Meltem Altin

Sustainable development has become a central focus in corporate governance, particularly in relation to the impact of anti‐corruption practices. Research on SDG 16 has largely focused on broad governance outcomes, paying little attention to its impact on misconduct and anti‐corruption practices at a firm level. Furthermore, there is limited research on whether improving the quality of financial reporting enhances the effectiveness of SDG 16 initiatives, particularly in the UK. This study examines the moderating effect of financial reporting quality, proxied by lower earnings management, on the relationship between Sustainable Development Goal 16 and corporate governance outcomes, specifically in the context of bribery, corruption, and fraud controversies score and policy bribery and corruption score. In addition, the study examines the moderating role of earnings management, as measured by the Modified Jones Model Discretionary Accruals, in the relationship between Sustainable Development Goal 16 and corporate governance outcomes, specifically in the context of the bribery, corruption, and fraud controversies score and the policy bribery and corruption score. Using a dataset of 3260 firm‐year observations from 326 companies in the industrial, energy, and basic materials sectors in the United Kingdom from 2014 to 2023, the study employs the generalized least squares random effect estimation technique to test the hypotheses and the two‐step Generalized Method of Moments for robustness of the results. The results indicate that firms aligning themselves with SDG 16 experience a negative correlation with bribery and corruption issues. Another important finding is that financial reporting quality, proxied by earnings management, strengthens the impact of anti‐corruption policies, promoting greater transparency, accountability, and alignment with SDG 16 objectives. The study emphasizes that the characteristics of organizations significantly influence the implementation of SDG16, which, in turn, impacts the practices related to bribery, corruption, and fraud controversies.

This research targets sheds light on the dynamic nexus between the ecological footprint of D-8 member states, including Türkiye, Iran, Pakistan, Bangladesh, Indonesia, Malaysia, Egypt, and Nigeria, economic growth (GDP), carbon dioxide emissions, the proportion of renewable energy consumption, and the level of the Financial Development Index by using panel data between 1990 and 2021. The Swamy S test and the Breusch-Pagan LM assumption tests were applied, besides the Seemingly Unrelated Regression (SUR) model, in order to derive country-specific estimates. The VIFs, the Pesaran CD test for cross-sectional dependency, the second-generation panel unit root test (CIPS), and the panel cointegration test of Westerlund reinforce the methodology, and to reinforce robustness, the CCE Mean Group estimator is employed for each individual country’s SUR estimates. While GDP growth and financial development led to increased environmental pressures in economies like Türkiye and Malaysia, the proportion of renewable energy consumption decreased the ecological footprint of most economies, except in Nigeria, where it increased the ecological footprint. It was found that GDP growth contributed to the ecological footprint of Indonesia and Egypt, while renewable energies helped to decrease it for both of these countries. CO₂ emissions, GDP growth, and the proportion of the share of renewable energy in consumption helped explain the environmental pressures on Bangladesh. However, CO₂ emissions and GDP contributed more to the ecological footprint of Bangladesh, whereas CO₂ emissions contributed to fewer ecological pressures in Iran; it was also revealed that an efficient energy transition policy could explain it. Our results revealed that some policies toward sustainability and green finance may need to be tailored at the nation-state level due to the variety of economic structures. In conclusion, the study suggests the need for the D-8 member countries to adopt specific sustainability and green-finance policy mixes.

Environmental, social and governance (ESG) controversies have gained increasing attention due to their potential impact on corporate governance, financial stability and stakeholder trust. This study investigated the association between ESG controversies and auditing at both the beginning and end of the audit engagement, focusing on audit fees, auditor opinion, auditor early resignation (AER) and the influence of audit reports (ARs) on ESG controversies. This study employs a sample of 367 non-financial UK firms from the industry, energy and basic materials sectors and constructs an imbalanced dataset comprising 3,670 full-year observations covering the period 2014–2023. Employing system-pooled logit and pooled ordinary least squares (OLS) regression analyses and supported by two-step generalized method of moments (GMM), the findings indicate that ESG controversies significantly affect audit fees and auditor selection: Firms experiencing higher ESG controversies are more likely to engage BIG4 audit firms, which impose elevated fees. However, ESG controversies do not appear to be a sufficient reason for the auditor’s early resignation. Additionally, modified ARs are found to contribute to ESG controversies, as auditors highlighting key audit matters—such as low ESG performance and ESG-related risks—can further amplify ESG concerns. This investigation incorporates stakeholder theory, signalling theory and information asymmetry theory to provide stakeholders with valuable insights. It highlights the auditors’ role in ensuring ESG transparency and managing ESG-related risks. Managers must consider the financial impact of ESG controversies, including higher audit costs and reputational risks tied to BIG4 firms. Auditors should assess ESG controversies when auditing risk, evaluating clients and ensuring the reliability of audit-proofing.

This study examines the relationship between sustainability expenditures and Environmental, Social, and Governance performance, emphasizing the moderating role of Financial Reporting Quality, proxied by value relevance and income smoothing. Using a panel of 1770 firm‐year observations from 177 industrial, energy, and basic materials firms in the United Kingdom over the period 2014–2023, the study employs Fixed Effects regressions as the main estimation strategy, complemented by Heckman correction for sample selection bias and GMM to address potential endogeneity. The results indicate that Environmental Expenditure, Environmental Expenditure Investments, and Research and Development expenditures have a positive and significant impact on ESG performance. This effect is significantly moderated by FRQ; value relevance amplifies the impact of sustainability expenditures, while income smoothing supports long‐term strategic consistency. These findings highlight the importance of transparent, informative reporting to enhance the effectiveness of sustainability investments. The study contributes to the ESG literature by showing that sustainability expenditures function as strategic investments rather than mere costs. From a practical perspective, the results suggest that managers should align sustainability strategies with high‐quality financial reporting practices, while policymakers should promote clearer disclosure standards to improve ESG outcomes.

Amaç –Bu çalışma, Türkiye’de 2023 yılı itibarıyla yeniden uygulamaya geçirilen enflasyon muhasebesi düzenlemesinin şirketlerin finansal raporlama göstergeleri üzerindeki etkilerini incelemeyi amaçlamaktadır.Yöntem –Çalışmada, Borsa İstanbul’da (BIST100) yer alan 83 firmanın 2020–2024 dönemine ait finansal göstergelerinden oluşturulan panel veri seti analiz edilmiştir. Enflasyon muhasebesi uygulamasının kârlılık göstergeleri (EBIT, EBITDA, ROA), kazanç yönetimi davranışları (TACC) ve nakit akımları ile muhasebe kârı uyumu (CEAR) üzerindeki etkileri incelenmiştir. Yöntem olarak Uygulanabilir Genelleştirilmiş En Küçük Kareler (FGLS) ve kümelenmiş sağlam standart hatalarla tahmin edilen sabit etkiler modeli (FE)tercih edilmiştir.Bulgular–Elde edilen bulgulara göre, enflasyon muhasebesi uygulaması EBIT ve EBITDA üzerinde pozitif ve anlamlı etkiler göstermektedir. Bu durum, düzenlemenin şirketlerin finansal kârlılık düzeylerini artırıcı bir rol oynadığını ortaya koymaktadır. TACC modeline ilişkin bulgular, enflasyon muhasebesinin yöneticiler tarafından kazanç yönetimi amacıyla kullanılabileceğine işaret etmektedir. ROA ve CEAR üzerindeki etkilerin anlamlı çıkmaması ise enflasyon muhasebesinin bu iki gösterge üzerinde belirgin veya istatistiksel olarak desteklenen bir etki oluşturmadığını ortaya koymaktadır.Tartışma –Bulgular Pozitif Muhasebe Teorisi çerçevesinde değerlendirildiğinde, yöneticilerin finansal raporlamayı kendi hedefleri doğrultusunda şekillendirme eğiliminde olabileceği anlaşılmaktadır. Çalışma, Türkiye bağlamında enflasyon muhasebesinin firma davranışlarına etkisini çok boyutlu şekilde ortaya koyarak literatüre özgün katkılar sağlamaktadır

Bu çalışma, 2014-2023 yılları arasında Borsa İstanbul’da (BIST) işlem gören firmaların ESG (Çevresel, Sosyal ve Yönetişim) puanları ile çevresel harcamalarının muhasebe muhafazakarlığı üzerindeki etkilerini incelemektedir. Çalışmada, muhasebe muhafazakarlığını ölçmek için Ball ve Shivakumar (2005) modeli temel alınmıştır. Firma büyüklüğü, borç/özsermaye oranı, denetim firması büyüklüğü ve aktif kârlılık oranı kontrol değişkenleri olarak değerlendirilmiştir. Araştırma bulgularına göre, ESG puanlarının ve çevresel harcamaların muhasebe muhafazakarlığı üzerinde negatif bir etkisi bulunmaktadır. Ayrıca, firmanın büyüklüğünün muhasebe muhafazakarlığı üzerinde negatif, kârlılığın ise pozitif bir etkiye sahip olduğunu ortaya koymaktadır. Denetim firması büyüklüğünün muhasebe muhafazakarlığı üzerinde anlamlı bir etkisi bulunmamıştır.

Değer ilişkisi, hisse senedi getirileri veya fiyatlarının muhasebe verileriyle açıklanabilirliği olarak tanımlanmaktadır. Çalışmada, defter değerini, hisse başına kazancı ve işletme nakit akışlarını içeren muhasebe bilgileri ile Kurumsal Sosyal Sorumluluk (Corporate Social Responsibility-CSR) ve Çevresel, Sosyal ve Yönetişim (Environmental, Social, and Governance-ESG) puanlarını içeren muhasebe dışı bilgilerin, hisse senedi fiyatları üzerindeki etkileri incelenmiştir. Araştırma, 2014-2023 yılları arasında Borsa İstanbul’da (BIST) işlem gören 169 firmayı kapsamaktadır. Ohlson’un (1995) modeline dayanan analizde, ilk modelde hisse başına kazanç ve defter değerinin hisse senedi fiyatları üzerindeki etkisi değerlendirilmiştir. İkinci model, işletme nakit akışlarını dahil ederek daha kapsamlı bir analiz sunarken; üçüncü model, CSR ve ESG puanları olan muhasebe dışı bilgilerin hisse senedi fiyatları üzerindeki etkisini ele almıştır. Çalışma sonuçları, hisse başına kazanç ve defter değerinin hisse senedi fiyatları üzerinde pozitif ve anlamlı bir etkisi olduğunu, işletme nakit akışlarının ise hisse senedi fiyatları üzerinde negatif ve anlamlı bir etkiye sahip olduğunu göstermiştir. Muhasebe dışı bilgiler kapsamında, CSR ve ESG puanlarının hisse senedi fiyatları üzerinde pozitif bir etkisi olduğu tespit edilmiştir. Çalışma, muhasebe dışı bilgilerin (CSR ve ESG) finansal analizlere entegre edilmesiyle literatüre önemli bir katkı sağlaması beklenmektedir. Sürdürülebilirlik ve sosyal sorumluluğun piyasa değerleri üzerindeki etkisine odaklanan bu çalışma, yatırımcıların ve diğer paydaşların karar alma süreçlerine rehberlik etmeyi amaçlamaktadır.