Kamile Akarsu

Background: Developing high-fidelity simulation scenarios is a time-consuming process, and validated resources for complex psychomotor skills such as orthotic fabrication are scarce. This study aimed to examine the content validity index (CVI) of a simulation scenario for anticlaw orthosis fabrication developed with the support of artificial intelligence (AI). Methods: A mixed-methods methodological study was conducted in an academic education program in Türkiye. Six subject matter experts with professional experience in hand rehabilitation, orthotics, and simulation-based education participated. A simulation scenario package was structured by the researchers, while the specific scenario flow was generated using a seven-step process supported by the generative AI tool ChatGPT. Expert reviewers evaluated five components, specifically objectives, background, prebriefing, scenario flow, and debriefing, using a 4-point Likert scale and open-ended questions. The item-level content validity index (I-CVI) and scale level content validity index (S-CVI) were calculated. Results: The simulation scenario package was evaluated across five core components. The scenario achieved an I-CVI and S-CVI of 1.00. This indicated that all expert reviewers rated the scenario components as content valid by assigning a score of 3 or 4. Qualitative feedback highlighted the need for refinements in clinical fidelity, specific material choices, and safety warnings regarding heat and sharp tools. Conclusions: The study provided educators with a comprehensive, ready-to-implement simulation scenario package, including validated learning objectives, prebriefing instructions, the full scenario script developed via AI-assisted methodology, and debriefing guides, that could be adopted to enhance orthotic training in rehabilitation curricula.

Objective: This study investigated orthopedic and trauma nurses' experiences of caring for patients undergoing extremity surgery due to trauma. Methods: This study adopted a descriptive and qualitative research design. The sample consisted of 11 nurses working in the Orthopedic and Traumatology Clinic of a public hospital in Ankara, where trauma patients are primarily admitted. The determination of the sample size was based on data saturation. Data were collected online (Zoom) using a semi-structured interview guide. Thematic content analysis was used for data analysis. Results: The data were grouped under four themes. The themes were Differences in Care, Competencies in Care, Areas of Improvement in Care, and Challenges Faced by Patients in the Eyes of Nurses. Conclusion: The results showed that our participants were aware of the care needs of patients after trauma surgery. Especially, nurses emphasized that nursing care of orthopedic trauma patients is more complex than that of other orthopedic patients. These results suggest that nurses need training specifically for the care of trauma patients and that different studies should be conducted to evaluate patient outcomes and nurse experiences after training.

Üriner yolda en sık görülen mesane kanseri nedeniyle radikal sistektomi uygulanan hastalarda idrarın vücuttan atılmasını sağlayan geçici veya kalıcı olabilen yeni bir yolun oluşturulması (ürostomi) gerekmektedir. Bu çalışmada, radikal sistektomi sonrası stomayı kabullenemeyen bir olgunun Roy Uyum Modeline temellendirilmiş hemşirelik bakımı tartışılmıştır. Mesane kanseri tanısı konulan hastaya üriner diversiyon uygulanarak kalıcı ürostomi açılmıştır. Hastanın ameliyat sonrası tedavi sürecine uyumda zorlandığı, ürostomi bakımını sadece eşinin yaptığı, hastanın o bölgeye hiç bakmadığı farkedilmiştir. Olgunun bakımı, Roy Uyum Modeline temellendirilerek planlanmıştır. Hastanın ürostomi gibi yaşam sürecini doğrudan etkileyen bir durumla karşı karşıya kalması, tedavi sürecine adaptasyonunu zorlaştırmaktadır. Bu bağlamda, hemşirelik bakımının bireysel özelliklere ve ihtiyaçlara göre uygun bir model ışığında planlanması önem kazanmaktadır.

Giriş: Travmatik yaralanmalar genellikle düşme, taşıt kazası ve şiddet kaynaklı gerçekleşerek mortalite, morbidite ve engelliliğe neden olmaktadır. Tele-hemşirelik izlemi ile hastaların taburculuk sonrası yaşadıkları sorunlarda yalnız kalmaları önlenirken, hemşirelik teorilerinin ve modellerinin kullanılması ile bu izlemlerde sağlığın korunması ve geliştirilmesinin yanı sıra, hemşirelere yol gösterici rol oynaması da sağlanabilmektedir. Bu çalışmada, travmaya bağlı alt ekstremite fraktür cerrahisi hastalarında Orem’in Öz Bakım Teorisine temellendirilmiş tele-hemşirelik uygulamasının öz bakım gücü ve günlük yaşam aktivitelerine etkisini belirlemek amaçlanmaktadır. Yöntem: Araştırmanın, Eylül 2022-Ocak 2024 tarihleri arasında yapılması planlanmaktadır. Araştırma, Türkiye’nin bir ilindeki kamu üniversitesi hastanesi ve şehir hastanesine bağlı Ortopedi ve Travmatoloji Kliniklerinde, randomize kontrollü deneysel araştırma tasarımı ile prospektif olarak gerçekleştirilecektir. Araştırmanın örneklemine, 26’sı müdahale, 26’sı kontrol üzere 52 hasta alınacaktır. Verilerin toplanmasında Özbakım Gücü Ölçeği, KATZ günlük yaşam aktiviteleri ölçeği (KGYAÖ), Lawton Brody Günlük Yaşam Aktiviteleri Ölçeği (LBGYAÖ) ve araştırmacılar tarafından literatür ışığında oluşturulacak tanıtıcı bilgi formu kullanılacaktır. Bulgular: Bu çalışma, randomize kontrollü deneysel çalışmanın protokolünü içermektedir. Çalışma verileri toplanıp analiz edildikten sonra bulgular açıklanacaktır. Sonuç: Travmaya bağlı alt ekstremite ameliyatı yapılan hastalarda taburculuk sonrası Orem’in Öz Bakım Teorisine temellendirilmiş tele-hemşirelik uygulamasının öz bakım ve günlük yaşam aktiviteleri üzerine etkinliği değerlendirilecektir.

Bronkoplevral fistül, akciğer rezeksiyon cerrahisinin en ciddi komplikasyonlarından biri olmakla birlikte, nadir görülen bir durumdur. İnsidansı pnömonektomiden sonra %4-20 ve lobektomiden sonra <%1 olarak bildirilmektedir. Görülme sıklığı az olmakla birlikte, mortalite oranı yüksek ve ciddi bir komplikasyon olan bronkoplevral fistül, hastanın yaşam aktivitelerini olumsuz etkilemektedir. Bu olguda hastanın etkilenen yaşam aktivitelerinde daha bağımsız olması ve yaşam kalitesinin arttırılması için hemşirelik bakımında Yaşam Aktivitelerine Dayalı Hemşirelik Modeli kullanılmıştır. Model, holistik ve humanistik yaklaşımla, hastanın bakıma katılımının arttırılması üzerinde durarak hemşirelik sürecinin geliştirilmesine ve uygulamasına katkı sağlamaktadır. Bu çalışmada omentoplasti cerrahisi sonrası Yaşam Aktiviteleri Modeline göre bir olgunun hemşirelik bakımının tartışılması amaçlanmıştır. Bir yıl önce sağ pnömonektomi ameliyatı olan 58 yaşındaki erkek hastada bronkoplevral fistül gelişmiş ve omentoplasti ameliyatı uygulanmıştır. Bireye, günlük yaşam aktivitelerini yerine getirmede yetersizlik, etkisiz solunum örüntüsü, akut ağrı, sıvı-volüm dengesizliği, beden gereksiniminden az beslenme, enfeksiyon, fiziksel mobilitede bozulma, sosyal izolasyon, kanama, aspirasyon, basınç yaralanması ve düşme riski hemşirelik tanıları konulmuş ve bu tanılara yönelik hemşirelik girişimleri uygulanmıştır.

Aim: The turnover intention due to low job satisfaction and burnout and the elimination of the negative effects it causes are of great importance during the pandemic COVID-19 particularly in some countries such as Turkey that public health is concerned, there has been an ongoing effort to improve its background and lack the number of nurses per capita. The aim of this study was to examine the relationship between job satisfaction, burnout, and turnover intention in nurses working in hospitals during the COVID-19 pandemic. Material and methods: The descriptive research design was applied and conducted in a training and research hospital affiliated to the Ministry of Health in Ankara, Turkey. The subjects consisted of 251 nurses. The data were collected using the Minnesota Satisfaction Questionnaire, the Maslach Burnout Inventory and the Turnover Intention Scale. The Mann-Whitney U test, the Kruskal-Wallis Variance test, and the Structural Equation Modeling were used to analyze the data. Results: Emotional exhaustion subscale had the greatest effect on turnover intention. An increase in job satisfaction score causes an average decrease on the turnover intention score. The low job satisfaction of the nurses who take care of COVID-19 diagnosed patients has been determined to have negative impact on their turnover intention and burnout. Conclusion: Job satisfaction, burnout, and turnover intention in nurses were examined and all of these factors were found to be moderate. However, in this study, the job satisfaction of the nurses in caring of patients with COVID-19 infection was lower than that of the nurses who did not.