Ahmet Kürşad Açıkgöz

Gövde anatomisine odaklanan bu çalışmada, columna vertebralis, thorax, karın bölgesi ve pelvis yapıları detaylı bir şekilde açıklanmaktadır. Columna vertebralis, hareket ve destek sağlayan 33 omurdan oluşurken; ilk iki servikal omur olan Atlas ve Axis kendilerine has anatomik özellikleriyle öne çıkmaktadır. Göğüs kafesini (thorax) oluşturan 12 çift kaburga, sternum ve kostal kıkırdaklar; solunumda görev alan interkostal kaslar ve diyafragma ile desteklenmektedir. Sırtın derin bölgesindeki intrinsik kaslar postürü koruyup gövdeyi hareket ettirirken, karın ön ve arka duvarı kasları ise gövdeye fleksiyon yaptırır, organları korur ve stabilizasyon sağlar. Pelvis iskeletini oluşturan os coxae; ilium, ischium ve pubis kemiklerinin kaynaşmasıyla meydana gelerek symphysis pubis eklemini oluşturur. Gövdenin beslenmesi ve venöz drenajı aorta thoracica, aorta abdominalis, iliak damarlar ile vena cava inferior vasıtasıyla gerçekleştirilmektedir. Son olarak bölgenin sinirsel uyarımı; interkostal sinirler, truncus sympathicus, lumbar ve sakral pleksuslar sayesinde tamamlanmaktadır. This study focusing on trunk anatomy comprehensively explains the columna vertebralis, thorax, abdominal region, and pelvic structures. The columna vertebralis consists of 33 vertebrae providing movement and support, while the first two cervical vertebrae, Atlas and Axis, stand out with their unique anatomical features. The 12 pairs of ribs, sternum, and costal cartilages forming the rib cage (thorax) are supported by intercostal muscles and the diaphragm, which function in respiration. While the deep intrinsic back muscles maintain posture and move the trunk, the muscles of the anterior and posterior abdominal walls flex the trunk, protect the organs, and provide stabilization. In the pelvic region, the os coxae is formed by the fusion of the ilium, ischium, and pubis bones, constituting the symphysis pubis joint. The vascular supply and venous drainage of the trunk are carried out via the thoracic aorta, abdominal aorta, iliac vessels, and inferior vena cava. Finally, the neural innervation of the region is completed through the intercostal nerves, truncus sympathicus, and the lumbar and sacral plexuses.

Bu bölüm, insan anatomisinde üst ekstremiteyi oluşturan kemikleri, eklemleri, kasları, damarları ve sinirleri kapsamlı bir şekilde incelemektedir. Üst ekstremiteyi gövdeye bağlayan skapula ve klavikula kemikleri, omuz eklemini oluşturmak üzere humerus ile eklem yapar. Kol bölgesinde tek kemik olarak yer alan humerus’un ardından, önkolda içte ulna ve dışta radius kemikleri bulunur; bu yapılar ginglimus tipindeki dirsek eklemini (art. cubiti) oluştururlar. El bölgesinde ise sekiz adet el bileği kemiği (ossa carpi), beş adet tarak kemiği (ossa metacarpi) ve parmak kemikleri (phalanges) yer almaktadır. Bölgenin kas yapısı; pektoral bölge, yüzeyel ve derin sırt, omuz, kol, önkol ve elin intrinsik kasları olarak gruplandırılır. Bu kaslar omuz kuşağının tespiti, kola adduksiyon, abduksiyon, rotasyon, önkola fleksiyon ile ekstansiyon ve el hareketlerini yönetir. Üst ekstremitenin innervasyonu, C5-T1 spinal sinirlerin ventral ramuslarından köken alan ve birçok önemli dalı bulunan plexus brachialis tarafından sağlanır. Arteryel beslenme sırasıyla a. subclavia, a. axillaris, a. brachialis, a. ulnaris ve a. radialis yoluyla gerçekleşirken, venöz drenaj yüzeyel ve derin venler tarafından üstlenilir. Son olarak, bölgenin lenfatik akışı axilla’da bulunan beş ana lenf nodu grubuna dökülmektedir. This chapter comprehensively details the bones, joints, muscles, vessels, and nerves of the upper extremity in human anatomy. The scapula and clavicle, which connect the upper limb to the trunk, articulate with the humerus to form the shoulder joint. Following the humerus, the single bone of the arm, the forearm consists of the medial ulna and lateral radius, which articulate to form the ginglymus-type elbow joint (art. cubiti). The hand includes eight carpal bones (ossa carpi), five metacarpals (ossa metacarpi), and phalanges. Musculature is classified into pectoral, superficial/deep back, shoulder, arm, forearm, and intrinsic hand muscles. These muscles enable shoulder girdle stabilization, arm adduction, abduction, rotation, forearm flexion/extension, and precise hand movements. Innervation is supplied by the plexus brachialis, originating from the ventral rami of C5-T1 spinal nerves. Arterial blood flows through the subclavian, axillary, brachial, ulnar, and radial arteries, while venous drainage occurs via superficial and deep veins. Finally, lymphatic drainage of the region empties into five main axillary lymph node groups.

İnsan vücudunun yapısının ve işleyişinin öğrenilmesi, Tıp Fakültelerinde olduğu gibi Diş Hekimliği Fakültelerinde de eğitim-öğretim hedeflerindeki ilk amaçtır. Uzun yıllar içerisinde süregelen deneyimlerimiz neticesinde, Diş Hekimliği Fakülteleri müfredatına uygun bir Diş Hekimliği Anatomi Kitabı hazırlanmasının kaçınılmaz olduğu kanısına varılmıştır. Bu kitapta bütün insan vücudu anatomisine yer verilmiştir. Fakat Baş ve Boyun Bölgesi Anatomisi tüm bileşenleriyle daha kapsamlı olarak ele alınmıştır.

Background/Aim: The foramen ovale (FO) is very important in neurosurgical approaches; however, studies and developments in the literature report that no definite consensus about the cannulation of the FO is available. Therefore, more morphometric information concerning the FO is needed in addition to the previously defined morphological and morphometric features. The aim of this study was to compare the features of the foramen ovale stated in the literature and to analyze the topographic relationship between the FO and the anatomical structures around it to determine its precise location. Methods: The study included 70 sides from 35 dry skulls of unknown age and gender. Skulls with any deformity or pathology that would affect the measurements were not included in the study. All skulls were placed in the horizontal plane with the external occipital protuberance facing posteriorly, the piriform aperture facing anteriorly, and the skull base pointing upwards at a 90° angle after which it was photographed vertically with the length scale. A Nikon D5300 Digital Camera was used for the photography, and digital image processing software (Image J) was used for foramen ovale measurements. In addition, the shape of the foramen ovale was classified as oval, almond, D-shaped, slit-shaped, round, and irregular. SPSS 21.0 was used for the statistical analysis. Results: The mean anteroposterior diameter length of the FO was 6.144 mm, and the transverse diameter length was 2.885 mm. When the distribution of the shape of the FO was examined, oval and almond shapes were most common shapes (34.29%). In addition, round (12.85%), D-shaped (10%), and slit-shaped (8.57%) were obtained. According to Pearson’s correlation analysis, the highest correlation was between the distance from the carotid canal to the foramen ovale and the shortest distance from the foramen ovale to the midline (FO-CC and the FO-ML, respectively; r = 0.427). Conclusion: The morphology of the FO is important in terms of surgical and interventional approaches. In the literature, no significant differences between the right and left sides for the foramen ovale were found in contrast to our study. When the FO shape percentages were examined in most previous studies, it was seen that most of them were oval. In this study, the ratios of oval and almond shapes were the same. Morphometric measurements can give different results in every race due to the structure of the bones, which may vary according to the population. We think that presenting data on the Turkish population in this study will set an example for conducting future studies.

Purpose In the present study, we aimed to determine the relationship of HV angle with angles and measurements obtained from lateral and anteroposterior (AP) radiological images of the foot in individuals with HV. Methods The present study had a retrospective design, and the participants consisted of 66 female patients between the ages of 19 and 64 who applied to Orthopedics and Traumatology and were diagnosed with Hallux valgus. Metatarsus adductus angle, metatarsus primus adductus angle, hallux valgus angle, hallux interphalangeal angle, metatarsal break angle, first metatarsal protrusion distance, metatarsal width, talocalcaneal angle, AP Meary’s angle were measured on AP view and calcaneal inclination angle, talar declination angle, lateral talocalcaneal angle, first metatarsal declination angle, fifth metatarsal declination angle, navicular height, lateral Meary’s angle, tibiotalar angle were measured on a lateral radiograph. The IBM SPSS 21.0. program was used for statistical analysis, and the level of significance was taken as p < 0.05. Results There were statistically significant differences between the right and left feet in MPA and AMA measurements. The results showed that HV angle (HVA) had a weak relationship with MAA and MW, as well as a moderately positive relationship with MPA. However, it had a moderately negative relationship with AMA and a weak negative relationship with HIPA. Conclusion We believe that in addition to the HVA angle, MPA and AMA angles should be considered in the diagnosis of HV, especially as the HVA angle is moderately positively correlated with the MPA angle and moderately negatively correlated with the AMA angle.

Amaç: El bileği patolojileri belirli anatomik paternlerle ilişkili olduğundan, radyografik görüntülerden elde edilen el bileği kemiklerine ait anatomik parametreler tanı ve tedavi için oldukça önem taşımaktadır. Çalışmamızda, yetişkin bireylere ait el bileği radyoğrafilerinden elde edilen morfometrik ölçümlerin cerrahi yönden incelemeyi amaçlamaktayız. Materyal ve metod: Çalışmamız retrospektif bir çalışma olup, 2012-2022 yılları arasında Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Radyoloji Anabilim Dalı’na başvuran 18-65 yaş arası 50 (25 kadın, 25 erkek) sağlıklı yetişkin bireylere ait 100 radyolojik el görüntüsü (50 sağ, 50 sol) üzerinde gerçekleştirilmiştir. İstatistiksel analizler için IBM SPSS 21.0. programı kullanılmış olup istatistiksel anlamlılık p<0,05 olarak kabul edilmiştir. Bulgular: Radyoğrafik ölçümler sağ ve sol ele göre sınıflandırılmış ve bilateral (sağ ve sol taraf) farklılıklar incelendiğinde, RA ve SFA ölçümlerinde sağ ve sol el arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık elde edilirken (p0,05). Ayrıca el bileği radyolojik görüntülerinden elde edilen açı ve uzunluk ölçümleri arasındaki korelasyon incelenmiş ve elde ettiğimiz ölçüm değerlerinin arasındaki istatistiksel olarak anlamlı korelasyon katsayıları -0.344 ile 0.945 arasında değişmektedir. Özellikle UYA ile SÇA (r= 0.855, p < 0.001) ve RA ile SFA (r=0.945, p<0.001) ölçümleri arasında çok güçlü pozitif ilişkiye rastlanmıştır. Sonuç: Elde ettiğimiz sonuçlar doğrultusunda, bilateral ölçümlerde yeterli simetri bulunmasından dolayı el bileğinin rekonstrüktif cerrahisinde kontralateral bilek radyografilerinin şablon olarak kullanılması yönünden referans olacağını düşünmekteyiz. Anahtar Kelimeler: El bileği, radyolojik ölçümler, Radius, Ulna

Amaç: Suprameatal üçgen, antrum mastoideum’un lateral duvarında yer almaktadır ve bu alan cerrahi açıdan büyük bir öneme sahiptir. Bu nedenle çalışmamızda kafataslarında suprameatal üçgenin, suprameatal çıkıntının ve suprameatal çöküntünün morfometrik ve topoğrafik özelliklerinin analiz edilmesi amaçlanmıştır. Materyal ve metod: Çalışmamızda yaş ve cinsiyetleri bilinmeyen 33 kafatasına ait 66 temporal kemikteki suprameatal üçgenin sınırları, alanı, suprameatal çıkıntı tipi, boyutları ve suprameatal çöküntü derinliği incelenmiştir. Çalışmamızda elde edilen verilerin istatistiksel analizi SPSS v.20.0 software (IBM Corp., Armonk, NY, USA) ile yapılmıştır. Verilerin normal dağılım için uygunluğu Shapiro-Wilk testi kullanılarak belirlenmiştir. Bulgular: Çalışmamızda en yaygın suprameatal çıkıntı tipi tepe şeklinde gözlenmiştir ve bu oran sağda %54,5 iken solda %66,7 olarak tespit edilmiştir. Suprameatal çöküntü derinliği sağ tarafta sığ (%45,5), sol tarafta ise eşit oranda (%39,4) hem sığ hem de orta derinlikte gözlenmiştir. Suprameatal çıkıntı boyutlarının dağılımı sağda eşit oranda küçük ve orta (%30,3) büyüklükte, solda ise orta (%45,5) büyüklükte tespit edilmiştir. Sonuç: Suprameatal üçgenin sınırlarının ve morfolojik özelliklerinin iyi bir şekilde bilinmesinin olası komplikasyonların önlenmesinde rehber niteliği taşıyacağı düşüncesindeyiz.

The purpose of the present study was to create a regression equation for measuring stature using measurements obtained from the long bone radiographs of adult individuals in Anatolian population. In this study, the maximum length measurements of the six long bones in the upper and lower limbs of 167 healthy individuals were determined from radiographic images. Single and multiple regression equations were created to predict the stature of the individuals from the maximum bone stature. From these equations, the standard error of estimate was determined in the range of 1.68-4.09 cm. As a result of this study, the obtained regression equations resulted in highly reliable and successful results in terms of predicting stature. These equations will provide convenient and predictive accuracy in the estimation of stature from skeletal remains obtained from societies that lived and living in Anatolia. Besides, we anticipate that it will guide researchers working in the fields of Forensic Anthropology, Forensic Medicine and Anatomy.