Inga Markiewicz

Objectives: This study aimed to assess the levels of meaning in life and self-esteem among mentally disordered offenders hospitalized in forensic psychiatric units. These psychological dimensions are recognized as key predictors of mental well-being and subjective happiness, significantly influencing life satisfaction across various domains, including professional functioning, interpersonal relationships, psychosocial adaptation, and overall health. Material and methods: The study involved non-imputable offenders with a history of aggressive behavior. The sense of meaning in life was measured using the Purpose in Life Test (PIL) by Crumbaugh and Maholick, and self-esteem was assessed with the Rosenberg Self-Esteem Scale (SES). Results: The findings indicate that the studied forensic psychiatric patients maintained a sense of meaning in life within the normative range. Their level of self-esteem, while slightly below the population average, suggests a retained capacity for goal-setting and belief in personal efficacy. These traits can be considered important motivational resources in the rehabilitation process and may reflect an openness to therapeutic engagement. Conclusions: The results suggest that forensic psychiatric patients can maintain a meaningful outlook on life and possess self-esteem levels that support motivation for change. Incorporating the assessment and development of meaning in life and self-esteem into therapeutic programs may enhance rehabilitation outcomes, strengthen the therapeutic alliance, and support the process of reintegration.

Aim: The aim of this paper is to describe the assumptions of the Good Lives Model (GLM) in the context of traditional therapeutic methods based on risk management (RNR), as well as to assess its usefulness and effectiveness in therapeutic and rehabilitative work with patients in forensic psychiatric units. Main results: According to the GLM approach, an effective way to reduce the risk of reoffending is to provide forensic patients with the necessary conditions for a better life and to develop their ability to meet their needs (or acquire goods important to them) using socially acceptable means and methods. This involves learning how to live a “good life” and adopting desirable behavior patterns as alternatives to previous unlawful behaviors. Working within the GLM framework yields better therapeutic outcomes than relying solely on methods aimed at minimizing the risk of recidivism. Practical implications for forensic science: The dissemination of the GLM concept in Polish forensic psychiatric units would enable staff working with mental health offenders to take a broader perspective on the issue of their social maladjustment and the etiology of unlawful behavior. It would also equip professionals with additional ideas and tools for therapeutic work. As a result of the rehabilitation efforts undertaken, the likelihood of patients committing offenses after being discharged from forensic units should decrease.

Item Response Theory (IRT) describes a set of statistical models describing how individual items in a test or questionnaire relate to the underlying characteristic or trait that the test claims to measure. Until now IRT models have not been applied to the Positive and Negative Syndrome Scale (PANSS) in forensic and general psychiatric samples to establish its psychometric properties and explore the link between psychotic symptom severity and violent behavior in schizophrenia. This study investigated patients with schizophrenia spectrum disorders and a history of violence from forensic institutions and non-violent patients from general psychiatric settings in five European countries. A total of 398 participants were assessed using the PANSS. IRT analysis revealed a poor model fit for the Partial Credit Model (PCM) with considerably disordered thresholds for most items. Differential item functioning (DIF) revealed significant differences between the two groups, notably for items hypothetically linked to violence risk, such as delusions and hostility. These findings reveal potential limitations when trying to compare PANSS scores across these two clinical populations.

Aim: The aim of the study was to analyze the type and intensity of aggressive behavior of patients with schizophrenia and dual diagnosis, as well as to describe their mental state, selected personality traits and sociodemographic variables. Material and methods: 81 patients with mental disorders were included in the study. A comparative analysis was carried out in 3 groups of patients: (group 1) with schizophrenia and addiction, who had committed a prohibited act, undergoing therapy in isolation as a protective measure (n = 27), and (group 2) a group of people with a dual diagnosis (n = 27) and (group 3) a group of patients only with a diagnosis of schizophrenia (n = 27). The following tools were used: 1) PANSS (Positive and Negative Syndrome Scale) – to assess psychopathological symptoms; 2) BPAQ (Buss and Perry Aggression Questionnaire) – to measure the intensity and indicators of aggression; 3) EPQ-R questionnaire – to assess personality variables; 4) IVE scale – to assess impulsivity, risk-taking and empathy; 5) Author’s sociodemographic survey. Main results: The obtained results indicate that forensic patients with dual are characterized by a greater intensity of general psychopathology, a predominance of positive symptoms and a greater intensity of negative symptoms than general psychiatric patients. Both groups with dual diagnosis reveal a higher level of general aggression and a greater tendency to physical aggression compared to patients diagnosed with schizophrenia only. Forensic patients demonstrate greater anger than the group of patients with schizophrenia only. Practical implications for forensic science: Analysis of the type and intensity of aggressive behavior, as well as personality, sociodemographic and clinical variables may have prognostic significance in estimating the risk of recidivism of forensic patients. It can also provide tips for the correct selection of therapy dedicated to a specific patient in order to correct his or her behavior. Knowing of the nature of patients’ aggressive behavior can also facilitate the development of special preventive and protective programs for both staff and families of aggressive patients.

Background: Goal-directed decision-making is a central component of the broader reward and motivation system, and requires the ability to dynamically integrate both positive and negative feedback from the environment in order to maximize rewards and minimize losses over time. Altered decision-making processes, in which individuals fail to consider the negative consequences of their decisions on both themselves and others, may play a role in driving antisocial behaviour. Aim: The main study aim was to investigate possible differences in loss and risk aversion across matched patients, all with a schizophrenia spectrum disorder (SSD), but who varied according to whether they had a history of serious interpersonal violence or not, and a sample of healthy controls with no history of violence. Results: The sample included 14 forensic and 21 non-forensic patients with SSD, and 41 healthy controls. Among the three decision-making variables under investigation, risk aversion was the only significant predictor of membership of the three groups, with greater risk aversion among non-forensic patients with SSD compared to healthy controls. No differences were observed across groups in loss aversion and choice consistency. Conclusions: This evidence suggests a new potential treatment target for rehabilitative measures aimed at achieving functional improvements in patients with SSD by selectively leveraging the neuro-cognitive processing of reward.

Cel pracy: Zasadniczym celem pracy była ocena częstości występowania zespołu metabolicznego oraz poszczególnych jego składowych u pacjentów odbywających środek zabezpieczający, leczonych lekami przeciwpsychotycznymi w mono- lub politerapii. Dodatkowe cele obejmowały analizę związków pomiędzy występowaniem zespołu metabolicznego a wiekiem pacjentów, rozpoznaniem psychiatrycznym, nadwagą lub otyłością, obecnością uzależnień od substancji psychoaktywnych.Metoda: W badaniu uczestniczyło 61 pacjentów Kliniki Psychiatrii Sądowej, w tym 9 kobiet i 52 mężczyzn, odbywających środek zabezpieczający w okresie od września 2019r. do sierpnia 2021r. Dwukrotnie przeprowadzono pomiary wszystkich parametrów zespołu metabolicznego oraz BMI, na początku pobytu w Klinice i po półrocznym leczeniu atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi. Następnie wykonano odpowiednie statystyczne analizy porównawcze.Wyniki: Nie stwierdzono związku pomiędzy występowaniem zespołu metabolicznego a wiekiem badanych, diagnozą medyczną, uzależnieniami od substancji psychoaktywnych, w tym paleniem papierosów. Nie potwierdzono, aby przewlekłe stosowanie atypowych leków przeciwpsychotycznych przy równolegle prowadzonych oddziaływaniach profilaktycznych i prozdrowotnych w warunkach detencji prowadziło do rozwoju zespołu metabolicznego a także powodowało nasilenia jego objawów, poza wyraźnym wzrostem obwodu talii oraz wzrostem BMI.Wnioski: Systematyczne pomiary BMI oraz obwodu talii podczas terapii atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi mogą być trafnymi narzędziami w ocenie ryzyka zespołu metabolicznego. Długotrwałe hospitalizacje w ramach detencji powinny uwzględniać oddziaływania psychoedukacyjne ukierunkowane na minimalizowanie powikłań metabolicznych farmakoterapii.

Aims: The purpose was to compare the frequency of needs of patients with schizophrenia in forensic services across five European countries as assessed by both the patients and their care staff. Methods: Patients with schizophrenia and a history of significant interpersonal violence were recruited from forensic psychiatric services in Austria, Germany, Italy, Poland and England. Participants’ needs were assessed using the Camberwell Assessment of Needs—Forensic Version (CANFOR). Multiple linear regression analyses were used to identify predictors of numbers of needs. Results: In this sample, (n = 221) the most commonly reported need according to patients (71.0%) and staff (82.8%) was the management of psychotic symptoms. A need for information was mentioned by about 45% of staff and patients. Staff members reported a significantly higher number of total needs than patients (mean 6.9 vs. 6.2). In contrast, staff members reported a significantly lower number of unmet needs than patients (mean 2.0 vs. 2.5). Numbers of total needs and met needs differed between countries. Unmet needs as reported by patients showed positive associations with the absence of comorbid personality disorder, with higher positive symptom scores and lifetime suicide or self-harm history. Significant predictors of unmet needs according to staff were absence of comorbid personality disorder and higher positive as well as negative symptom scores according to PANSS. Conclusions: Staff rated a significantly higher number of total needs than patients, while patients rated more unmet needs. This indicates that patients’ self-assessments of needs yield important information for providing sufficient help and support.

Pobyt w szpitalu psychiatrycznym osób, które popełniły w stanie niepoczytalności bądź poczytalności znacznie ograniczonej, najcięższe czyny kryminalne, ma na celu zapewnienie im efektywnego leczenia (funkcja lecznicza), ale przede wszystkim zapobiegnięcie ponownemu popełnieniu przez nich czynów zabronionych o znacznej szkodliwości społecznej (funkcja zabezpieczająca). Chorych cierpiących na zaburzenia psychiczne, a przebywających w oddziałach sądowych, obejmuje się odpowiednim postępowaniem leczniczym, psychoterapeutycznym, rehabilitacyjnym lub resocjalizacyjnym. Sąd orzeka pobyt na detencji bezterminowo. Z uwagi na podwójny cel pobytu w szpitalu psychiatrycznym, nie tylko leczniczy, ale i zabezpieczający, udzielanie świadczeń w oddziałach sądowych generuje wyższe niż w oddziałach ogólnopsychiatrycznych koszty. To powoduje wśród osób spoza środowiska, nierozumiejących istoty środków zabezpieczających, chęć ciągłego obniżania nakładów na psychiatrię sądową. Warto jednak przeanalizować, jakie znaczenie i skutki może wywrzeć próba ekonomizacji w psychiatrii sądowej, szukanie oszczędności i manipulowanie systemem finansowania „pod przykrywką” motywacji ekonomicznej do podnoszenia jakości świadczeń. Te i inne problemy poruszają w swoim artykule autorzy niniejszej pracy.

Cel: Celem badań była analiza struktury przyjęć pacjentów z zaburzeniami psychicznymi w trybie nagłym bez ich zgody do IPiN w okresie roku. Analizowano aspekt socjodemograficzny przyjęć, stawiane diagnozy, próby samobójcze poprzedzające przyjęcie, a także aspekt normatywny, m.in. czy wybór określonego przepisu, legitymującego przyjęcie bez zgody, jest uzasadniony diagnozą medyczną.Metoda: Użyto autorskiego kwestionariusza umożliwiającego zebranie danych zawartych we wnioskach skierowanych do sądu. Całość opracowano statystycznie z zastosowaniem prostych miar odsetkowych.Wyniki: Wśród ogółu przyjęć do IPiN na oddziały całodobowe w 2012 r., przyjęcia bez zgody stanowiły 15,8%. Przyjęto w trybie nagłym 552 osoby z zaburzeniami psychicznymi (292 kobiety i 260 mężczyzn). Większość przyjętych miała ukończony 40 r.ż. Wśród najczęściej stawianych diagnoz wymienić należy: schizofrenię paranoidalną (43%), majaczenie alkoholowe (7%), CHAD (6%), zespół otępienny (5%), inne zaburzenia psychotyczne (5%), zespół paranoidalny (5%), zaburzenia schizoafektywne (5%), inne diagnozy - mniej niż 1%. U 4% osób, przyjęcie zostało poprzedzone próbą samobójczą. Pacjenci byli najczęściej przyjmowani na podstawie art. 23.1. u.o.z.p.Wnioski: Ogólna struktura przyjęć bez zgody w IPiN w 2012 r. nie odbiegała od danych europejskich. O ile jednak miary ilościowe opisujące przyjęcia bez zgody można porównać z innymi krajami, o tyle spełnianie przesłanek ustawowych, wymaga znajomości różnych zasad legislacyjnych panujących w innych państwach. Najistotniejsze jest jednak, aby lekarze, podejmujący decyzję o przyjęciu do szpitala pacjenta wbrew jago woli, adekwatnie oceniali stan pacjenta, w odniesieniu do przesłanek u.o.z.p., które na taką konieczność przyjęcia wskazują. Przymusowa hospitalizacja i leczenie wbrew woli ma przede wszystkim służyć dobru pacjenta i ochronie naczelnych wartości - życia i zdrowia człowieka.