Ali Tatlici

As participation of children in exercise and organized sports increases worldwide, the health care needs of young athletes differ substantially from those of adults due to age-specific physiological, biomechanical, and psychosocial characteristics related to growth and development. Pediatric Sports Medicine (PSM) is a pediatric-based, multidisciplinary subspecialty that encompasses preparticipation physical evaluation (PPE), exercise prescription, management of sports injuries and overuse syndromes, sport-related concussion, heat-related illnesses, assessment of sudden cardiac event risk, relative energy deficiency in sport (RED-S), planning safe sports participation for children with chronic medical conditions, and safeguarding in sport. In the United States, PSM is formally structured through pediatric-based fellowship training and board certification, whereas Europe lacks a standardized model and relies on heterogeneous approaches integrating pediatrics, sports medicine, and rehabilitation. In Türkiye, sports medicine training remains largely adult-oriented. Given that pediatric subspecialty training is strictly based on prior pediatric specialization and that pediatricians are routinely consulted for comprehensive medical evaluations, the absence of a pediatric-based PSM structure has resulted in notable gaps in pediatric-specific PPE standardization, early sport specialization and load management, RED-S screening, integration of school–club–health care systems, and the health care component of safeguarding policies. This narrative review presents a literature-based synthesis of the conceptual foundations and clinical and public health rationale of PSM, summarizes relevant international guidelines and consensus statements, and proposes a feasible framework for its implementation in Türkiye, where this subspecialty has not yet been established.

This study aimed to examine the relationship between secondary school students’ attitudes toward physical education and sports and their emotional and cognitive empathic tendencies and to determine whether these variables differed according to gender, school type, income level, and sports branch. The study included 913 students, comprising 424 males and 489 females, who were selected through random sampling from five different public secondary schools in Tekirdağ, Türkiye, during the 2022–2023 academic year. Data were collected using a demographic information form, the Physical Education and Sports Attitude Scale (PESAS), and the Ka-Si Empathic Tendency Scale–Adolescent Form (KA-SI ETS-A). Independent-samples t-tests, one-way analysis of variance, post-hoc comparisons, and Pearson correlation analysis were used to analyze the data. Male students had significantly higher attitudes toward physical education and sports than female students, whereas female students had significantly higher emotional and cognitive empathy scores than male students. Differences in attitude and empathic tendency scores were observed according to school type, income level, and sports branch, although the pattern of these differences varied across the outcomes examined. Sports High School students had higher attitude scores than students attending the other school types, while their cognitive empathy scores were significantly higher only than those of Imam Hatip High School students. PESAS scores showed a statistically significant but very weak positive correlation with emotional empathy (r = .072, p = .031) and a weak positive correlation with cognitive empathy (r = .190, p < .001). In conclusion, secondary school students’ attitudes toward physical education and sports and their empathic tendency levels differed according to selected demographic characteristics, and positive but weak relationships were found between these variables. The findings should be interpreted in terms of associations and group differences rather than causal relationships.

This study aimed to examine the curved and linear sprint performance scores of the U17 soccer team according to player positions. A total of 30 volunteer soccer players playing for Göztepe Football Club (GFK) U-17 team participated in the study. The average right side curved sprint weak side (RSCS-WS) performance time of the GFK U-17 team was found to be 2.65±0.10 s, the average left side curved sprint good side(LSCS-GS) performance time was 2.61±0.10 s and the average LS performance time was 2.65±0.06 s. The average performance times of GFK U-17 players according to their positions were as follows: RSCS-WS forwards 2.61±0.08 s, Stoppers 2.66±0.07 s, midfielders 2.64±0.12 s, fullbacks 2.59±0.10 s, wingers 2.69±0.07 s, and goalkeepers 2.74±0.13 s, and the total average value was determined to be 2.65±.10. The average sprint performance times measured by LSCS-GS for the curved were: forwards, 2.64±0.09 s; Stoppers, 2.59±0.07 s; midfielders, 2.62±0.13 s; fullbacks, 2.55±0.06 s; wingers, 2.61±0.05 s; goalkeepers, 2.67±0.11 s, and the total average value was determined to be 2.61±.09. LS performance times were determined as follows: forwards 2.64±0.06 s, stoppers 2.68±0.07 s, midfielders 2.64±0.06 s, fullbacks 2.64±0.05 s, wingers 2.63±0.05 s, goalkeepers 2.68±0.08 s, and the total average value was determined to be 2.65±.06. When examining the relationship between CS and LS performances, a high level of correlation was found between RSCS-WS and LSCS-GS (r: 0.737, p0.05). When examined according to the positions played by the participants, no statistically significant difference was found between the groups (p>.05).

Background and Objective: Maximal oxygen uptake (VO₂max) is a fundamental indicator of cardiorespiratory fitness in sports medicine, essential for athletic profiling and training prescription. However, traditional direct measurements require exhaustive physical testing, which induces considerable physiological stress, limits testing frequency, and increases the risk of injury. To address this problem, this study aimed to eliminate the need for exhaustive protocols by developing a highly precise, non-invasive digital prediction model for VO₂max utilizing readily available anthropometric data and acute metabolic biomarkers (blood glucose and lactate kinetics). Methods: To overcome the limitations of a small initial empirical sample (n = 16) and prevent model overfitting, the original dataset was statistically augmented to create a robust synthetic cohort (n = 200) using Multivariate Normal Distribution and k-Nearest Neighbors (k-NN) algorithms. Three different machine learning models (Multiple Linear Regression [MLR], Random Forest [RF], and Support Vector Regression [SVR]) were trained using such parameters as sex, height, weight, baseline/pre-exercise, and net (Δ) glucose and lactate concentrations. Evaluation of the performance of the models included tenfold cross-validation and Bland–Altman analysis as a measure of clinical agreement. Results: Among the three algorithms used, the highest correlation coefficient (R² = 0.939) was observed for SVR, along with the lowest error metrics (RMSE = 1.442 mL/kg/min, MAPE = 2.78%). Moreover, SVR showed remarkable performance in predicting VO₂max of female (R² = 0.890) and male (R² = 0.702) athletes separately. Also, Bland–Altman analysis proved almost zero-bias estimation with 95% limits of agreement ranging between −4.40 and 4.43 mL/kg/min. In order to bypass the black-box problem of complex algorithms for practical application in the field, the MLR model was used for the development of the Beta-Weighted Lacto-Glycemic Equation (β-LGE). Conclusions: In this work, a unique dual-model approach was introduced, with the SVR algorithm serving as a high-performance backend of a digital tool for sport technologists and Beta-Weighted LGE providing a practical calculation formula for coaches. This innovative approach allowed for a completely non-exhaustive profiling of an athlete’s VO₂max using only minimally invasive metabolic measurements.

Objective: There are numerous athletes under 18 years of age in our country, whose physical, psychosocial and athletic developments have become more of an issue. The aim was to determine challenges confronted by coaches of pediatric athletes in the referral of pediatric athletes for preparticipation medical clearance, management of injuries, pre- and postparticipation follow-up, and opinions of coaches about whether establishment of Pediatric Sports Medicine (PSM) would be warranted. Materials and Methods: This questionnaire addressed coaches’ age, sex, the sport branch they were dealing with, physicians to whom they refer pediatric athletes, challenges experienced with the athlete and his/her parents during preparticipation evaluation (PPE), challenges experienced by parents during PPE, suggested branch for referral, awareness of coaches on PSM abroad, and their opinions on interests of PSM and establishment of PSM in our country. Results: A total of 352 coaches were included. The most common branch of coaching was football (21.4%). The most common physicians they were referring to were sports medicine specialists (52.0%), family medicine specialists (44.9%), general pediatricians (33.8%), and pediatric cardiologists (29.3%). Of the participants, 69.0% had never heard about PSM. Regarding areas of interest of PSM, 55.1% stated they had no idea, 37.5% routine follow-up and 25.0% physical examination of pediatric athletes. Of the participants, 90.1% stated that establishment of PSM in our country would definitely contribute to PPE, and 94.9% stated that it should definitely be established. Conclusion: It was concluded that awareness on PSM is low among coaches and that the establishment of PSM would definitely make contribution in Türkiye. Cite this article as: Akkuş A, Aslan H, Özkaymakoğlu C, et al. Challenges confronted by coaches in evaluation of pediatric athletes: Awareness on pediatric sports medicine. Turk Arch Pediatr. 2025;60(3):314-318.

Background and Aim. Balance performance is one of the significant requirements to achieve success in wrestling and kickboxing. Although the evaluation of balance performance is important in both sports branches, there are a limited number of studies on this subject. Additionally, there is no study comparing the two branches in terms of balance performance. Therefore, the purpose of this study was to investigate the balance performances of wrestling and kickboxing athletes. Material and Methods. Thirteen Greco-Roman wrestlers (age: 20.69 ± 1.32 years, height: 176.0 ± 4.30 cm, body mass: 75.54 ± 6.81 kg) and thirteen kickboxers (age: 20.23 ± 2.49 years, height: 177. 62 ± 5.03 cm, body mass: 77.08 ± 8.44 kg) who participated in national competitions were included in the study voluntarily. The Biodex Balance System (BBS, Biodex Medical Systems Inc., Shirley, NY) was used to test dynamic balance and three index scores were recorded: overall stability index (OSI), anterior-posterior stability index (APSI) and medio-lateral stability index (MLSI). Dynamic balance measurements of the participants were conducted with eyes open condition. An independent sample t-test was used to compare the outputs of the dynamic balance tests of wrestlers and kickboxers. All statistical analyses were conducted using the SPSS software package, version 24.0 (SPSS Inc., Chicago, IL, USA). Results. The comparison of dynamic balance between kickboxers and wrestlers revealed no significant differences in the OSI, APSI, and MLSI parameters (p > 0.05). These findings suggest that despite the inherent differences in technical requirements and training protocols between kickboxing and wrestling, both groups of athletes demonstrate similar levels of proficiency in maintaining dynamic balance. Such parity challenges potential assumptions regarding disparities in balance performance across these disciplines. Conclusions. The balance performances of wrestling and kickboxing athletes are similar, as evidenced by the lack of significant differences in dynamic balance parameters between the two groups. This suggests that balance performance may be influenced by the specific features of each sport and the training levels of the athletes, rather than inherent differences between the sports themselves.

Basketbolun oyun hızı düşünüldüğünde reaksiyon süresi çok önemli bir yere sahiptir. Ancak işitme engelli olimpik basketbolcuların reaksiyon sürelerine ilişkin sınırlı sayıda çalışma bulunmaktadır. Yorgunlukta reaksiyon süreleri üzerine yapılan çalışmalar ise daha da azdır. Bu çalışmanın amacı, Türkiye işitme engelli erkek milli basketbolcuların dinlenme ve yorgunluk halindeki görsel-motor reaksiyon sürelerinin araştırılmasıdır. Çalışmaya 13 basketbolcu (Olimpiyat düzeyinde işitme engelli sporcular) (yaş 25.92±4.9 yıl, boy 184.15± 10.22 cm; vücut ağırlığı 88.53± 20.29 kg) katılmıştır. Deneklere standart bir ısınma uygulanmış ve ardından baskın elde ve diğer ele 3 kez fit-light reaksiyon cihazında (Fitlight Sports Corp., Kanada) görsel-motor reaksiyon testi uygulanmıştır ve en iyi süreleri kaydedilmiştir. Ardından, yorgunluk yaratmak için deneklere yo-yo aralıklı toparlanma testi seviye1 (Yo-Yo IR1) uygulanmıştır. Katılımcılar Yo-Yo IR1'i tamamladıklarında hemen sonra görsel-motor reaksiyon testine başlamışlardır. Ortalama reaksiyon süresi fitlight cihazı tarafından otomatik olarak kaydedilmiştir. Verilerin analizinde SPSS paket programı kullanılmış ve eşli karşılaştırmalarda paired sample t-testi kullanılmıştır. Baskın ve baskın olmayan ellerin ön test ve son test süreleri karşılaştırıldığında (dinlenme ve yorgunluk arasında) anlamlı bir farka rastlanmamıştır. Ayrıca, dinlenme ve yorgunlukta baskın ve baskın olmayan eller arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır. Elde edilen sonuçlara göre işitme engelli oyuncuların görsel tepki sürelerinin bireysel özelliklerine ve antrenman seviyelerine göre değişiklik gösterebileceği söylenebilir.

Eskrim, çeşitli oyun stratejilerinin ve hareketlerinin uyumlu bir şekilde sergilenmesini gerektiren bir beceri sporudur ve bazı motorik özelikler baskın bir şekilde rol oynamaktadır. Eskrimciler spor branşlarının doğası gereği öne, arkaya hücum ettiklerinde ve bunları defalarca üst üste yapmak için kas gruplarının yüksek düzeyde çalışmasına ihtiyaç duyarlar. Reaksiyon zamanı fizyolojik performansının belirleyicilerinden olarak eskrim branşının tekniğinin ve taktiğinin yanında önemli bir parametre olarak yer almaktadır. Eskrim sporunda hamlelerin sürekli, yoğun ve patlayıcı şekillerde gerçekleşmesi ve toparlanma zamanının kısıtlığı, ayrıca maçlar arasındaki sürelerin kısıtlılığı eskrimcilerin yorgunluk seviyelerinin yükselmesine neden olmaktadır. Reaksiyon zamanı, bireyin karar verebilme hızıyla doğrudan ve yakın bir ilişkiye sahiptir. Reaksiyon zamanı; bireye verilen uyaranın ardından bireyin o uyaran istemli şekilde cevap verebildiği anın başlangıcı olarak tanımlanmaktadır. Kas aktivitesi artışında vücut parçasının görülen hareketine kadar geçen süredir ve “motor süre” olarak adlandırılır. Yorgunluğun eskrimcilerin görsel motor reaksiyon sürelerine etkisi tam olarak bilinmemektedir ve ayrıca yüksek şiddetteki egzersiz esnasında ortaya çıkan stresin reaksiyon zamanı üzerindeki etkilerini araştıran çalışmalar oldukça sınırlıdır. Bu noktada, yapılan çalışmada Türkiye eskrim milli takımı sporcularında yorgunluk öncesi ve sonrası görsel motor reaksiyon sürelerindeki değişimin incelenmesi amaçlanmıştır.Çalışmamızın katılımcıları Türkiye eskrim genç milli takım sporcularından oluşmuştur. Çalışmaya katılan bireylerin tümüm milli takım kampına aktif olarak katılan erkek ve kadın eskrimcilerden seçilmiştir. Çalışmamıza toplamda 19 genç milli eskrimci katılmıştır. Bu sporcuların 10 tanesi kadınlardan (yaş; 15.60± 1.34, boy; 1.69± .06 cm, vücut ağırlığı 57.00± 8.81 kg) ve 9 tanesi erkek (15.55± .88 yıl, boy; 1.79± .05 cm, vücut ağırlığı; 71.22± 9.33 kg) genç milli eskrim sporcusudur. Çalışmaya katılan genç eskrimcilerin hepsi çalışmaya gönüllü olarak katılmıştır. Çalışmada katılımcıların ilk olarak yaş bilgileri, boy ve kiloları alındı. Ardından genç eskrimcilerin standart bir ısınma programı uygulandı (5 dakika boyunca eskrime özgü ısınma hareketleri). Isınmadan sonra genç eskrimcilerin görsel motor reaksiyon testi fit-light reaksiyon cihazı ile baskın ve baskın olmayan elleri ile 3 er defa ölçüm yapılmıştır ve en iyi ölçüm kaydedilmiştir. İlk görsel motor reaksiyon ölçümü ardından katılımcılara yorgunluk oluşturulması amacı ile yo-yo toparlanma-1 testi uygulanmış ve katılımcıların tükeninceye kadar testi devam ettirmeleri sağlanmıştır. Yorgunluk testi hemen sonrasında genç eskrimcilerin görsel motor reaksiyon testleri tekrar aynı şekilde alınmıştır. Veriler SPSS 24 paket programı kullanılarak analiz edilmiş olup, elde edilen verilerin analizinde Bağımsız t testi kullanılmıştır.Genç eskrimcilerin baskın el ve baskın olmayan eldeki görsel motor reaksiyon sürelerinde anlamlı bir farklılık görülmemiştir. Benzer şekilde, kadın ve erkek sporcuların görsel motor reaksiyon süreleri analizi sonucunda yorgunluk öncesi ve sonrasında hem baskın el hem de baskın olmayan eldeki verilerde anlamlı bir farklılık oluşmadığı gözlemlenmiştir. Eskrim sporcularının görsel motor reaksiyon parametreleri incelendiğinde; genç milli eskrim sporcularında yorgunluğun görsel motor reaksiyon üzerinde bir değişime yol açmadığı gözlemlenmiştir.

Eskrim, çeşitli oyun stratejilerinin ve hareketlerinin uyumlu bir şekilde sergilenmesini gerektiren bir beceri sporudur ve bazı motorik özelikler baskın bir şekilde rol oynamaktadır. Eskrimciler spor branşlarının doğası gereği öne, arkaya hücum ettiklerinde ve bunları defalarca üst üste yapmak için kas gruplarının yüksek düzeyde çalışmasına ihtiyaç duyarlar. Reaksiyon zamanı fizyolojik performansının belirleyicilerinden olarak eskrim branşının tekniğinin ve taktiğinin yanında önemli bir parametre olarak yer almaktadır. Eskrim sporunda hamlelerin sürekli, yoğun ve patlayıcı şekillerde gerçekleşmesi ve toparlanma zamanının kısıtlığı, ayrıca maçlar arasındaki sürelerin kısıtlılığı eskrimcilerin yorgunluk seviyelerinin yükselmesine neden olmaktadır. Reaksiyon zamanı, bireyin karar verebilme hızıyla doğrudan ve yakın bir ilişkiye sahiptir. Reaksiyon zamanı; bireye verilen uyaranın ardından bireyin o uyaran istemli şekilde cevap verebildiği anın başlangıcı olarak tanımlanmaktadır. Kas aktivitesi artışında vücut parçasının görülen hareketine kadar geçen süredir ve “motor süre” olarak adlandırılır. Yorgunluğun eskrimcilerin görsel motor reaksiyon sürelerine etkisi tam olarak bilinmemektedir ve ayrıca yüksek şiddetteki egzersiz esnasında ortaya çıkan stresin reaksiyon zamanı üzerindeki etkilerini araştıran çalışmalar oldukça sınırlıdır. Bu noktada, yapılan çalışmada Türkiye eskrim milli takımı sporcularında yorgunluk öncesi ve sonrası görsel motor reaksiyon sürelerindeki değişimin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmamızın katılımcıları Türkiye eskrim genç milli takım sporcularından oluşmuştur. Çalışmaya katılan bireylerin tümüm milli takım kampına aktif olarak katılan erkek ve kadın eskrimcilerden seçilmiştir. Çalışmamıza toplamda 19 genç milli eskrimci katılmıştır. Bu sporcuların 10 tanesi kadınlardan (yaş; 15.60± 1.34, boy; 1.69± .06 cm, vücut ağırlığı 57.00± 8.81 kg) ve 9 tanesi erkek (15.55± .88 yıl, boy; 1.79± .05 cm, vücut ağırlığı; 71.22± 9.33 kg) genç milli eskrim sporcusudur. Çalışmaya katılan genç eskrimcilerin hepsi çalışmaya gönüllü olarak katılmıştır. Çalışmada katılımcıların ilk olarak yaş bilgileri, boy ve kiloları alındı. Ardından genç eskrimcilerin standart bir ısınma programı uygulandı (5 dakika boyunca eskrime özgü ısınma hareketleri). Isınmadan sonra genç eskrimcilerin görsel motor reaksiyon testi fit-light reaksiyon cihazı ile baskın ve baskın olmayan elleri ile 3 er defa ölçüm yapılmıştır ve en iyi ölçüm kaydedilmiştir. İlk görsel motor reaksiyon ölçümü ardından katılımcılara yorgunluk oluşturulması amacı ile yo-yo toparlanma-1 testi uygulanmış ve katılımcıların tükeninceye kadar testi devam ettirmeleri sağlanmıştır. Yorgunluk testi hemen sonrasında genç eskrimcilerin görsel motor reaksiyon testleri tekrar aynı şekilde alınmıştır. Veriler SPSS 24 paket programı kullanılarak analiz edilmiş olup, elde edilen verilerin analizinde Bağımsız t testi kullanılmıştır. Genç eskrimcilerin baskın el ve baskın olmayan eldeki görsel motor reaksiyon sürelerinde anlamlı bir farklılık görülmemiştir. Benzer şekilde, kadın ve erkek sporcuların görsel motor reaksiyon süreleri analizi sonucunda yorgunluk öncesi ve sonrasında hem baskın el hem de baskın olmayan eldeki verilerde anlamlı bir farklılık oluşmadığı gözlemlenmiştir. Eskrim sporcularının görsel motor reaksiyon parametreleri incelendiğinde; genç milli eskrim sporcularında yorgunluğun görsel motor reaksiyon üzerinde bir değişime yol açmadığı gözlemlenmiştir.

Fencing sport, by its nature, includes high aerobic and anaerobic activities and can also be affected by different parameters such as age, gender, technical level. Therefore, the aim of the study was to examine the performance parameters of the Turkey junior national fencing team in terms of gender. Nineteen national athletes (9 male age; 15.55±.88 years, body height;1.79±.05 cm, body mass; 71.22±9.33 kg, 10 female age;15.60±1.34, body height; 1.69±.06 cm, body mass; 57.00±8.81 kg) in the national team camp participated to the study voluntarily. In the study, anthropometric measurements and performance parameters of fencers were measured. In the study, handgrip strength, agility T-test, Yo-Yo IR1 test, vertical jump test (anaerobic power), balance test, 30-sec push-up, and 30-sec sit-up tests were performed. The analysis of the study was made using 24 SPSS package programs. Pearson Correlation test, paired-sample t-test, and independent-sample t-test were used. When the performance parameters of male and female fencers were compared, there were significant differences in favor of males in the parameters of the dominant hand, non-dominant handgrip strength, agility, aerobic endurance, anaerobic power, agility, 30s push-ups, and 30s sit-ups, but no statistically significant difference was found between total balance scores. In both groups, it was found that the dominant hand produced statistically more handgrip strength than the other hand. There was a significant relationship between dominant handgrip strength with anaerobic power and push-ups with total balance in male fencers' performance parameters. When the performance values of female fencers were examined; there was a significant relationship between anaerobic power with sit-up and both handgrips strength. Also, there was a relationship between dominant handgrip strength and non-dominant handgrip strength with the sit-up test. A correlation was found between dominant handgrip strength and non-dominant handgrip strength. When the performance parameters of fencing athletes are examined; the performance parameters of male fencers are better than female fencers. The increase in one performance parameter also can affect the development of the others.