Rahmi Yıldız
Current Organizations / Institutes
The organizations/institutes from the scholar's latest article
Rahmi Yıldız has a total of 3 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Oğuzhan Çalı
Sivas Cumhuriyet University, Faculty of Sport Sciences, Sivas, Türkiye
3 shared publications - Ahmet Temel
Milli Eğitim Bakanligi
2 shared publications - Yasin Altın
Sivas Cumhuriyet Üniversitesi
1 shared publication
Latest Publications
- Open Access
- 25 March 2026
- Published by Eurasian Journal of Sport Sciences and Education in Eurasian Journal of Sport Sciences and Education
- Vol. 8 (1) , 94-102
The Relationship Between Traditional Children’s Games Practices and Attitudes Toward Inclusive School Culture
This study examines the association between physical education teachers’ engagement with traditional children’s games (TCG) and their attitudes toward inclusive school culture. A quantitative, cross-sectional descriptive design was employed. Data were collected from n = 278 physical education and sports teachers working in public and private schools across seven geographical regions of Türkiye through an online survey. Inclusive school culture attitudes were measured using the 15-item Inclusive School Culture sub-dimension of the Attitudes toward Inclusive Education Scale (AIES), rated on a five-point Likert scale. The internal consistency coefficient for the current sample was acceptable (Cronbach’s α = .82). Following preliminary checks for missing data, normality, and variance homogeneity, group differences were analyzed using independent-samples t tests and one-way ANOVA, with Tukey HSD post hoc comparisons where appropriate. Effect sizes were reported to support the interpretation of results. The findings indicated no significant differences in inclusive school culture attitudes by gender. In contrast, teachers with postgraduate education and those with higher professional seniority (11–15 years and 16+ years) reported significantly more positive attitudes. Moreover, more frequent use of TCG in lessons was associated with a stepwise increase in inclusive school culture scores, and participation in school-level TCG festivals or competitions within the last three years was related to higher attitudes toward inclusive school culture. Effect sizes were in the small-to-moderate range, suggesting educationally meaningful associations. Overall, the results suggest that inclusive school culture attitudes are associated with teachers’ pedagogical capital—defined as accumulated professional knowledge, reflective capacity, and experiential expertise—as well as with sustained engagement in game-based instructional and school-wide activity ecosystems. Given the cross-sectional and self-report nature of the study, conclusions are limited to associations, and future longitudinal research is recommended.
- 25 March 2026
- Published by Eurasian Journal of Sport Sciences and Education in Eurasian Journal of Sport Sciences and Education
- Vol. 8 (1) , 94-102
Open AccessThe Relationship Between Traditional Children’s Games Practices and Attitudes Toward Inclusive School Culture
This study examines the association between physical education teachers’ engagement with traditional children’s games (TCG) and their attitudes toward inclusive school culture. A quantitative, cross-sectional descriptive design was employed. Data were collected from n = 278 physical education and sports teachers working in public and private schools across seven geographical regions of Türkiye through an online survey. Inclusive school culture attitudes were measured using the 15-item Inclusive School Culture sub-dimension of the Attitudes toward Inclusive Education Scale (AIES), rated on a five-point Likert scale. The internal consistency coefficient for the current sample was acceptable (Cronbach’s α = .82). Following preliminary checks for missing data, normality, and variance homogeneity, group differences were analyzed using independent-samples t tests and one-way ANOVA, with Tukey HSD post hoc comparisons where appropriate. Effect sizes were reported to support the interpretation of results. The findings indicated no significant differences in inclusive school culture attitudes by gender. In contrast, teachers with postgraduate education and those with higher professional seniority (11–15 years and 16+ years) reported significantly more positive attitudes. Moreover, more frequent use of TCG in lessons was associated with a stepwise increase in inclusive school culture scores, and participation in school-level TCG festivals or competitions within the last three years was related to higher attitudes toward inclusive school culture. Effect sizes were in the small-to-moderate range, suggesting educationally meaningful associations. Overall, the results suggest that inclusive school culture attitudes are associated with teachers’ pedagogical capital—defined as accumulated professional knowledge, reflective capacity, and experiential expertise—as well as with sustained engagement in game-based instructional and school-wide activity ecosystems. Given the cross-sectional and self-report nature of the study, conclusions are limited to associations, and future longitudinal research is recommended.
- Open Access
- 23 March 2026
- Published by Journal of Global Sport and Education Research in Journal of Global Sport and Education Research
- Vol. 9 (1) , 13-25
İşbirlikli Öğrenme İlkeleriyle Yapılandırılmış Fiziksel Etkinlik Kartı Uygulamalarının İlköğretim Öğrencilerinin Problem Çözme Becerisine Etkisi
Bu araştırmanın amacı, işbirlikli öğrenme temelli Fiziksel Etkinlik Kartı (FEK) uygulamalarının ilköğretim öğrencilerinin problem çözme becerileri üzerindeki etkisini incelemektir. Araştırma, ön test–son test kontrol gruplu yarı deneysel desenle yürütülmüştür. Çalışma grubunu, tek bir devlet okulunda öğrenim gören 5., 6., 7. ve 8. sınıf düzeylerindeki toplam 210 öğrenci oluşturmuştur. Deney grubunda 10 hafta boyunca haftada iki ders saati olmak üzere işbirlikli öğrenme temelli FEK uygulamaları gerçekleştirilirken, kontrol grubunda Millî Eğitim Bakanlığı öğretim programına dayalı öğretmen merkezli uygulamalar yürütülmüştür. Veriler, Problem Çözme Envanteri (Çocuk) kullanılarak toplanmıştır. Verilerin analizinde bağımsız örneklemler t-testi ve karma desen varyans analizi kullanılmıştır. Elde edilen bulgular, deney ve kontrol gruplarının uygulama öncesinde problem çözme becerileri açısından benzer düzeylerde olduğunu; uygulama sonrasında ise deney grubunun problem çözme becerileri toplam puanı ile özgüven, özdenetim ve kaçınma alt boyutlarında anlamlı düzeyde daha yüksek puanlara ulaştığını göstermiştir. Sonuç olarak, işbirlikli öğrenme temelli FEK uygulamalarının ilköğretim öğrencilerinin problem çözme becerilerinin geliştirilmesinde etkili bir öğretim yaklaşımı olduğunu göstermektedir.
- 23 March 2026
- Published by Journal of Global Sport and Education Research in Journal of Global Sport and Education Research
- Vol. 9 (1) , 13-25
Open Accessİşbirlikli Öğrenme İlkeleriyle Yapılandırılmış Fiziksel Etkinlik Kartı Uygulamalarının İlköğretim Öğrencilerinin Problem Çözme Becerisine Etkisi
Bu araştırmanın amacı, işbirlikli öğrenme temelli Fiziksel Etkinlik Kartı (FEK) uygulamalarının ilköğretim öğrencilerinin problem çözme becerileri üzerindeki etkisini incelemektir. Araştırma, ön test–son test kontrol gruplu yarı deneysel desenle yürütülmüştür. Çalışma grubunu, tek bir devlet okulunda öğrenim gören 5., 6., 7. ve 8. sınıf düzeylerindeki toplam 210 öğrenci oluşturmuştur. Deney grubunda 10 hafta boyunca haftada iki ders saati olmak üzere işbirlikli öğrenme temelli FEK uygulamaları gerçekleştirilirken, kontrol grubunda Millî Eğitim Bakanlığı öğretim programına dayalı öğretmen merkezli uygulamalar yürütülmüştür. Veriler, Problem Çözme Envanteri (Çocuk) kullanılarak toplanmıştır. Verilerin analizinde bağımsız örneklemler t-testi ve karma desen varyans analizi kullanılmıştır. Elde edilen bulgular, deney ve kontrol gruplarının uygulama öncesinde problem çözme becerileri açısından benzer düzeylerde olduğunu; uygulama sonrasında ise deney grubunun problem çözme becerileri toplam puanı ile özgüven, özdenetim ve kaçınma alt boyutlarında anlamlı düzeyde daha yüksek puanlara ulaştığını göstermiştir. Sonuç olarak, işbirlikli öğrenme temelli FEK uygulamalarının ilköğretim öğrencilerinin problem çözme becerilerinin geliştirilmesinde etkili bir öğretim yaklaşımı olduğunu göstermektedir.
- Open Access
- 19 March 2026
- Published by Yalova Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi in Yalova Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi
- Vol. 5 (1) , 64-79
Beden Eğitiminde Spor Branşlarının Zorluk Algısının Thurstone'un İkili Karşılaştırmalara Dayalı Ölçekleme Yöntemiyle Ölçeklenmesi
Bu araştırmada, beden eğitimi ve spor derslerinde öğretimi gerçekleştirilen spor branşlarını öğrencilerin deneyimlerine göre öğrenme zorluğu bakımından zorluk sırasını belirlemek amaçlanmıştır. Araştırmada spor branşlarının zorluk sırasını belirlemek için Thurstone’un ikili karşılaştırmalar tekniği kullanılmıştır. Araştırma grubunu söz konusu spor branşlarının tamamını deneyimlemiş, 11. ve 12. sınıf düzeyinde öğrenim gören 550 lise öğrencisi (16-18 yaş aralığında, 279 kadın, 271 erkek) oluşturmaktadır. Veri toplama aracı olarak, yedi spor branşının olası tüm kombinasyonlarının ikişerli olarak sunulduğu 21 sorudan oluşan anket formu kullanılmıştır. Öğrencilerden öğrenme deneyimlerini düşünerek sunulan ikililerden hangi branşı öğrenmenin daha zor olduğunu belirtmeleri istenmiştir. Ölçekleme işlemi Thurstone'un karşılaştırmalı yargılar kanununun III. hal denklemi kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Öğrencilerin yaşadıkları deneyimlere göre zihinlerindeki zorluk algısını yansıtan ham ölçek değerleri, sıfıra ötelenerek kolaydan zora doğru metrik üzerine yerleştirilmiştir. Bulgulara göre öğrenme zorluğu açısından en zor spor branşının cimnastik (Sc = 1.33) olduğu görülmüştür. Bunu sırası ile hentbol (Sc = 0.80), atletizm (Sc = 0.61), basketbol (Sc = 0.56), masa tenisi (Sc = 0.19), futbol (Sc = 0.12) ve voleybol (Sc = 0.00) takip etmiştir. Sonuç olarak, zorluk algısına göre ortaya çıkan değerler, cimnastik branşının zorluk algısı en yüksek branş, voleybolun ise zorluk algısı en düşük branş olduğunu göstermektedir. Beden eğitimi müfredatındaki öğretim sırasının yapılandırılmasında ve zor algılanan branşlara yönelik özelleştirilmiş öğretim stratejilerinin geliştirilmesinde eğitimcilere ve program geliştirmecilere rehberlik edeceği düşünülmektedir.
- 19 March 2026
- Published by Yalova Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi in Yalova Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi
- Vol. 5 (1) , 64-79
Open AccessBeden Eğitiminde Spor Branşlarının Zorluk Algısının Thurstone'un İkili Karşılaştırmalara Dayalı Ölçekleme Yöntemiyle Ölçeklenmesi
Bu araştırmada, beden eğitimi ve spor derslerinde öğretimi gerçekleştirilen spor branşlarını öğrencilerin deneyimlerine göre öğrenme zorluğu bakımından zorluk sırasını belirlemek amaçlanmıştır. Araştırmada spor branşlarının zorluk sırasını belirlemek için Thurstone’un ikili karşılaştırmalar tekniği kullanılmıştır. Araştırma grubunu söz konusu spor branşlarının tamamını deneyimlemiş, 11. ve 12. sınıf düzeyinde öğrenim gören 550 lise öğrencisi (16-18 yaş aralığında, 279 kadın, 271 erkek) oluşturmaktadır. Veri toplama aracı olarak, yedi spor branşının olası tüm kombinasyonlarının ikişerli olarak sunulduğu 21 sorudan oluşan anket formu kullanılmıştır. Öğrencilerden öğrenme deneyimlerini düşünerek sunulan ikililerden hangi branşı öğrenmenin daha zor olduğunu belirtmeleri istenmiştir. Ölçekleme işlemi Thurstone'un karşılaştırmalı yargılar kanununun III. hal denklemi kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Öğrencilerin yaşadıkları deneyimlere göre zihinlerindeki zorluk algısını yansıtan ham ölçek değerleri, sıfıra ötelenerek kolaydan zora doğru metrik üzerine yerleştirilmiştir. Bulgulara göre öğrenme zorluğu açısından en zor spor branşının cimnastik (Sc = 1.33) olduğu görülmüştür. Bunu sırası ile hentbol (Sc = 0.80), atletizm (Sc = 0.61), basketbol (Sc = 0.56), masa tenisi (Sc = 0.19), futbol (Sc = 0.12) ve voleybol (Sc = 0.00) takip etmiştir. Sonuç olarak, zorluk algısına göre ortaya çıkan değerler, cimnastik branşının zorluk algısı en yüksek branş, voleybolun ise zorluk algısı en düşük branş olduğunu göstermektedir. Beden eğitimi müfredatındaki öğretim sırasının yapılandırılmasında ve zor algılanan branşlara yönelik özelleştirilmiş öğretim stratejilerinin geliştirilmesinde eğitimcilere ve program geliştirmecilere rehberlik edeceği düşünülmektedir.
- Open Access
- 15 January 2026
- Published by MDPI AG in Sustainability
- Vol. 18 (2) , 887
“What Kind of Physical Education Lesson Do I Envision?”: A Theoretically Grounded Analysis Based on Teacher and Student Perspectives
Physical Education (PE) is envisioned differently across generations, yet these perspectives can be aligned with contemporary curriculum reform. Guided by Strauss–Howe generational theory and Turkey’s 2025 Türkiye Century Education Model, this qualitative study examines lesson design preferences among teachers (Generations X and Y) and students (Generation Z). Thirty-two purposively selected participants from provinces identified by Ministry success indicators completed semi-structured interviews. Data were analysed through directed content analysis alongside thematic analysis. Findings indicate convergence on gamified, technology-supported, and individualized PE with process-oriented, fair assessment. Teachers endorse this vision while foregrounding constraints associated with infrastructure, time, space, and class size. The emergent profile mirrors the 2025 curriculum’s virtue–value–action orientation and its literacy and socio-emotional competencies. Four priorities translate the framework into implementable design: (i) multi-evidence assessment that captures performance and growth, (ii) systematic differentiation via station-based and modular activity designs, (iii) short feedback cycles coupled with structured student-voice mechanisms, and (iv) strengthened school digital infrastructure with targeted professional learning to build digital pedagogical competence. Overall, the study articulates a generationally informed, feasible architecture for PE that bears implications for curriculum development, teacher education, and school improvement.
- 15 January 2026
- Published by MDPI AG in Sustainability
- Vol. 18 (2) , 887
Open Access“What Kind of Physical Education Lesson Do I Envision?”: A Theoretically Grounded Analysis Based on Teacher and Student Perspectives
Physical Education (PE) is envisioned differently across generations, yet these perspectives can be aligned with contemporary curriculum reform. Guided by Strauss–Howe generational theory and Turkey’s 2025 Türkiye Century Education Model, this qualitative study examines lesson design preferences among teachers (Generations X and Y) and students (Generation Z). Thirty-two purposively selected participants from provinces identified by Ministry success indicators completed semi-structured interviews. Data were analysed through directed content analysis alongside thematic analysis. Findings indicate convergence on gamified, technology-supported, and individualized PE with process-oriented, fair assessment. Teachers endorse this vision while foregrounding constraints associated with infrastructure, time, space, and class size. The emergent profile mirrors the 2025 curriculum’s virtue–value–action orientation and its literacy and socio-emotional competencies. Four priorities translate the framework into implementable design: (i) multi-evidence assessment that captures performance and growth, (ii) systematic differentiation via station-based and modular activity designs, (iii) short feedback cycles coupled with structured student-voice mechanisms, and (iv) strengthened school digital infrastructure with targeted professional learning to build digital pedagogical competence. Overall, the study articulates a generationally informed, feasible architecture for PE that bears implications for curriculum development, teacher education, and school improvement.
- 31 December 2025
- Published by Bayburt Universitesi in Dede Korkut Spor Bilimleri Dergisi
- Vol. 3 (2) , 151-161
GELENEKSEL ÇOCUK OYUNLARI OYNAMANIN OKUL UYUMUNA ETKİSİ
Bu araştırmanın amacı, geleneksel çocuk oyunlarının ortaokul 5. sınıf öğrencilerinin okula uyum süreçleri üzerindeki etkilerini incelemektir. Araştırma, ön test–son test kontrol gruplu yarı deneysel desenle yürütülmüştür. Araştırma grubu, 30’u deney ve 30’u kontrol olmak üzere toplam 60 öğrenciden oluşmuştur. Deney grubuna sekiz hafta boyunca seksek, mendil kapmaca, tombik, saklambaç, istop, çuval yarışı ve yakan top gibi geleneksel oyunlar uygulanırken, kontrol grubuna standart beden eğitimi dersleri verilmiştir. Veri toplama aracı olarak Ortaokul Öğrencileri İçin Okula Uyum Ölçeği kullanılmış, veriler bağımsız örneklem t-testi, bağımlı örneklem t-testi analizi ile değerlendirilmiştir. Bulgular, deney grubunun akademik ve sosyal uyum düzeylerinde anlamlı artış gösterdiğini ortaya koymuştur. Ayrıca erkek öğrencilerin uyum puanlarının kız öğrencilerden daha yüksek olduğu saptanmıştır. Sonuç olarak, geleneksel çocuk oyunlarının öğrencilerin okula uyum süreçlerini destekleyici bir araç olduğu belirlenmiştir. Araştırma, eğitim politikaları ve beden eğitimi ders içeriklerinde oyun temelli uygulamaların önemine işaret etmektedir.
- 31 December 2025
- Published by Bayburt Universitesi in Dede Korkut Spor Bilimleri Dergisi
- Vol. 3 (2) , 151-161
GELENEKSEL ÇOCUK OYUNLARI OYNAMANIN OKUL UYUMUNA ETKİSİ
Bu araştırmanın amacı, geleneksel çocuk oyunlarının ortaokul 5. sınıf öğrencilerinin okula uyum süreçleri üzerindeki etkilerini incelemektir. Araştırma, ön test–son test kontrol gruplu yarı deneysel desenle yürütülmüştür. Araştırma grubu, 30’u deney ve 30’u kontrol olmak üzere toplam 60 öğrenciden oluşmuştur. Deney grubuna sekiz hafta boyunca seksek, mendil kapmaca, tombik, saklambaç, istop, çuval yarışı ve yakan top gibi geleneksel oyunlar uygulanırken, kontrol grubuna standart beden eğitimi dersleri verilmiştir. Veri toplama aracı olarak Ortaokul Öğrencileri İçin Okula Uyum Ölçeği kullanılmış, veriler bağımsız örneklem t-testi, bağımlı örneklem t-testi analizi ile değerlendirilmiştir. Bulgular, deney grubunun akademik ve sosyal uyum düzeylerinde anlamlı artış gösterdiğini ortaya koymuştur. Ayrıca erkek öğrencilerin uyum puanlarının kız öğrencilerden daha yüksek olduğu saptanmıştır. Sonuç olarak, geleneksel çocuk oyunlarının öğrencilerin okula uyum süreçlerini destekleyici bir araç olduğu belirlenmiştir. Araştırma, eğitim politikaları ve beden eğitimi ders içeriklerinde oyun temelli uygulamaların önemine işaret etmektedir.
- Open Access
- 26 December 2025
- Published by Özgür Yayınları
- p. 105-124
Beden Eğitimi Derslerinde Yöntemlerin Dönüşümü
Bu bölüm, Osmanlı’nın son dönemlerinden günümüze uzanan süreçte beden eğitimi derslerinde kullanılan öğretim yöntemlerinin tarihsel ve pedagojik dönüşümünü incelemektedir. İlk olarak Amoros ve Jahn gibi isimlerin etkisiyle askerî disiplin ve jimnastik esaslı beden eğitimi yaklaşımından, erken Cumhuriyet döneminde benimsenen sağlık temelli İsveç jimnastiği modeline geçiş ele alınmaktadır. Bu değişimle birlikte beden eğitimi; askerî hazırlık aracı olmaktan çıkarak halk sağlığını geliştiren, ulus inşa sürecini destekleyen ve modernleşmenin bir bileşeni olarak görülen bir ders niteliği kazanmıştır. Devamında Mosston ve Ashworth’un Öğretim Stilleri Dizgesi’nin beden eğitimi yöntem çeşitliliği üzerindeki etkisi tartışılmaktadır. Bu dizge, öğretmen merkezli ve yeniden üretime dayalı stillerden (komut, alıştırma vb.) öğrenci merkezli, karar verme ve keşfetmeyi öne çıkaran üretken stillere doğru kavramsal bir geçiş çerçevesi sunmaktadır. Ulusal ve uluslararası araştırmaların bulguları sentezlenerek, öğretim programlarının öğrenci merkezli yaklaşımı vurgulamasına rağmen uygulamada öğretmen merkezli yöntemlerin hâlen baskın olduğu gösterilmektedir. Bölümün ilerleyen kısmında oyunlaştırma, problem çözme, akran öğrenmesi ve işbirlikli öğrenme gibi çağdaş öğrenci merkezli yaklaşımlar ile Spor Eğitimi Modeli, Oyun Yoluyla Öğretim (TGfU), karma modeller ve sağlık temelli beden eğitimi gibi modele dayalı öğretim çerçeveleri ele alınmaktadır. Ayrıca dijital teknolojilerin, mobil uygulamaların ve çevrim içi öğrenme ortamlarının beden eğitimi pedagojisindeki güncel dönüşüme katkısı değerlendirilmektedir. Sonuç olarak bölüm, Türkiye’de beden eğitimi dersinin otoriter, performans ve disiplin ağırlıklı bir yapıdan; öğrencilerin fiziksel, bilişsel, sosyal ve duyuşsal gelişimlerini destekleyen, yaşam boyu fiziksel etkinlik ve değerler eğitimini merkeze alan çok boyutlu bir öğrenme alanına evrildiğini ortaya koymaktadır.
- 26 December 2025
- Published by Özgür Yayınları
- p. 105-124
Open AccessBeden Eğitimi Derslerinde Yöntemlerin Dönüşümü
Bu bölüm, Osmanlı’nın son dönemlerinden günümüze uzanan süreçte beden eğitimi derslerinde kullanılan öğretim yöntemlerinin tarihsel ve pedagojik dönüşümünü incelemektedir. İlk olarak Amoros ve Jahn gibi isimlerin etkisiyle askerî disiplin ve jimnastik esaslı beden eğitimi yaklaşımından, erken Cumhuriyet döneminde benimsenen sağlık temelli İsveç jimnastiği modeline geçiş ele alınmaktadır. Bu değişimle birlikte beden eğitimi; askerî hazırlık aracı olmaktan çıkarak halk sağlığını geliştiren, ulus inşa sürecini destekleyen ve modernleşmenin bir bileşeni olarak görülen bir ders niteliği kazanmıştır. Devamında Mosston ve Ashworth’un Öğretim Stilleri Dizgesi’nin beden eğitimi yöntem çeşitliliği üzerindeki etkisi tartışılmaktadır. Bu dizge, öğretmen merkezli ve yeniden üretime dayalı stillerden (komut, alıştırma vb.) öğrenci merkezli, karar verme ve keşfetmeyi öne çıkaran üretken stillere doğru kavramsal bir geçiş çerçevesi sunmaktadır. Ulusal ve uluslararası araştırmaların bulguları sentezlenerek, öğretim programlarının öğrenci merkezli yaklaşımı vurgulamasına rağmen uygulamada öğretmen merkezli yöntemlerin hâlen baskın olduğu gösterilmektedir. Bölümün ilerleyen kısmında oyunlaştırma, problem çözme, akran öğrenmesi ve işbirlikli öğrenme gibi çağdaş öğrenci merkezli yaklaşımlar ile Spor Eğitimi Modeli, Oyun Yoluyla Öğretim (TGfU), karma modeller ve sağlık temelli beden eğitimi gibi modele dayalı öğretim çerçeveleri ele alınmaktadır. Ayrıca dijital teknolojilerin, mobil uygulamaların ve çevrim içi öğrenme ortamlarının beden eğitimi pedagojisindeki güncel dönüşüme katkısı değerlendirilmektedir. Sonuç olarak bölüm, Türkiye’de beden eğitimi dersinin otoriter, performans ve disiplin ağırlıklı bir yapıdan; öğrencilerin fiziksel, bilişsel, sosyal ve duyuşsal gelişimlerini destekleyen, yaşam boyu fiziksel etkinlik ve değerler eğitimini merkeze alan çok boyutlu bir öğrenme alanına evrildiğini ortaya koymaktadır.
- Open Access
- 28 June 2025
- Published by Motif Akademi in Motif Akademi Halk Bilimi Dergisi
- Vol. 18 (50) , 917-933
GELENEKSEL ÇOCUK OYUNLARI OYNAYAN ORTAOKUL ÖĞRENCİLERİNİN KEYİF ALMA DÜZEYLERİNİN İNCELENMESİ
Bu araştırmanın amacı geleneksel çocuk oyunları oynayan ortaokul öğrencilerinin keyif alma durumlarının incelenmesidir. Araştırma ön test – son test kontrol gruplu yarı deneysel modeliyle tasarlanmış, 12 hafta uzunluğunda ve haftada 4 saat olarak uygulanmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu 2023-2024 eğitim-öğretim yılı güz döneminde, Sivas ilinde Millî Eğitim Bakanlığına bağlı bir devlet okulunda öğrenim gören 48 ortaokul öğrencisi oluşturmuştur. Deney grubuna geleneksel çocuk oyunları federasyonu tarafından belirlenen seksek, kaleli yakan top, mendil kapmaca ve tombik gibi oyunlar oynatılmıştır. Veriler, “Fiziksel Aktivitelerden Keyif Alma Ölçeği” yardımıyla toplanmıştır. Verilerin analizi SPSS programı aracılığıyla yapılmış; aritmetik ortalama, frekans, standart sapma ve korelasyon gibi betimsel analizler gerçekleştirilmiştir. Normallik dağılımını belirlemek amacıyla Shapiro-Wilks testi uygulanmış, verilerin normal dağılım göstermemesi nedeniyle parametrik olmayan testlerden Kruskal-Wallis, Post Hoc (Tukey ve Tamhane's t2,) testleri, Mann-Whitney U ve Wilcoxon testleri kullanılmıştır. Elde edilen bulgular, geleneksel çocuk oyunlarının ortaokul öğrencilerinin keyif alma düzeylerini artırdığını ortaya koymuştur. Ayrıca cinsiyet değişkeninde anlamlı bir fark bulunmamakla birlikte, sınıf düzeyi ile beden eğitimi ve spor dersi dışındaki oyunla ilişkili ders alma durumu değişkenlerinde anlamlı farklılıklar tespit edilmiştir. Bu sonuçlar, ortaokul ders programlarında oyun içeriklerine daha fazla yer verilmesinin, öğrencilerin keyif alma düzeylerinde olumlu değişiklikler sağlayabileceğini göstermektedir.
- 28 June 2025
- Published by Motif Akademi in Motif Akademi Halk Bilimi Dergisi
- Vol. 18 (50) , 917-933
Open AccessGELENEKSEL ÇOCUK OYUNLARI OYNAYAN ORTAOKUL ÖĞRENCİLERİNİN KEYİF ALMA DÜZEYLERİNİN İNCELENMESİ
Bu araştırmanın amacı geleneksel çocuk oyunları oynayan ortaokul öğrencilerinin keyif alma durumlarının incelenmesidir. Araştırma ön test – son test kontrol gruplu yarı deneysel modeliyle tasarlanmış, 12 hafta uzunluğunda ve haftada 4 saat olarak uygulanmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu 2023-2024 eğitim-öğretim yılı güz döneminde, Sivas ilinde Millî Eğitim Bakanlığına bağlı bir devlet okulunda öğrenim gören 48 ortaokul öğrencisi oluşturmuştur. Deney grubuna geleneksel çocuk oyunları federasyonu tarafından belirlenen seksek, kaleli yakan top, mendil kapmaca ve tombik gibi oyunlar oynatılmıştır. Veriler, “Fiziksel Aktivitelerden Keyif Alma Ölçeği” yardımıyla toplanmıştır. Verilerin analizi SPSS programı aracılığıyla yapılmış; aritmetik ortalama, frekans, standart sapma ve korelasyon gibi betimsel analizler gerçekleştirilmiştir. Normallik dağılımını belirlemek amacıyla Shapiro-Wilks testi uygulanmış, verilerin normal dağılım göstermemesi nedeniyle parametrik olmayan testlerden Kruskal-Wallis, Post Hoc (Tukey ve Tamhane's t2,) testleri, Mann-Whitney U ve Wilcoxon testleri kullanılmıştır. Elde edilen bulgular, geleneksel çocuk oyunlarının ortaokul öğrencilerinin keyif alma düzeylerini artırdığını ortaya koymuştur. Ayrıca cinsiyet değişkeninde anlamlı bir fark bulunmamakla birlikte, sınıf düzeyi ile beden eğitimi ve spor dersi dışındaki oyunla ilişkili ders alma durumu değişkenlerinde anlamlı farklılıklar tespit edilmiştir. Bu sonuçlar, ortaokul ders programlarında oyun içeriklerine daha fazla yer verilmesinin, öğrencilerin keyif alma düzeylerinde olumlu değişiklikler sağlayabileceğini göstermektedir.
- 1 January 2024
- Published by ASOS Yayinevi in Journal of History School
- Vol. 17 (LXX) , 1544-1568
Bando Çalışmalarına Katılan Öğrencilerin Okul Aidiyetine İlişkin Görüşleri
Bu araştırmada bando çalışmalarına katılan öğrencilerin okul aidiyetine ilişkin görüşlerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırma nitel araştırma yöntemlerinden fenomonolojik araştırma deseni kullanılmıştır. Çalışma grubunu Aksaray/Eskil’de öğrenim gören ve bando çalışmalarına katılan lise öğrencileri oluşturmuştur. Katılımcıların belirlenmesinde ölçüt örnekleme yöntemi kullanılarak odak grup görüşmesi yapılmıştır. Yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılarak toplanan verilerin değerlendirilmesinde içerik analizi yöntemi uygulanmıştır. Araştırma bulgularına göre “faaliyet”, “sosyalleşme”, “başarı”, “duygu” ve “destek” olmak üzere 5 tema belirlenmiştir. Bando çalışmalarına katılım gösteren öğrenciler, milli bayramlarda okulunu temsil etme imkânı elde etmişlerdir. Bununla birlikte kültürel faaliyetlerde görev almaya istekli olmuşlardır. Öğrenciler bando çalışmaları sırasında tanışma, tanınma, çevre edinme kazanımlarını elde etmişlerdir. Yeteneğini keşfetme ve kendini gerçekleştirme ortamını bulan öğrenciler, başarma hazzını yaşamışlardır. Bando çalabilen öğrenciler, yaşadığı çevreden takdir görerek çalışma grubuna ve okuluna aidiyet hissetmişlerdir. Bu süreçte öğrenciler aile, çevre ve öğretmenleri tarafından maddi ve manevi olarak desteklenmişlerdir. Öğrenciler bando çalışma süresinden bağımsız olarak benzer düşünceleri ifade etmişlerdir. Araştırma sonucunda bando çalışmalarına katılımın okul aidiyetini olumlu etkilediği görülmüştür. Bu sonuçlardan hareketle, öğrencilerin yetenekleri doğrultusunda faaliyetlere yönlendirilmesi ve desteklenmesi önerilir.
- 1 January 2024
- Published by ASOS Yayinevi in Journal of History School
- Vol. 17 (LXX) , 1544-1568
Bando Çalışmalarına Katılan Öğrencilerin Okul Aidiyetine İlişkin Görüşleri
Bu araştırmada bando çalışmalarına katılan öğrencilerin okul aidiyetine ilişkin görüşlerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırma nitel araştırma yöntemlerinden fenomonolojik araştırma deseni kullanılmıştır. Çalışma grubunu Aksaray/Eskil’de öğrenim gören ve bando çalışmalarına katılan lise öğrencileri oluşturmuştur. Katılımcıların belirlenmesinde ölçüt örnekleme yöntemi kullanılarak odak grup görüşmesi yapılmıştır. Yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılarak toplanan verilerin değerlendirilmesinde içerik analizi yöntemi uygulanmıştır. Araştırma bulgularına göre “faaliyet”, “sosyalleşme”, “başarı”, “duygu” ve “destek” olmak üzere 5 tema belirlenmiştir. Bando çalışmalarına katılım gösteren öğrenciler, milli bayramlarda okulunu temsil etme imkânı elde etmişlerdir. Bununla birlikte kültürel faaliyetlerde görev almaya istekli olmuşlardır. Öğrenciler bando çalışmaları sırasında tanışma, tanınma, çevre edinme kazanımlarını elde etmişlerdir. Yeteneğini keşfetme ve kendini gerçekleştirme ortamını bulan öğrenciler, başarma hazzını yaşamışlardır. Bando çalabilen öğrenciler, yaşadığı çevreden takdir görerek çalışma grubuna ve okuluna aidiyet hissetmişlerdir. Bu süreçte öğrenciler aile, çevre ve öğretmenleri tarafından maddi ve manevi olarak desteklenmişlerdir. Öğrenciler bando çalışma süresinden bağımsız olarak benzer düşünceleri ifade etmişlerdir. Araştırma sonucunda bando çalışmalarına katılımın okul aidiyetini olumlu etkilediği görülmüştür. Bu sonuçlardan hareketle, öğrencilerin yetenekleri doğrultusunda faaliyetlere yönlendirilmesi ve desteklenmesi önerilir.