Faruk Aksoy

Hareketi kısıtlı bireylerin sayısının artması hastalarına sürekli ve kapsamlı sağlık hizmeti sunmakla görevli olan aile hekimlerine, basınç yarasının yönetimi konusunda görev yüklemektedir. Bu çalışmada Trabzon ilindeki aile hekimlerinin basınç yarası hakkında bilgi düzeyleri, tutum ve davranışlarının saptanması amaçlanmıştır. Haziran-Temmuz 2022 tarihleri arasında yürütülen bu kesitsel araştırmada Trabzon il genelinde aile sağlığı merkezlerinde görevli 156 aile hekimine, sosyodemografik özelliklerini ve basınç yarası hakkında bilgi düzeyi, tutum ve davranışlarını sorgulayan anket formu yüz yüze görüşme yöntemiyle uygulanmıştır. Hekimlerin basınç yarası bilgi düzeylerini ölçmek için Modifiye Pieper Basınç Yarası Bilgi Testi (MPBYBT) kullanılmıştır. Çalışmamızda aile hekimlerinin MPBYBT’ye göre bilgi düzeyi ortancaları yeterli seviyede (%75,5) bulunmuştur. Hekimlerin 37’si basınç yarası hakkında eğitim aldıklarını belirtirken, 34’ü basınç yarasının evrelemesi konusunda, 30’u da tedavisi konusunda kendilerini yetkin gördüğünü ifade etti. Katılımcıların 91’i nadiren, 60’ı bazen, 5’i ise sık sık yatak yarası ile karşılaştıklarını belirtti. Hekimlerin yaş, cinsiyet ve aile hekimliğinde geçen süreleri ile doğru sayısı arasında herhangi bir ilişki saptanmamışken (p>0,05), meslekte geçirilen süre ile doğru sayısı arasında pozitif bir korelasyon mevcuttu (p=0,048, r=0,159). Pratisyen hekimlerde ve yatak yarası hakkında eğitim almadığını ifade edenlerde doğru sayısı ortancası daha yüksekti (sırasıyla; p=0,002, p

Amaç: Meme kanseri kadınlar arasında en yaygın kanserlerden biridir. Teşhis ve tedavisi bireyin yaşamını çeşitli yönlerini önemli ölçüde etkileyebilir. Bu çalışmada yeni tanı almış meme kanserli kadınların cerrahi öncesi (T1), tedavi öncesi (T2), tedavinin altıncı ayı (T3) ve on ikinci ayında (T4) beslenme durumu, beslenme sorunları ve yaşam kalitesinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışma prospektif olarak planlanmıştır. Araştırmaya ilk kez meme kanser tanısı almış 19-64 yaş arası kadın bireyler dâhil edilmiştir. Beslenme durumunun değerlendirmesinde Hasta Odaklı Subjektif Global Değerlendirme (PG-SGA) kullanılmıştır. Yaşam kalitesi, Avrupa Kanser Araştırma ve Tedavi Organizasyonu Yaşam Kalitesi Ölçeği-Kanser 30 ile Avrupa Kanser Araştırma ve Tedavi Organizasyonu Meme Kanserine Özgü Yaşam Kalitesi Ölçeği kullanılarak değerlendirilmiştir. Verilerin analizinde SPSS 23 programı kullanılmıştır. Bulgular: Çalışmaya yaş ortalaması 45,4±9,5 yıl olan meme kanser tanılı 32 kadın katılmıştır. Hastalara en sık uygulanan cerrahi yöntem (%31,2) modifiye radikal mastektomidir. Cerrahiden sonra kadınların %62,5’i kemoterapi ve %37,5’i kemoradyoterapi almıştır. T1 döneminde meme kanserli kadınların tümünün beslenme durumu iyi beslenmiş olarak değerlendirilmiştir. Bununla birlikte orta malnütrisyonlu veya malnütrisyon şüphesi olan bireylerin oranı T2, T3 ve T4 dönemlerinde sırasıyla %3,2, %12,5 ve %3,2’dir. PG-SGA puanı ile genel sağlık durumu/yaşam kalitesi puanı arasında T2 (rho=-0,496, p=0,004) ve T3 (rho=-0,427, p=0,015) dönemlerinde negatif yönde orta düzeyde ilişki bulunmuştur. Sonuç: İzlem süresince meme kanserli kadınlarda malnütrisyon oranının düşük olduğu belirlenmiştir. Ancak beslenme durumu ve yaşam kalitesi arasında ilişki bulunmuştur. Meme kanseri tanısı almış kadınların karşılaşabilecekleri beslenme ve psikolojik sorunlarının onkoloji alanında bilgi ve deneyimi olan sağlık profesyonelleri tarafından takip edilmesi beslenme durumu ve yaşam kalitesinin iyileştirilmesi açısından önemlidir.

Purpose This study is aimed at evaluating the relationship between dietary and serum advanced glycation end-products (AGEs) with serum inflammatory and oxidative stress biomarkers in breast cancer (BC). Methods A sample of BC patients was followed for 12 months (March 2020–January 2022). Three-day food consumption record and serum samples were taken before surgery (T1), before chemotherapy (T2), at the 6^th month of chemotherapy (T3), and at the 12^th month of chemotherapy (T4). Dietary AGE intake was represented by carboxymethyl lysine (dCML). Serum levels of CML, inflammation, and oxidation biomarkers were determined with biochemical blood tests. The results were compared according to human epidermal growth factor receptor-2 (HER2) status. Results Thirty-two women with BC and 32 age and body mass index-matched healthy women participated. No significant correlation was found between dCML and serum CML, inflammatory or oxidative stress biomarkers at T1, T2, and T4. A weak positive correlation was demonstrated between dCML and serum malondialdehyde levels (rho=0.355, p=0.046) at T3. The serum CML, inflammation, and oxidation biomarker levels of the HER2− group were significantly higher than those of the HER2+ group at T1. Conclusion This study suggests that there is limited correlation between dCML and serum inflammation and oxidative stress biomarkers in BC patients. Inflammation and oxidative biomarker levels appear to decline with treatment although dietary and serum AGE levels show not a corresponding significant decline. The HER2− subtype appears to be associated with higher dietary and serum AGEs and higher inflammatory and oxidative stress biomarkers.

Breast cancer (BC) is the leading cause of cancer deaths in women. One of the reasons for the failure of BC treatment is reportedly the ineffectiveness of chemotherapeutic drugs against breast cancer stem-like cells (BCSCs). HER2 receptors have an important role in the self-renewal of BCSCs. Matrix metalloproteinase (MMP) and cytokine levels were found to be higher in BCSCs, which demonstrates their potential metastatic capacity. Therefore, the aim of this study was to evaluate the response of BCSCs to trastuzumab and to investigate the MMP levels in primary breast cancer cells and HER2⁺ BCSCs. Tumour tissue samples were obtained during surgical intervention from ten breast cancer patients, and primary culture cells were established from these tissues. Four major molecular subgroups were sorted from the primary culture: HER2⁺ BCSCs (CD44⁺CD24⁻HER2⁺), HER2⁻ BCSCs (CD44⁺CD24⁻HER2⁻), HER2⁻ primary culture cells (CD44⁺CD24⁺HER2⁻) and triple positive primary culture cells (CD44⁺CD24⁺HER2⁺). These cells were cultured and treated with trastuzumab, paclitaxel, carboplatin, and the combination of those three drugs for 96 h. Cellular responses to these drugs were determined by XTT cytotoxicity test. MMPs and cytokine array analysis showed that MMPs and TIMP-1, TIMP-2 proteins were expressed more in HER2⁺ BCSCs than in primary culture. HER2⁻ BCSCs were more resistant to drugs than HER2⁺ BCSCs. Our findings suggest that the presence of HER2⁻ BCSCs may be responsible for primary trastuzumab resistance in HER2⁺ BC cell population. Further studies investigating the function of MMPs are needed for drug targeting of BCSCs.

Background: In this study, we applied the ultra-mini percutaneous hepatolithotomy (UM-PHL) technique on hepatolithiasis patients with multiple and large stones on which other minimally invasive methods failed, and our aim was to report its results, sharing in series for the first time. Materials and Methods: Preoperative and postoperative data, laboratory parameters, radiologic findings, and preoperative and postoperative details were recorded for a total of 14 patients for whom the UM-PHL technique was applied between April 2017 and December 2019. As all patients had multiple stones and extreme stone load and had bile duct surgery, they did not have a normal anatomy. All patients were radiologically confirmed to have had preprocedural magnetic retrograde cholangiopancreatography. Results: Operation duration of the patients was 137.6±44.9 minutes, while intraoperative blood loss was 69.2±24.9 mL, drainage catheter removal time was 2.85±0.86 days, and the hospitalization time was 4.28±2.55 days. Intraoperative balloon dilation was applied to enlarge the stricture area in 5 patients (35.7%). On the basis of the Clavien-Dindo classification, grade 2 complication was observed in 2 patients (14.2%) due to postoperative cholangitis. Patients were followed up for an average of 15 months, and nonsymptomatic radiologic stone recurrence was detected in the 12th month control of 1 patient (7.1%). Conclusion: The UM-PHL technique is a successful method that facilitates stone clearance by providing minimal dilatation through percutaneous intervention and by using instruments with small diameter, and it can safely be applied with its low complication level, low recurrence ratio, and short hospitalization time.