Ozcan Palavan

Bu makale, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde (KKTC) özel eğitim öğretmeni yetiştirme ve istihdamının durumunu incelemektedir. Ülke çeşitli ambargolarla karşı karşıya bir durumda ve tanınma noktasında sıkıntı yaşarken eğitim için sisteminin değişen sosyo-ekonomik koşullarına uyum sağlamaya ve sürdürülebilir kalkınmayı desteklemeye çalışmaktadır. Çalışmanın temel amacı, ülkedeki özel eğitim öğretmenlerinin istihdamına yönelik politikaların geliştirilmesine katkı sağlamak ve özel gereksinimli öğrencilerin eğitim haklarına erişimlerini iyileştirmektir. Araştırma, özel eğitim öğretmeni yetiştirme ve istihdam politikalarının etkinliğini doküman analizi ve yarı yapılandırılmış görüşmeler yoluyla incelemektedir. Katılımcılar arasında okul yöneticileri, öğretmenler ve özel gereksinimli çocukların aileleri yer almaktadır. Verilerin içerik analizi, KKTC'deki özel eğitim sisteminde, özellikle özel eğitim öğretmeni eksikliği ve öğrencilerin ihtiyaçlarını tam anlamıyla karşılayacak altyapının yetersizliği gibi önemli eksiklikler olduğunu ortaya koymuştur. Okul personeli, özel eğitim öğretmenlerinin varlığını faydalı bulsa da, bu alandaki hükümet politikalarının yetersizliği eleştirilmektedir. Yöneticiler, Türkiye'den gelen öğretmenlerin yerel istihdam fırsatlarını sınırladığı endişesini dile getirse de, bu durumun uluslararası iş birliği çerçevesinde ele alındığı ifade edilmektedir. Öğretmenler, özel eğitim öğretmenlerinin öğrenci değerlendirmeleri ve aile iş birliği süreçlerinde sağladıkları desteğin altını çizerken, aileler de çocuklarının becerilerindeki olumlu gelişmeleri bildirmektedir. Çalışma, özel eğitim öğretmenlerinin istihdamına dair algılar ve gerçekler arasında bir uyumsuzluk olduğunu ve bu konuda daha şeffaf politikalar ile öğretmen niteliklerinin iyileştirilmesi gerektiğini vurgulamaktadır.

1. Children’s development is not limited solely to cognitive gains; rather, it acquires a holistic quality when considered together with social, emotional, and behavioral skills. Numerous empirical...

This study examines primary school–aged children’s perceptions of their parents’ digital media use and its effects on children’s emotional experiences, psychological well-being, and the parent–child relationship. As digital technologies become increasingly embedded in everyday life, parents’ attention directed toward mobile devices can interrupt parent–child interactions, a phenomenon referred to as technoference. Adopting a qualitative, phenomenological design, this study explores how children experience and interpret parental digital engagement in daily family contexts. The participants consisted of 22 children aged 8–11 attending public schools in Türkiye and the Turkish Republic of Northern Cyprus. Data were collected through semi-structured interviews and a metaphor sentence completion technique and analyzed using a thematic analysis approach. The findings reveal that children frequently describe parental digital media use through metaphors such as “barrier,” “wall,” “monster,” and “time thief,” and associate these experiences with feelings of sadness, loneliness, frustration, and worthlessness. Parental digital engagement was also found to negatively affect children’s basic psychological needs, including belonging, trust, attention, and feeling valued. However, children did not completely reject digital media use; rather, functional, context-appropriate, and shared use was perceived as acceptable. Overall, the findings suggest that digital parenting is experienced by children not only as a technological behavior but as a relational and emotional process. By foregrounding children’s perspectives, this study contributes to the literature by highlighting the importance of parental digital awareness, balanced use, and emotionally responsive interaction in supporting children’s well-being.

Child development is a multifaceted discipline aimed at supporting individuals’ healthy development in the physical, cognitive, social, and emotional domains from birth through adolescence. This de...

This study aims to comparatively examine the play-based learning environments of the Montessori and Reggio Emilia approaches within the framework of brain-based learning principles. The study is structured as a multiple case study within a qualitative research design. Data were collected through structured observations, semi-structured teacher interviews, and document analysis. Observations were carried out in both schools’ play environments for three consecutive days, and teacher interviews were conducted with four educators. The collected data were analyzed using thematic analysis and categorized under six main themes: features of the physical environment, teacher roles, children’s behaviors, use of materials, decision-making processes, and alignment with brain-based learning principles. The findings reveal that the Montessori approach offers a structured and simple learning environment emphasizing individual attention, self-regulation, and intrinsic motivation. In contrast, the Reggio Emilia approach emphasizes social interaction, creative expression, and democratic participation through a flexible and aesthetically oriented environment. It was concluded that both approaches support different aspects of brain-based learning; Montessori particularly addresses mechanisms such as attention, repetition, and self-control, while Reggio Emilia activates neural systems related to social learning, emotional security, and creativity. In this context, the study provides theoretical and practical contributions to teacher training, environmental design, and curriculum development.

Bu araştırma, teneffüs saatlerinin öğrenciler için yalnızca dinlenme zamanı değil, aynı zamanda sosyal ve duygusal gelişimi destekleyen önemli bir öğrenme fırsatı olduğunu ortaya koymaktadır. Teneffüslerin sosyal etkileşimi artırdığı, işbirliği ve problem çözme becerilerini desteklediği; ancak çoğu zaman plansız kullanıldığı ve eğitimsel potansiyelinin yeterince değerlendirilmediği belirlenmiştir. Araştırmanın amacı, anaokulu öğrencilerinin teneffüs ve serbest zamanlarını nasıl geçirdiklerini ve sosyalleşme sorunu yaşayan çocukların gelişimlerini öğretmen ve yöneticilerin bakış açısından incelemektir. Devlet Anaokulu’nda görev yapan 14 öğretmen ve 2 yöneticiyle yürütülen bu nitel çalışmada fenomenoloji deseni kullanılmış; veriler gözlem ve yarı yapılandırılmış görüşmelerle toplanmıştır. Bulgular, teneffüslerin sosyal etkileşimi artırdığını, alan ve materyal yetersizliklerinin ise süreci olumsuz etkilediğini göstermektedir.

This study aims to explore university students’ perceptions of adolescence, privacy, and sexuality from a qualitative perspective, within the context of today’s rapidly digitalizing society. Through semi-structured interviews with 21 Generation Z individuals, the research examines the personal experiences and social interactions of young people regarding these concepts. The interview data were evaluated using content analysis; themes were coded by the researchers and validated through expert reviews, achieving an inter-coder reliability rate of 85%. The findings were grouped under eight themes: (1) Perception of Body and Identity in Adolescence, (2) Emotional and Behavioral Experiences in Adolescence, (3) Sources of Information on Adolescence, (4) Problem-Solving Methods in Adolescence, (5) Perception of Privacy, (6) Perception of Sexuality, (7) Views on Sexuality Education, and (8) Behaviors Avoided at Home but Freely Performed at University. Participants primarily associated adolescence with physical changes, while its psychological and social dimensions were often overlooked. Privacy was frequently linked to bodily restrictions shaped by traditional and religious norms, particularly by female participants. Others viewed privacy through the lens of blurred personal boundaries in the digital age. Sexuality was perceived both as a natural need and as an area constrained by societal pressures. Due to the limited open communication and pedagogical inadequacies, many participants turned to unreliable sources of information. The roles of family and school were described as both supportive and restrictive. The university was seen as a more autonomous, identity-forming space. The study highlights the need for a scientifically grounded, culturally responsive, and multi-stakeholder educational approach to privacy and sexuality starting from an early age, to support healthy identity development. The findings offer valuable insights for improving education policies, family guidance, and psychosocial support services for adolescents.

Background: This study examines how the Yörük community in Türkiye balances the preservation of traditional childrearing practices with modernization and compulsory schooling. Context: The Yörüks, a historically nomadic Turkic people, possess a distinct cultural identity that centres around oral knowledge transmission, family-based education, and pastoral living. Methods: A qualitative phenomenological approach was used. Data Collection: In-depth semi-structured interviews were conducted with 11 Yörük participants selected through purposive sampling. Results: Four core themes were identified: Yörük culture, expectations of children, childrearing practices, and perceptions of schooling. Tensions emerge between traditional responsibilities, gender roles, and modern schooling structures. Conclusions: The study shows that cultural dissonance with the national education system contributes to educational exclusion and identity tension among Yörük children. Theoretical Implications: This study challenges dominant educational paradigms that overlook minority epistemologies and underscores the need to incorporate pastoralist worldviews into inclusive education theory. Practical Implications: It calls for flexible, culturally responsive policies, such as mobile or seasonal schooling and culturally inclusive curricula. Research Implications: Future studies could focus on the longitudinal impacts of modernization on the educational outcomes of pastoral communities or conduct comparative studies with other nomadic groups.

This qualitative study aims to explore in depth parents’ observations, perceptions, and mediation strategies regarding the digital media usage of children aged 5–8. In the context of the digital age, where technology is increasingly integrated into the daily lives of young children, concerns have grown regarding its potential impact on attention, memory, and social development. Adopting a phenomenological design, semi-structured interviews were conducted with 24 parents selected through maximum variation sampling. Data were analyzed using Braun and Clarke’s thematic analysis framework. Seven main themes were identified: (1) screen time habits, (2) content and device use, (3) gaming and addiction tendencies, (4) cognitive effects, (5) social withdrawal, (6) parental attitudes, and (7) general attitudes. Parents reported that children often exceed the recommended screen time and show a strong preference for entertainment content. In addition, issues such as excessive gaming, attention deficits, weak verbal memory, reduced social interaction, and increased introversion were commonly noted. Parents implemented active mediation strategies, including time limitation and content filtering. This study provides valuable insights into the multidimensional effects of digital media on child development in the digital age. The original findings from the Turkish context offer meaningful contributions to the literature and can inform future policy development and targeted intervention strategies.

Bu çalışma, Yörüklerin sosyal-medya kullanımını ve bu kullanımın toplumsal ve kültürel dinamikler üzerindeki etkilerini ele almaktadır. Yörükler, geleneksel göçebe yaşam tarzlarını sürdürürken sosyal medya platformlarını aile bağlarını güçlendirme, kültürel kimliklerini ifade etme, eğlence ve ekonomik kazanç sağlama gibi çeşitli amaçlarla kullanmaktadır. Araştırma, yarı yapılandırılmış görüşmeler yoluyla elde edilen verilerin tematik analizine dayanmakta ve bu kapsamda sosyal medyanın farklı yönlerini ortaya koymaktadır. Bulgular, Yörüklerin özellikle aile bağlarını güçlendirmek için sosyal medyayı aktif olarak kullandığını göstermektedir; örneğin, aile üyelerinin fotoğraf paylaşımları ve iletişimleri ön plandadır. Ayrıca, Yörükler sosyal-medya aracılığıyla kendi yaşamlarını ve köy hayatlarını tanıtarak kültürel kimliklerini ifade etmektedir. Eğlence amacıyla sosyal medya platformlarında vakit geçirmenin yanı sıra, video izlemek ve günlük streslerden uzaklaşmak gibi faaliyetler de öne çıkmaktadır. Sosyal medya kullanımı, günlük yaşamla iç içe geçmiş bir haldedir; özellikle çiftçilik gibi faaliyetlere entegre bir şekilde kullanılmaktadır. Olumlu etkiler arasında sosyal bağların güçlenmesi ve manevi destek sağlanması yer alırken, olumsuz etkiler ise zaman kaybı, iş aksaklıkları ve sosyal-medyanın kötüye kullanımıdır. Genç nesillerin sosyal-medyayı daha yoğun kullanması, dijital teknolojilere erişimde kuşak farklarını ve dijital ayrımı ortaya koymaktadır. Sonuç olarak, çalışma, Yörüklerin sosyal-medya kullanımının toplumsal yapılarını nasıl dönüştürdüğünü, kültürel kimliklerini nasıl etkilediğini ve dijitalleşmenin kırsal topluluklar üzerindeki etkilerini anlamak için değerli veriler sunmaktadır.