Muhammet Daştan

Küresel ekonomide büyüme görünümünün ılımlı seyrettiği ve ekonomik dönüşüm süreçlerinin öne çıktığı 2025 yılında, ülkeler ekonomik dayanıklılıklarını artırmaya

Küresel ekonomide büyüme görünümünün ılımlı seyrettiği ve ekonomik dönüşüm süreçlerinin öne çıktığı 2025 yılında, ülkeler ekonomik dayanıklılıklarını artırmaya

In recent years, transforming green resources and managing existing mineral reserves through sustainable policies have become essential for achieving an environmentally sustainable future. In this regard, countries with high biocapacity and abundant mineral reserves have attracted increasing attention, making the implementation of sustainable strategies a critical agenda. This paper examines how green energy use and mineral resource availability relate to environmental sustainability by employing advanced techniques, including the Fourier approach and artificial intelligence algorithms. The results indicate that positive changes in mineral rents do not significantly influence environmental sustainability, while negative variations are linked to worsened ecological outcomes. Moreover, green energy use contributes positively to environmental quality, whereas urbanization has a detrimental effect. The outcomes of this study underscore the necessity for policymakers to account for the nonlinear dynamics between mineral resource abundance and environmental sustainability when formulating effective policy interventions. In particular, the contribution of mineral resources to advancing clean energy transitions should be acknowledged. Promoting investments in environmentally friendly energy and restructuring urban policies toward green infrastructure and sustainable land use are also vital for strengthening environmental sustainability.

Sustainable economic growth and limiting environmental degradation are increasingly crucial for countries, as there has been a significant shift in ecological balance since the Industrial Revolution. Economic activities in Brazil, Russia, India, China, and South Africa (BRICS) also expand the ecological footprint while reducing biocapacity. To support these economies in meeting their environmental commitments, this research spotlights the influences of income growth, low-carbon energy consumption, and urbanization on the Load Capacity Factor. However, it is worth noting that previous papers have assumed a linear association between cleaner energy and environmental quality, often ignoring the implications of fluctuations in low-carbon energy consumption, such as the combination of renewables and nuclear energy, on ecological sustainability. Therefore, by introducing a sophisticated “Fourier Asymmetric Cross-Sectional Autoregressive Distributed Lag” model, this paper aims to address this gap by including disaggregated positive and negative shocks in low-carbon energy use and integrating the Fourier terms to account for possible structural shifts. Furthermore, the study tests the LCC hypothesis. The findings, based on the period 1992–2022, reveal that in both the short and long term, negative shocks in low-carbon energy consumption increase ecological well-being, while positive shocks jeopardize environmental sustainability. Furthermore, the outcome questions the validity of the LCC hypothesis in the BRICS context and identifies urbanization as a factor that deteriorates ecological well-being. Consequently, the paper’s implications underscore the urgent need for policies to transition to a green economy, low-carbon energy, and smart urbanization practices in BRICS for ecological sustainability.

Küresel ısınmaya bağlı olarak; yoğun yağışlar, fırtınalar ve aşırı kuraklıklar da dahil olmak üzere birçok çevresel felaketin yaşandığı günümüz dünyası, Rusya-Ukrayna Savaşı ve İsrail’in Filistin’i işgali gibi beklenmedik jeopolitik gelişmelere tanıklık etmektedir. Tüm bu gelişmeler, ülkelerin ekonomik aktivitelerini, enerji stratejilerini ve nihayetinde çevresel kalitelerini etkilemede önemli bir potansiyele sahiptir. Dolayısıyla bu çalışma, jeopolitik risk, enerji güvenliği ve çevre kalitesi arasındaki ilişkileri Türkiye özelinde 1973-2018 dönemi için analiz etmeyi amaçlamaktadır. Bu amaçla çalışmada, çevresel kalitenin bir göstergesi olarak yük kapasite faktörü kullanılmakta, enerji güvenliği ve jeopolitik riskin yanı sıra ekonomik büyüme, beşeri sermaye ve doğal kaynak rantının çevresel etkileri de dikkate alınmakta ve Fourier terimli genişletilmiş ARDL yaklaşımı uygulanmaktadır. Ampirik bulgular, jeopolitik risk ile enerji güvenliğinin çevre kalitesini olumsuz yönde etkilediğini göstermektedir. Sonuçlar ayrıca ekonomik büyüme ve doğal kaynak rantının çevre kalitesini düşürdüğünü, beşeri sermayenin ise çevre dostu bir faktör olduğunu ortaya koymaktadır.

Sanayi sektörü, verimliliğe, ticarete, istihdama ve teknolojik ilerlemeye sağladığı pozitif katkı nedeniyle tarihsel süreç içinde büyümenin motoru olarak nitelendirilmektedir. Ülkelerin sanayi sektörleri arasındaki yakınsama dinamiklerinin belirlenmesi oldukça önem arz etmektedir. Buna karşın sanayi sektöründe yakınsama dinamiklerinin ortaya konmasına yönelik ampirik literatürün oldukça sınırlı bir düzeyde bulunduğu görülmektedir. Bu kapsamda çalışmada, 1990-2021 yıllarını kapsayan dönemde 38 OECD ülkesinde sanayi sektörünün yakınsama dinamiklerinin Kulüp Yakınsama Hipotezi çerçevesinde Phillips ve Sul (2007, 2009) yaklaşımıyla araştırılması amaçlanmaktadır. Çalışmada ilgili literatürden farklı bir sanayi sektörü göstergesi olarak Rekabetçi Sanayi Performans Endeksi kullanılmaktadır. Bu endeks, ülkelerde bulunan sanayi sektörünün performanslarının karşılaştırılmasında kullanılan önemli bir gösterge olarak kabul edilmekte ve ülkelerin sanayi mallarını rekabetçi bir şekilde üretme ve yurt dışı pazarlarda satma konusunda ne kadar başarılı olduğunu göstermektedir. Kullandığı ampirik yöntem ve sanayi göstergesi bağlamında ilgili literatüre katkı sağlamanın amaçlandığı çalışmada ulaşılan ampirik bulgular, örneklemin tümü için bir yakınsama davranışının olmadığını fakat birbirine yakınsayan üç yakınsama kulübünün bulunduğunu ortaya koymaktadır.

Newly industrializing economies are ardently striving for rapid development, aspiring to emulate the affluence of Western nations. However, amidst this relentless economic dynamism, the world grapples with an escalating climate change crisis. Therefore, it becomes imperative to identify the factors contributing to improving developing nations' environmental quality while concurrently advancing their sustainable development objectives. In this regard, the present study aims to dissect the environmental implications of renewable energy consumption, technological innovation, and human capital and examine the "Load Capacity Curve" (LCC) hypothesis in Türkiye through an extension of the STIRPAT model. To achieve this objective, the research operates a novel econometric methodology, namely the "augmented autoregressive distributed lag" (A-ARDL) approach with Fourier terms, to analyze yearly data from 1980 to 2019. The empirical findings substantiate the validation of the LCC hypothesis in Türkiye, both in the short and long term. Furthermore, the results unveil that renewable energy consumption and human capital significantly bolster ecological welfare over the long term, whereas technological innovation exhibits no discernible impact on the environment. Additionally, the outcomes display that population growth positively impacts the environment in the short term; nevertheless, over the long term, it becomes detrimental to environmental quality.

The primary objective of this study is to scrutinize the industrialization patterns across 36 member states of the Organization of Islamic Cooperation (OIC) spanning from 1990 to 2021, adopting a club convergence approach. This study employed the Competitive Industrial Performance (CIP) index developed by the United Nations Industrial Development Organization. The CIP index serves as a yardstick for assessing countries’ effectiveness in manufacturing and exporting industrial goods, facilitating comparisons of industrial competitiveness across nations. The empirical findings derived from the convergence methodology established by Phillips & Sul (2007, 2009) unveiled the absence of convergence in CIP among OIC countries yet delineate the existence of four distinct convergence clusters. Notably, the CIP scores of countries exerted a significant influence on the formation of these clusters, with member states within the same cluster exhibiting comparable CIP performances. This outcome underscored the persistent dual structure characterizing the OIC panel, wherein nations with lower CIP standings failed to converge toward those with higher performance levels.