vol. 24 (12) , 3619-3627
Open AccessAn Experimental Investigation of Reinforcement Thickness of Improved Clay Soil with Drinking Water Treatment Sludge as an Additive
- Open Access
- 12 January 2020
- Published by Dogal Afetler ve Cevre Dergisi in Doğal Afetler ve Çevre Dergisi
- Vol. 6 (1) , 137-145
Endüstriyel Atık Katkılı Kum Zeminlerin Geçirimsizlik Davranışının Araştırılması
Yeniden kullanım potansiyeline sahip olan, endüstriyel atıkların yeni alternatif yöntemlerle değerlendirilmesi oldukça önemlidir. Arıtma tesisi çamurları ve uçucu kül faydalı geri kullanım potansiyeli olduğu bilinen endüstriyel atıklardandır. Bu endüstriyel atıkların yararlı yeniden kullanımları, çevresel kirliliğin azaltılması, depolama maliyetlerini düşürülmesi, sınırlı olan doğal kaynakların kullanımının azaltılması ve yeni nesil malzeme sağlanması ile kuruluşların ve ülkenin ekonomik gelişimine katkı sağlayabilecektir. Üzerine yapı inşa edilen zemin ve kaya ortamların jeolojik kökenleri çok değişken bir yapıya sahiptir ve farklı tipteki jeolojik malzemeler tasarım açısından farklı çözümler gerektirir. Zayıf zemin şartlarına sahip sahalarda inşa edilecek yapılarda geleneksel temel inşaatı yöntemleri pahalıya mal olmakta ve ekonomikliğini kaybetmektedir. Bu tür zeminlerde geleneksel yöntemler ile yapılan inşaat maliyetinin yüksek olması, çevre faktörlerinin oluşturduğu sayısız sıkıntılar bulunmaktadır. Günümüzde farklı katkı malzemeleri ile zeminlerin nasıl davranış gösterdiği oldukça önem kazanmıştır. Bu çalışmada, endüstriyel atık olan içme suyu arıtma tesisi çamurları ile uçucu kül malzemelerin kumlu zemin ortamında geçirimsizlik davranışları incelenmiştir. Çalışma kapsamında kum zemine, %2, %4, %6, %8, %10, %12, %14, %16, %18, %20, %22 oranlarında ağırlıkça içme suyu arıtma çamuru ve uçucu kül eklenmiştir. Hazırlanan karışımların geçirimlilik davranışları, küçük ölçekli model deneyler yardımı ile katkı oranlarına ve zamana bağlı olarak araştırılmıştır. Elde edilen sonuçlara göre, her iki endüstriyel atık malzemelerin de kumlu zeminlerde geçirimsizliğini kayda değer oranda artırdığı görülmüştür. Endüstriyel atık malzemelerin %2 oranında katıldığında 106 ve %22 oranında katıldığında ise 1691 kata varan artışlar tespit edilmiştir.
- 12 January 2020
- Published by Dogal Afetler ve Cevre Dergisi in Doğal Afetler ve Çevre Dergisi
- Vol. 6 (1) , 137-145
Open AccessEndüstriyel Atık Katkılı Kum Zeminlerin Geçirimsizlik Davranışının Araştırılması
Yeniden kullanım potansiyeline sahip olan, endüstriyel atıkların yeni alternatif yöntemlerle değerlendirilmesi oldukça önemlidir. Arıtma tesisi çamurları ve uçucu kül faydalı geri kullanım potansiyeli olduğu bilinen endüstriyel atıklardandır. Bu endüstriyel atıkların yararlı yeniden kullanımları, çevresel kirliliğin azaltılması, depolama maliyetlerini düşürülmesi, sınırlı olan doğal kaynakların kullanımının azaltılması ve yeni nesil malzeme sağlanması ile kuruluşların ve ülkenin ekonomik gelişimine katkı sağlayabilecektir. Üzerine yapı inşa edilen zemin ve kaya ortamların jeolojik kökenleri çok değişken bir yapıya sahiptir ve farklı tipteki jeolojik malzemeler tasarım açısından farklı çözümler gerektirir. Zayıf zemin şartlarına sahip sahalarda inşa edilecek yapılarda geleneksel temel inşaatı yöntemleri pahalıya mal olmakta ve ekonomikliğini kaybetmektedir. Bu tür zeminlerde geleneksel yöntemler ile yapılan inşaat maliyetinin yüksek olması, çevre faktörlerinin oluşturduğu sayısız sıkıntılar bulunmaktadır. Günümüzde farklı katkı malzemeleri ile zeminlerin nasıl davranış gösterdiği oldukça önem kazanmıştır. Bu çalışmada, endüstriyel atık olan içme suyu arıtma tesisi çamurları ile uçucu kül malzemelerin kumlu zemin ortamında geçirimsizlik davranışları incelenmiştir. Çalışma kapsamında kum zemine, %2, %4, %6, %8, %10, %12, %14, %16, %18, %20, %22 oranlarında ağırlıkça içme suyu arıtma çamuru ve uçucu kül eklenmiştir. Hazırlanan karışımların geçirimlilik davranışları, küçük ölçekli model deneyler yardımı ile katkı oranlarına ve zamana bağlı olarak araştırılmıştır. Elde edilen sonuçlara göre, her iki endüstriyel atık malzemelerin de kumlu zeminlerde geçirimsizliğini kayda değer oranda artırdığı görülmüştür. Endüstriyel atık malzemelerin %2 oranında katıldığında 106 ve %22 oranında katıldığında ise 1691 kata varan artışlar tespit edilmiştir.
- Open Access
- 1 January 2018
- Published by Pamukkale University in Pamukkale University Journal of Engineering Sciences
- Vol. 24 (3) , 476-480
Environmental risk assessment for biological wastewater treatment plant
- 1 January 2018
- Published by Pamukkale University in Pamukkale University Journal of Engineering Sciences
- Vol. 24 (3) , 476-480
Open AccessEnvironmental risk assessment for biological wastewater treatment plant
- Open Access
- 2 February 2017
- Published by Dogal Afetler ve Cevre Dergisi in Doğal Afetler ve Çevre Dergisi
- Vol. 3 (1) , 41
Türkiye’de Çevresel Etki Değerlendirme Mevzuatının Değişimi
En tr Environmental Impact Assessment (EIA) studies have taken place in developed and developing countries both as legally and practically, while it reached legal status through the 10th article of the Environment Law entered in force in 1983 in our country. After the Ministry of Environment was established, it was carried into practice as legislation on February 07, 1993. The legislation was changed in 23 June 1997 with the aims of solving the problems raised in practice and providing effective and efficient implementation. Later on, within the scope of harmonization works with the European Union (EU) Legislation and in line with the EU EIA Directive, the EIA Regulation was revised again in 2002 and 2003 and entered into force after promulgated in the Official Gazette in 16 December 2003 with the number of 25318. Following the legislation published in 2003, the regulation was rectified in 2008 and 2013 and finally has been revised in 2014 to take its current form as it is today. In this study, the changes in the EIA regulation-that was completely amended total of 7 times in the 23 years period since 1993- are discussed. In addition, the changes in the process of preparing the EIA report under changing and developing conditions in Turkey were examined in detail as of today. Çevresel Etki Değerlendirme (ÇED) çalışmaları günümüzde gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde gerek yasal, gerekse uygulama olarak yerini almışken, ülkemizde ise1983 yılında yürürlüğe giren Çevre Kanunu’nun 10. maddesi ile yasal statüye kavuşmuştur. Çevre Bakanlığı’nın teşkilatlanmasından sonra 07 Şubat 1993 tarihinde yönetmelik olarak uygulamaya geçirilmiştir. ÇED’in ülkemizde yeni olması sebebiyle uygulamada ortaya çıkan sorunların giderilmesi, etkin ve verimli uygulamanın sağlanması amacıyla yönetmelik 23 Haziran 1997 tarihinde revize edilmiştir. Daha sonra, Avrupa Birliği (AB) Mevzuatı ile uyum çalışmaları kapsamında ve AB ÇED Direktifi doğrultusunda, ÇED yönetmeliği 2002 ve 2003 yıllarında yeniden revize edilerek 16 Aralık 2003 tarih ve 25318 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. 2003 yılında yayımlanan yönetmeliğin ardından 2008 ve 2013 yıllarında revize edilmiş ve son olarak 2014 yılında revize edilen hali ile bugün yürürlükteki son şeklini almıştır. Bu çalışmada, 1993 yılından itibaren geçen 23 yıllık sürede toplamda 7 kez tamamen değişikliğe gidilmiş olan ÇED yönetmeliğindeki değişiklikler ele alınmıştır. Ayrıca, Türkiye’nin değişen ve gelişen koşullarının etkisiyle ÇED raporu hazırlama sürecinde günümüze kadar meydana gelen değişimler de ayrıntılı şekilde incelenmiştir.
- 2 February 2017
- Published by Dogal Afetler ve Cevre Dergisi in Doğal Afetler ve Çevre Dergisi
- Vol. 3 (1) , 41
Open AccessTürkiye’de Çevresel Etki Değerlendirme Mevzuatının Değişimi
En tr Environmental Impact Assessment (EIA) studies have taken place in developed and developing countries both as legally and practically, while it reached legal status through the 10th article of the Environment Law entered in force in 1983 in our country. After the Ministry of Environment was established, it was carried into practice as legislation on February 07, 1993. The legislation was changed in 23 June 1997 with the aims of solving the problems raised in practice and providing effective and efficient implementation. Later on, within the scope of harmonization works with the European Union (EU) Legislation and in line with the EU EIA Directive, the EIA Regulation was revised again in 2002 and 2003 and entered into force after promulgated in the Official Gazette in 16 December 2003 with the number of 25318. Following the legislation published in 2003, the regulation was rectified in 2008 and 2013 and finally has been revised in 2014 to take its current form as it is today. In this study, the changes in the EIA regulation-that was completely amended total of 7 times in the 23 years period since 1993- are discussed. In addition, the changes in the process of preparing the EIA report under changing and developing conditions in Turkey were examined in detail as of today. Çevresel Etki Değerlendirme (ÇED) çalışmaları günümüzde gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde gerek yasal, gerekse uygulama olarak yerini almışken, ülkemizde ise1983 yılında yürürlüğe giren Çevre Kanunu’nun 10. maddesi ile yasal statüye kavuşmuştur. Çevre Bakanlığı’nın teşkilatlanmasından sonra 07 Şubat 1993 tarihinde yönetmelik olarak uygulamaya geçirilmiştir. ÇED’in ülkemizde yeni olması sebebiyle uygulamada ortaya çıkan sorunların giderilmesi, etkin ve verimli uygulamanın sağlanması amacıyla yönetmelik 23 Haziran 1997 tarihinde revize edilmiştir. Daha sonra, Avrupa Birliği (AB) Mevzuatı ile uyum çalışmaları kapsamında ve AB ÇED Direktifi doğrultusunda, ÇED yönetmeliği 2002 ve 2003 yıllarında yeniden revize edilerek 16 Aralık 2003 tarih ve 25318 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. 2003 yılında yayımlanan yönetmeliğin ardından 2008 ve 2013 yıllarında revize edilmiş ve son olarak 2014 yılında revize edilen hali ile bugün yürürlükteki son şeklini almıştır. Bu çalışmada, 1993 yılından itibaren geçen 23 yıllık sürede toplamda 7 kez tamamen değişikliğe gidilmiş olan ÇED yönetmeliğindeki değişiklikler ele alınmıştır. Ayrıca, Türkiye’nin değişen ve gelişen koşullarının etkisiyle ÇED raporu hazırlama sürecinde günümüze kadar meydana gelen değişimler de ayrıntılı şekilde incelenmiştir.