Sevgi Tokgöz Güneş
Current Organizations / Institutes
The organizations/institutes from the scholar's latest article
Research Subjects
Sevgi Tokgöz Güneş has a total of 6 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Gül Bi̇nboğa
TARIM VE ORMAN BAKANLIĞI
2 shared publications - Cihan Güneş1 shared publication
- Ezgi Oktav Akdemir
Department of Environmental Engineering, Dokuz Eylul University, Izmir, Türkiye
1 shared publication - Ezgi Özgünerge Falay
ARNES Mechanical Machinery Design Center
1 shared publication - Işıl Özgen
Dokuz Eylul University, Faculty of Business, Department of Tourism Management, Izmir, Turkey
1 shared publication - Meltem Sarp Akarsu
Dokuz Eylül Üniversitesi
1 shared publication
Latest Publications
- Open Access
- 18 February 2026
- Published by Elsevier in SSRN Electronic Journal
Combining the hydrogeochemical mixing model and synoptic mass balance approach: stream pollutant source interaction in dilution-driven processes
Understanding and limiting the interactions between stream and mine drainage in abandoned mining areas using simple and economical methods has become more important than ever under the influence of climate change. In a case study site located in southwestern Türkiye, we investigated AMD-stream interactions by combining hydrogeochemical modeling and synoptic mass balance approaches (SMBA). In the study, stream flow velocities were measured at the inlet and outlet of the interaction zone, flows in the intermediate zone were determined using SMBA, Leach Tests (LTs) and neutralization tests were performed to estimate AMD characterization, comparisons were made with data from previous studies, and site-specific mixing models were developed.The results have contributed to understanding the formation mechanisms of acid and neutral MD in the field, as well as determining stream inflow rates and instream constituent loads. Inflow rates calculated using only SMBA in the stream range from 3.5% to 40.6%. However, when tracer dilution calculations obtained based on the estimated MD characterization are combined with SMBA, stream inflow rates range from 4.3% to 11.2%. Reactive mixing models designed based on the newly obtained inflow rates successfully predicted instream equivalent pH, SO42-, and Ca concentrations. However, Mn and Zn loads, which may be related to the incorrectly predicted MD characterization, were obtained lower than instream concentrations. The combined method approach has significantly contributed to understanding MD-stream interactions, reducing hydraulic connection uncertainties, and improving model-process understanding. Multi-method rehabilitation efforts may be necessary to reduce the polluting effects of mine waste piles on streams.
- 18 February 2026
- Published by Elsevier in SSRN Electronic Journal
Open AccessCombining the hydrogeochemical mixing model and synoptic mass balance approach: stream pollutant source interaction in dilution-driven processes
Understanding and limiting the interactions between stream and mine drainage in abandoned mining areas using simple and economical methods has become more important than ever under the influence of climate change. In a case study site located in southwestern Türkiye, we investigated AMD-stream interactions by combining hydrogeochemical modeling and synoptic mass balance approaches (SMBA). In the study, stream flow velocities were measured at the inlet and outlet of the interaction zone, flows in the intermediate zone were determined using SMBA, Leach Tests (LTs) and neutralization tests were performed to estimate AMD characterization, comparisons were made with data from previous studies, and site-specific mixing models were developed.The results have contributed to understanding the formation mechanisms of acid and neutral MD in the field, as well as determining stream inflow rates and instream constituent loads. Inflow rates calculated using only SMBA in the stream range from 3.5% to 40.6%. However, when tracer dilution calculations obtained based on the estimated MD characterization are combined with SMBA, stream inflow rates range from 4.3% to 11.2%. Reactive mixing models designed based on the newly obtained inflow rates successfully predicted instream equivalent pH, SO42-, and Ca concentrations. However, Mn and Zn loads, which may be related to the incorrectly predicted MD characterization, were obtained lower than instream concentrations. The combined method approach has significantly contributed to understanding MD-stream interactions, reducing hydraulic connection uncertainties, and improving model-process understanding. Multi-method rehabilitation efforts may be necessary to reduce the polluting effects of mine waste piles on streams.
- 31 March 2024
- Published by Journal of Anatolian Environmental and Animal Sciences in Journal of Anatolian Environmental and Animal Sciences
- Vol. 9 (1) , 45-52
The Role of PHREEQC Model and Sensor Analysis in Chemical Coagulation Processes Supported by Online Sensors
Population growth and industrial development have led to an increasing demand for water and wastewater treatment in Turkey and around the world. To ensure sustainable treatment, it is necessary to have real-time control and monitor the system. Therefore, this study aims to reveal the removal mechanism and control of the coagulation process using the PHREEQC modeling software, which has a promising potential for simulating the chemical equilibrium and reactions of water. The sensor effectiveness determined by the model was confirmed by experimental tests in the laboratory. This was done to identify the shortcomings and differences of the model, to understand and develop mechanistic structure. To observe the effects of temperature changes in the treatment, PHREEQC software was run for each of the temperatures (T) 1, 9, and 25.3oC, with the addition of FeCl3. The data obtained from pH, conductivity, temperature, and Eh sensors were evaluated. As a result of the study, it was found that different temperatures affect the solubility of the ions, with higher temperatures leading to increased solubility and conductivity. With increasing temperature, the solubility of oxygen in water decreases, while pH, Cl-, and the precipitate Fe(OH)3 are not affected by the temperature change. In general, the modeling results are in line with the analytical results of the samples taken in the laboratory. This highlights the attractiveness of using online sensors for sustainable wastewater treatment. PHREEQC has produced more reliable results by using actual chemical equilibrium constants as it considers equilibrium conditions and includes the effects of ionic bonds and ion pairs.
- 31 March 2024
- Published by Journal of Anatolian Environmental and Animal Sciences in Journal of Anatolian Environmental and Animal Sciences
- Vol. 9 (1) , 45-52
The Role of PHREEQC Model and Sensor Analysis in Chemical Coagulation Processes Supported by Online Sensors
Population growth and industrial development have led to an increasing demand for water and wastewater treatment in Turkey and around the world. To ensure sustainable treatment, it is necessary to have real-time control and monitor the system. Therefore, this study aims to reveal the removal mechanism and control of the coagulation process using the PHREEQC modeling software, which has a promising potential for simulating the chemical equilibrium and reactions of water. The sensor effectiveness determined by the model was confirmed by experimental tests in the laboratory. This was done to identify the shortcomings and differences of the model, to understand and develop mechanistic structure. To observe the effects of temperature changes in the treatment, PHREEQC software was run for each of the temperatures (T) 1, 9, and 25.3oC, with the addition of FeCl3. The data obtained from pH, conductivity, temperature, and Eh sensors were evaluated. As a result of the study, it was found that different temperatures affect the solubility of the ions, with higher temperatures leading to increased solubility and conductivity. With increasing temperature, the solubility of oxygen in water decreases, while pH, Cl-, and the precipitate Fe(OH)3 are not affected by the temperature change. In general, the modeling results are in line with the analytical results of the samples taken in the laboratory. This highlights the attractiveness of using online sensors for sustainable wastewater treatment. PHREEQC has produced more reliable results by using actual chemical equilibrium constants as it considers equilibrium conditions and includes the effects of ionic bonds and ion pairs.
- Open Access
- 21 August 2023
- Published by Journal of the Faculty of Engineering and Architecture of Gazi University in Gazi Üniversitesi Mühendislik-Mimarlık Fakültesi Dergisi
- Vol. 39 (1) , 287-298
Zeytinyağı endüstrisi atıksuyunu arıtan mikrofiltrasyon membran sisteminde organik madde gideriminin kinetik değerlendirilmesi
Bu çalışmada, laboratuvar ölçekli bir mikrofiltrasyon membran sistemi, 100, 150 ve 200 L/sa debilerde, 1 bar basınçta ve 30, 60, 90 ve 120 dakikalık 4 farklı filtrasyon süresinde (MFS) çalıştırılmıştır. Sistem, 120 g/L kimyasal oksijen ihtiyacı (KOİ) konsantrasyonuna sahip zeytinyağı endüstrisi atıksuyu ile beslenmiştir. Mikrofiltrasyon sonrası elde edilen sonuçlar, Modifiye Stover-Kincannon modeli, İkinci Derece Kinetik model, Birinci Derece Kinetik model kullanılarak analiz edilmiş ve uygulanan modellerin deneysel verilere uygun olduğu bulunmuştur. Modifiye Stover-Kincannon model sabitleri olan Umaks ve KB sırasıyla 39,370- 46,948 g/L.dak ve 80,114-96,883 g/L.dak aralığındadır. İkinci Derece Kinetik model sabitleri olan b ve a değerleri sırasıyla 2,0349-2,0807 ve 2,5546-3,0527 1/dak ve ikinci derece KOİ giderme hız sabiti olan k2(C) değerleri ise, 39,3095-46,9741 1/dak aralığında bulunmuştur. Birinci Derece Kinetik modelinde, birinci derece KOİ giderme hız sabiti, k1, 0,8868-0,5286 1/dak aralığındadır. Yüksek korelasyon katsayıları (R2 = %100–97), uygulanan bu modellerin, mikrofiltrasyon sistem tasarımında organik madde giderme kinetiğinde kullanılabileceğini, dolayısıyla zeytinyağı endüstrisi atıksuyunun arıtımında membranın davranışını tahmin edebileceğini göstermektedir.
- 21 August 2023
- Published by Journal of the Faculty of Engineering and Architecture of Gazi University in Gazi Üniversitesi Mühendislik-Mimarlık Fakültesi Dergisi
- Vol. 39 (1) , 287-298
Open AccessZeytinyağı endüstrisi atıksuyunu arıtan mikrofiltrasyon membran sisteminde organik madde gideriminin kinetik değerlendirilmesi
Bu çalışmada, laboratuvar ölçekli bir mikrofiltrasyon membran sistemi, 100, 150 ve 200 L/sa debilerde, 1 bar basınçta ve 30, 60, 90 ve 120 dakikalık 4 farklı filtrasyon süresinde (MFS) çalıştırılmıştır. Sistem, 120 g/L kimyasal oksijen ihtiyacı (KOİ) konsantrasyonuna sahip zeytinyağı endüstrisi atıksuyu ile beslenmiştir. Mikrofiltrasyon sonrası elde edilen sonuçlar, Modifiye Stover-Kincannon modeli, İkinci Derece Kinetik model, Birinci Derece Kinetik model kullanılarak analiz edilmiş ve uygulanan modellerin deneysel verilere uygun olduğu bulunmuştur. Modifiye Stover-Kincannon model sabitleri olan Umaks ve KB sırasıyla 39,370- 46,948 g/L.dak ve 80,114-96,883 g/L.dak aralığındadır. İkinci Derece Kinetik model sabitleri olan b ve a değerleri sırasıyla 2,0349-2,0807 ve 2,5546-3,0527 1/dak ve ikinci derece KOİ giderme hız sabiti olan k2(C) değerleri ise, 39,3095-46,9741 1/dak aralığında bulunmuştur. Birinci Derece Kinetik modelinde, birinci derece KOİ giderme hız sabiti, k1, 0,8868-0,5286 1/dak aralığındadır. Yüksek korelasyon katsayıları (R2 = %100–97), uygulanan bu modellerin, mikrofiltrasyon sistem tasarımında organik madde giderme kinetiğinde kullanılabileceğini, dolayısıyla zeytinyağı endüstrisi atıksuyunun arıtımında membranın davranışını tahmin edebileceğini göstermektedir.
- 7 October 2022
- Published by Journal of the Faculty of Engineering and Architecture of Gazi University in Gazi Üniversitesi Mühendislik-Mimarlık Fakültesi Dergisi
- Vol. 38 (2) , 1013-1026
Farklı işletme koşullarının yukarı akışlı anaerobik filtre reaktör performansına etkisi: PHREEQCI-ADM1 model karşılaştırması
Çalışmada, laboratuvar ölçekli farklı filtre malzemesi doluluk oranlarında yukarı akışlı anaerobik sabit yatak filtre sisteminin yarı sürekli (Ysm) ve sürekli işletme (Sm) modlarında melas içeren sentetik atıksu için arıtma performansı incelenmiştir. %100 (AF100), %75 (AF75), %50 (AF50) ve %25 (AF25) filtre malzeme oranına sahip olan 4 reaktör, 0,5, 1 ve 2,0 kgKOİ/m³.gün organik yükleme oranlarında (YO), 2 günlük hidrolik alıkonma süresinde (HAS) ve mezofilik şartlarda (37 ± 5°C) çalıştırılmıştır. YSm modunda daha fazla olmak üzere her iki işletme modu için, YO’nın artması reaktörlerin KOİ verimleri ve performansını AF100’den AF25’e doğru azalacak şekilde etkilemiştir. En yüksek KOİ (%85), TKM (%76) ve TUKM (%71) giderme verimleri Sm’da AF100 reaktöründe 0,5 kgKOİ/m3.gün’lük YO değerinde ve en düşük KOİ (%40), TKM (%31) ve TUKM (%27) giderme verimleri ise, YSm’nda AF25 reaktöründe YO’nın 2,0 kg KOİ/m3.gün değerinde elde edilmiştir. Çalışmada ayrıca laboratuvar ölçekte uygulanan AF100 sürekli modu işletme parametreleri kullanılarak anaerobik çürütme model No.1 (ADM1) temelinde PHREEQCI yazılımında KOİ ve biyogaz verimlerini hesaplamak için model benzetimi gerçekleştirilmiştir. Deneysel verilerin aksine model sonuçlarında YO’lardaki artışla verimlerde artış gözlenmiştir. Bu farklılığı anlayabilmek için PHREEQCI yazılımı desteğinde atmosfere kapalı şartlarda organik karbon parçalanması sürücülüğünde denitrifikasyon ve sülfat indirgenmesi modellenmiştir. Model sonuçları arıtmada verim azalmasının artan YO değerlerinde, atıksu karakterizasyonundaki azot oksitlerin denitrifikasyonun ve yüksek sülfat konsantrasyonunda düşük indirgenme hızı etkisinde metanojenez inhibisyonu nedeni ile olabileceğini göstermiştir. Mikroorganizmaların substrat rekabeti, denitrifikasyon ve sülfat indirgeyici biyokütleyi çoğaltırken metanojenez aktivitesinin azalmasına ve redoks kaymasına yol açabilmektedir. ADM1 modeli, nitrat ve sülfat indirgenmesi gibi alternatif elektron kabul eden süreçleri içermemektedir. Bu durum, ADM1 model sonuçlarının laboratuvar ölçekli çalışma sonuçlarına göre YO’nın artışıyla daha yüksek KOİ giderme verimleri oluşturmasında önemli bir diğer etken olabilir. Ancak, yine de ADM1 modeli ve PHREEQCI yazılımı birlikteliğindeki benzetim yapısı arıtma süreç yapılarının eksikliklerinin anlaşılması ve geliştirilmesinde çok güçlü bir araç olmuştur. ADM1 modelinin PHREEQCI yazılımı sürücülüğünde anaerobik süreç işletim kabiliyetinin arttırılmasının endüstriyel ve laboratuvar ölçekli sistemlerin tasarım ve işletimi açısından çok yararı vardır.
- 7 October 2022
- Published by Journal of the Faculty of Engineering and Architecture of Gazi University in Gazi Üniversitesi Mühendislik-Mimarlık Fakültesi Dergisi
- Vol. 38 (2) , 1013-1026
Farklı işletme koşullarının yukarı akışlı anaerobik filtre reaktör performansına etkisi: PHREEQCI-ADM1 model karşılaştırması
Çalışmada, laboratuvar ölçekli farklı filtre malzemesi doluluk oranlarında yukarı akışlı anaerobik sabit yatak filtre sisteminin yarı sürekli (Ysm) ve sürekli işletme (Sm) modlarında melas içeren sentetik atıksu için arıtma performansı incelenmiştir. %100 (AF100), %75 (AF75), %50 (AF50) ve %25 (AF25) filtre malzeme oranına sahip olan 4 reaktör, 0,5, 1 ve 2,0 kgKOİ/m³.gün organik yükleme oranlarında (YO), 2 günlük hidrolik alıkonma süresinde (HAS) ve mezofilik şartlarda (37 ± 5°C) çalıştırılmıştır. YSm modunda daha fazla olmak üzere her iki işletme modu için, YO’nın artması reaktörlerin KOİ verimleri ve performansını AF100’den AF25’e doğru azalacak şekilde etkilemiştir. En yüksek KOİ (%85), TKM (%76) ve TUKM (%71) giderme verimleri Sm’da AF100 reaktöründe 0,5 kgKOİ/m3.gün’lük YO değerinde ve en düşük KOİ (%40), TKM (%31) ve TUKM (%27) giderme verimleri ise, YSm’nda AF25 reaktöründe YO’nın 2,0 kg KOİ/m3.gün değerinde elde edilmiştir. Çalışmada ayrıca laboratuvar ölçekte uygulanan AF100 sürekli modu işletme parametreleri kullanılarak anaerobik çürütme model No.1 (ADM1) temelinde PHREEQCI yazılımında KOİ ve biyogaz verimlerini hesaplamak için model benzetimi gerçekleştirilmiştir. Deneysel verilerin aksine model sonuçlarında YO’lardaki artışla verimlerde artış gözlenmiştir. Bu farklılığı anlayabilmek için PHREEQCI yazılımı desteğinde atmosfere kapalı şartlarda organik karbon parçalanması sürücülüğünde denitrifikasyon ve sülfat indirgenmesi modellenmiştir. Model sonuçları arıtmada verim azalmasının artan YO değerlerinde, atıksu karakterizasyonundaki azot oksitlerin denitrifikasyonun ve yüksek sülfat konsantrasyonunda düşük indirgenme hızı etkisinde metanojenez inhibisyonu nedeni ile olabileceğini göstermiştir. Mikroorganizmaların substrat rekabeti, denitrifikasyon ve sülfat indirgeyici biyokütleyi çoğaltırken metanojenez aktivitesinin azalmasına ve redoks kaymasına yol açabilmektedir. ADM1 modeli, nitrat ve sülfat indirgenmesi gibi alternatif elektron kabul eden süreçleri içermemektedir. Bu durum, ADM1 model sonuçlarının laboratuvar ölçekli çalışma sonuçlarına göre YO’nın artışıyla daha yüksek KOİ giderme verimleri oluşturmasında önemli bir diğer etken olabilir. Ancak, yine de ADM1 modeli ve PHREEQCI yazılımı birlikteliğindeki benzetim yapısı arıtma süreç yapılarının eksikliklerinin anlaşılması ve geliştirilmesinde çok güçlü bir araç olmuştur. ADM1 modelinin PHREEQCI yazılımı sürücülüğünde anaerobik süreç işletim kabiliyetinin arttırılmasının endüstriyel ve laboratuvar ölçekli sistemlerin tasarım ve işletimi açısından çok yararı vardır.
- 31 December 2021
- Published by Dokuz Eylil University Graduate School of Social Sciences in Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi
- Vol. 23 (4) , 1589-1615
TOPLUMSAL CİNSİYET EŞİTSİZLİĞİ BAĞLAMINDA KADIN YOKSULLUĞU VE SÜRDÜRÜLEBİLİR KALKINMA: TÜRKİYE ÖLÇEĞİNDE BİR İNCELEME
Dünya ekonomilerinde yükselen eşitsizliklerin ve krizlerin temelinde sürdürülebilir olmayan üretim ve tüketim modelinin yer aldığı artık kabul edilen bir gerçekliktir. Bu noktada sürdürülebilir kalkınma; bugünün ihtiyaçlarını karşılarken gelecek nesillerin ihtiyaçlarını karşılayabilme yeteneğini tehlikeye atmayan, sadece nicel bir büyümeyi değil çevre ve sosyal sürdürülebilirliği gözeten bir model olarak ülkelerce benimsenmeye başlanmıştır. Hiç kimseyi geride bırakmamak sloganıyla Birleşmiş Milletlerce deklare edilen 2030 yılı sürdürülebilir kalkınma amaçlarından ikisi; yetersiz beslenmeden sosyal dışlanma ve kararlara katılamamaya değin çeşitli şekillerde tezahür eden yoksulluğun sona erdirilmesi ve toplumsal cinsiyet eşitliğinin sağlanmasıdır. Yoksulluğu deneyimleyen spesifik gruplardan birisi ise, toplumda bulunduğu dezavantajlı pozisyonuyla kadınlardır. Sürdürülebilir gelişmenin sağlanmasında, toplumun yarısını oluşturan kadın nüfusunun sahip olduğu bilgisini, emeğini, duyarlılığını ve yaratıcı gücünü yaşama aktarabilmesi için toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin ve kadın yoksulluğunun giderilmesi kritik önemdedir. Türkiye özelinde toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin yarattığı kadın yoksulluğunun sürdürülebilir kalkınma ekseninde incelendiği bu çalışmada; eğitime erişim, işgücüne katılım ve parlamentoda temsil oranları açısından değerlendirildiğinde kadınların yeterli düzeye ulaşamadığı sonucu elde edilmiştir. Bu kapsamda, sürdürülebilir kalkınma politikalarının daha yoğun bir şekilde uygulanmaya başladığı 1999 yılından günümüze toplumsal cinsiyet eşitsizliği ve dolayısıyla kadın yoksulluğunun giderilmesi amacıyla atılacak adımların ekonomi ve kamu politikalarındaki düzenlemelerle daha üst bir boyuta taşınması gerektiği söylenebilir.
- 31 December 2021
- Published by Dokuz Eylil University Graduate School of Social Sciences in Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi
- Vol. 23 (4) , 1589-1615
TOPLUMSAL CİNSİYET EŞİTSİZLİĞİ BAĞLAMINDA KADIN YOKSULLUĞU VE SÜRDÜRÜLEBİLİR KALKINMA: TÜRKİYE ÖLÇEĞİNDE BİR İNCELEME
Dünya ekonomilerinde yükselen eşitsizliklerin ve krizlerin temelinde sürdürülebilir olmayan üretim ve tüketim modelinin yer aldığı artık kabul edilen bir gerçekliktir. Bu noktada sürdürülebilir kalkınma; bugünün ihtiyaçlarını karşılarken gelecek nesillerin ihtiyaçlarını karşılayabilme yeteneğini tehlikeye atmayan, sadece nicel bir büyümeyi değil çevre ve sosyal sürdürülebilirliği gözeten bir model olarak ülkelerce benimsenmeye başlanmıştır. Hiç kimseyi geride bırakmamak sloganıyla Birleşmiş Milletlerce deklare edilen 2030 yılı sürdürülebilir kalkınma amaçlarından ikisi; yetersiz beslenmeden sosyal dışlanma ve kararlara katılamamaya değin çeşitli şekillerde tezahür eden yoksulluğun sona erdirilmesi ve toplumsal cinsiyet eşitliğinin sağlanmasıdır. Yoksulluğu deneyimleyen spesifik gruplardan birisi ise, toplumda bulunduğu dezavantajlı pozisyonuyla kadınlardır. Sürdürülebilir gelişmenin sağlanmasında, toplumun yarısını oluşturan kadın nüfusunun sahip olduğu bilgisini, emeğini, duyarlılığını ve yaratıcı gücünü yaşama aktarabilmesi için toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin ve kadın yoksulluğunun giderilmesi kritik önemdedir. Türkiye özelinde toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin yarattığı kadın yoksulluğunun sürdürülebilir kalkınma ekseninde incelendiği bu çalışmada; eğitime erişim, işgücüne katılım ve parlamentoda temsil oranları açısından değerlendirildiğinde kadınların yeterli düzeye ulaşamadığı sonucu elde edilmiştir. Bu kapsamda, sürdürülebilir kalkınma politikalarının daha yoğun bir şekilde uygulanmaya başladığı 1999 yılından günümüze toplumsal cinsiyet eşitsizliği ve dolayısıyla kadın yoksulluğunun giderilmesi amacıyla atılacak adımların ekonomi ve kamu politikalarındaki düzenlemelerle daha üst bir boyuta taşınması gerektiği söylenebilir.
- 9 March 2021
- Published by Taylor & Francis in Journal of Foodservice Business Research
- Vol. 24 (6) , 709-729
An assessment of the carbon footprint of restaurants based on energy consumption: A case study of a local pizza chain in Turkey
This study calculated the carbon footprint of a local pizza restaurant chain in Izmir, Turkey, based on its operational energy consumption. In Turkey, country-specific greenhouse gas (GHG) emissions have not yet been determined and based on legislation, only industrial companies with high emissions are compelled to develop GHG inventory reporting. The study faced several limitations. First, suppliers lack usable carbon footprint information. Second, there are three other local pizza chains in Izmir, which are similar to the one in this case study having more than 10 branches and offering take-home delivery. However, it was also not possible to obtain data from them to make comparisons. Finally, since the case restaurant did not integrate environmental management systems into its organizational structure, it was not possible to use carbon emission assesments under ISO 14064 or PAS 2050. Consequently, because the only reliable data were for the restaurant’s energy consumption our results should be interpreted cautiously when comparing with other types of restaurants in other countries and unavoidable errors should be considered. The Tier 1 approach of the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) was used to calculate the restaurant’s carbon footprint. Five years of data (2015–2020) were collected from utility bills and purchasing records, which were then converted into CO2 equivalents. Based on this energy consumption data, the restaurant’s carbon footprint was calculated as 1,919.818 tCO2e. To offset this, afforestation was proposed. Specifically, 3,062 trees would have to be planted to make its operations carbon neutral.
- 9 March 2021
- Published by Taylor & Francis in Journal of Foodservice Business Research
- Vol. 24 (6) , 709-729
An assessment of the carbon footprint of restaurants based on energy consumption: A case study of a local pizza chain in Turkey
This study calculated the carbon footprint of a local pizza restaurant chain in Izmir, Turkey, based on its operational energy consumption. In Turkey, country-specific greenhouse gas (GHG) emissions have not yet been determined and based on legislation, only industrial companies with high emissions are compelled to develop GHG inventory reporting. The study faced several limitations. First, suppliers lack usable carbon footprint information. Second, there are three other local pizza chains in Izmir, which are similar to the one in this case study having more than 10 branches and offering take-home delivery. However, it was also not possible to obtain data from them to make comparisons. Finally, since the case restaurant did not integrate environmental management systems into its organizational structure, it was not possible to use carbon emission assesments under ISO 14064 or PAS 2050. Consequently, because the only reliable data were for the restaurant’s energy consumption our results should be interpreted cautiously when comparing with other types of restaurants in other countries and unavoidable errors should be considered. The Tier 1 approach of the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) was used to calculate the restaurant’s carbon footprint. Five years of data (2015–2020) were collected from utility bills and purchasing records, which were then converted into CO2 equivalents. Based on this energy consumption data, the restaurant’s carbon footprint was calculated as 1,919.818 tCO2e. To offset this, afforestation was proposed. Specifically, 3,062 trees would have to be planted to make its operations carbon neutral.