Caner Börekci

The early childhood period is a critical developmental stage during which the foundations of an individual’s cognitive, social, emotional, and behavioral growth are established. This phase is highl...

This study examines the effectiveness of a nature-based educational program called bug safari, designed to enhance preschool children’s attitudes toward small creatures, particularly bugs, and to foster their ecological awareness. Developed within the framework of the Reggio Emilia approach, the program integrates multi-sensory and interdisciplinary learning methods, including observation, drama, storytelling, art activities, and parental involvement. The study was conducted in two preschool classrooms in Balıkesir, Türkiye. In the experimental group, bug safari activities were implemented once a week for six weeks, while the control group continued with the existing preschool curriculum. Data were collected using the 22-item bug awareness and ecological awareness questionnaire, developed by the researcher, and administered as both a pre-test and post-test. A mixed-design analysis of variance (ANOVA) revealed that the experimental group showed statistically significant improvements in bug awareness, understanding of the role of bugs in the ecosystem, and ecological consciousness, whereas no significant changes were observed in the control group. The findings indicated that nature-based programs involving direct experiences and active participation effectively promoted positive environmental attitudes and ecological awareness in early childhood. This study underscores the importance of integrating child centered, experiential, and nature-oriented approaches into preschool education to support cognitive, emotional, and behavioral development.

Yirmi birinci yüzyıl, çocukların bilgiyle karşılaşma biçimlerinin köklü bir şekilde değiştiği; dijitalleşmenin, çoklu bilgi kaynaklarının ve yeni öğrenme ortamlarının hızla yaygınlaştığı bir dönemdir. Bu dönüşüm, okuryazarlığı yalnızca okuma ve yazma becerilerinin ötesine taşıyarak, bireylerin bilgiye erişme, bilgiyi yorumlama, iletişim kurma, problem çözme, etik değerlendirme yapma ve kültürel etkileşimlerde bulunma gibi çok yönlü yeterlikleri kapsayan geniş bir alan hâline getirmiştir. Erken Çocukluk Döneminde 21. Yüzyıl Okuryazarlık Becerileri adlı bu eser; erken yaşlardan itibaren çocukların çoklu okuryazarlık becerileriyle donatılmasının neden önemli olduğunu bilimsel bir çerçevede ele almakta ve bu becerilerin nasıl desteklenebileceğine yönelik kapsamlı bir rehber sunmaktadır. Alanında uzman akademisyenler tarafından hazırlanmış 23 bölümden oluşan kitap; dijital, finansal, kültürel, fen, sanat, medya, sürdürülebilirlik, sağlık, duygusal ve etik okuryazarlık gibi günümüz dünyasında giderek daha kritik hâle gelen birçok okuryazarlık alanını erken çocukluk perspektifiyle incelemektedir. Bu kitap; öğretmenlere, ailelere, araştırmacılara ve çocukların gelişimine katkı sunmayı amaçlayan tüm profesyonellere, nitelikli öğrenme ortamları oluşturma ve çocukların geleceğin dünyasına güçlü bir başlangıç yapmalarına destek olma konusunda kapsamlı bir yol gösterici niteliğindedir. Erken çocukluk eğitimine gönül veren herkes ve çok değerli çocuklarımız için…

Bu bölüm, öğretmenlerin program geliştirmedeki değişen rollerini hem tarihsel hem de çağdaş perspektiflerden incelemektedir. Tarihsel olarak, öğretmenler öncelikle dini veya siyasi otoriteler tarafından tasarlanan programların uygulanmasında bilgi ve değer aktarıcıları olarak işlev görmüşlerdir. Zaman içinde rolleri, öğretimi öğrencilerin ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde uyarlamayı ve eleştirel düşünme ile yaparak-yaşayarak öğrenmeyi teşvik etmeyi de içerecek şekilde genişlemiştir. Günümüzde eğitimde öğretmenler, öğrenci merkezli ve teknolojiyle geliştirilmiş öğrenme ortamlarının temel unsurlarıdır. Program tasarımcıları, anlamlı öğrenme deneyimlerinin kolaylaştırıcıları ve sürekli gelişime kendini adamış yansıtıcı uygulayıcılar olarak hizmet vermektedirler. Türkiye'de öğretmenler, Milli Eğitim Bakanlığı ile işbirliği halinde program geliştirme, uygulama ve değerlendirme süreçlerinde uygulamaya dönük bilgiler ve geri bildirimler sağlamaktadırlar. Bu bölümde, eğitimin 21. yüzyıl öğrencilerinin ihtiyaçlarıyla uyumlu hale getirilmesinde öğretmenlerin çok yönlü sorumluluklarına değinilmiş ve farklı özellikteki öğrencilere uygun, ilgi çekici ve etkili öğretim uygulamalarının nasıl yapılacağına ilişkin örnekler sunulmuştur. This chapter examines the evolving role of teachers in curriculum development from both historical and contemporary perspectives. Historically, teachers have primarily served as transmitters of knowledge and values, implementing programs designed by religious or political authorities. Over time, their role has expanded to include adapting instruction to meet the diverse needs of learners and fostering critical thinking through experiential learning. In today's educational landscape, teachers are vital components of student-centered and technology-enhanced learning environments. They act as curriculum designers, facilitators of meaningful learning experiences, and reflective practitioners dedicated to continuous improvement. In Turkey, teachers collaborate with the Ministry of National Education to provide practical insights and feedback during the curriculum development, implementation, and evaluation processes. This chapter addresses the multifaceted responsibilities of teachers in aligning education with the needs of 21st-century learners and presents examples of engaging and effective teaching practices tailored to students with varying characteristics.

Programla İlgili Temel Kavramlar ve Program Türleri Erdoğan TEZCİ Ayşe Ahsen TALU Program Tasarımları Nihat UYANGÖR Eğitim Programında Teori Sorunsalı Sümer AKTAN Programın Temelleri: Felsefi Temel M. Emir Rüzgar Akademik Bir Alan Olarak Eğitim Programının Tarihi Temelleri Sümer AKTAN Programın Temelleri: Sosyal, Kültürel ve Ekonomik Perspektifler Ayşe Gülsüm AKÇATEPE Eğitim Programlarının Psikolojik Temelleri Volkan DURAN Bayram ÖZER Program Geliştirme Seda KERİMGİL ÇELİK İhtiyaç Analizi Yalçın DİLEKLİ Hedeflerin Belirlenmesi İlkay DOĞAN TAŞ İçeriğin Düzenlenmesi Ersin TÜRE Eğitim Durumları: Öğrenme ve Öğretme Süreçleri Ece KOÇER Sınama Durumları Fatmir MEHMETI Erdoğan TEZCI Sürdürülebilir Program Geliştirme Fatih AYGÖREN İnovasyon ve Geleceğin Eğitim Programları Eyup YÜNKÜL Program Geliştirmede Model Sorunu M. Emir Rüzgar Program Uygulama ve Değerlendirme Mehmet GÜROL Dilek İLHAN FINDIKOĞLU Programın Planlaması ve Öğretim Aysun GÜROL Fuat FINDIKOĞLU Program ve Öğretim Tasarımı Nesrin ÖZTÜRK Öğretmen ve Program Geliştirme Caner BÖREKCİ

21.tyüzyıl eğitimi, yalnızca bilgi aktarımını değil; etik, estetik ve çevresel duyarlılığı bütünleştiren bireyler yetiştirmeyi hedefliyor. Bu kitap, Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları ışığında tasarlanan STREAM (Science, Technology, Reading/Writing, Engineering, Arts, Mathematics) yaklaşımını hem kuramsal hem de uygulamalı boyutlarıyla sunuyor.rnTÜBİTAK destekli bir projenin ürünü olan bu eser, fen eğitimi ekseninde sürdürülebilirlik odaklı öğretim uygulamalarını disiplinlerarası bir bütünlük içinde ele alıyor. Kitabın ilk bölümü, STREAM yaklaşımının kuramsal temellerini ve çağdaş öğrenme kuramlarıyla ilişkisini ayrıntılı biçimde açıklarken; takip eden altı bölüm, sahada uygulanmış ve değerlendirilmiş özgün etkinlik örnekleri sunuyor. Bu uygulamalar, biyoçeşitlilikten iklim değişikliğine, geri dönüşümden enerji verimliliğine uzanan geniş bir yelpazede yenilikçi öğretim tasarımlarını içeriyor.rnHer bölüm, öğrencilerin bilişsel, duyuşsal ve sosyal gelişimlerini eşzamanlı desteklerken; öğretmenlere, öğretmen adaylarına ve eğitim araştırmacılarına sınıf içi uygulamalar için somut rehberlik sunuyor. STREAM pedagojisinin sürdürülebilir kalkınma hedeflerine nasıl hizmet edebileceğini gösteren bu kapsamlı kaynak, eğitimde dönüştürücü etki yaratmak isteyen herkes için vazgeçilmez bir başvuru niteliğinde.

Generative Artificial Intelligence (GenAI) has emerged as a transformative technology in recent years, fundamentally reshaping traditional pedagogical approaches and educational environments. The objective of this study was to investigate the adoption of AI tools by pre-service mathematics and science teachers in their learning processes, as well as to assess the influence of academic self-efficacy (ASE) on this adoption, framed through the Technology Acceptance Model (TAM). Specifically, this research evaluated the effect of ASE on the acceptance of AI technologies by pre-service mathematics and science teachers and their intentions to utilize these technologies in the future. Data were collected from a sample of 146 pre-service mathematics and 91 pre-service science teachers (N=237) at an educational faculty in a university located in Western Türkiye during the spring semester of 2024. The data collection employed two distinct instruments: the first instrument comprised items from the Academic Self-Efficacy Scale to assess levels of academic self-efficacy, while the second instrument included items adapted from the TAM, TAM2 (Technology Acceptance Model), and UTAUT (Unified Theory of Acceptance and Use of Technology) frameworks. The results of hypothesis testing indicated that pre-service teachers with elevated levels of ASE had a more favorable perception of the usefulness and ease of use of GenAI tools, which in turn positively influenced their intention to adopt AI-based technologies. Furthermore, the study revealed that perceived usefulness and ease of use significantly shaped pre-service teachers' attitudes and behavioral intentions toward AI. When pre-service teachers recognize GenAI as a beneficial learning resource and find it user-friendly, their willingness to engage with it increases. This study posits that ASE is a critical factor in the acceptance of GenAI-based tools among pre-service mathematics and science teachers, thereby affirming the TAM as a relevant and effective model for examining pre-service teachers' potential engagement with AI in educational contexts.

The study examined the relationships between digital addictions, academic self-efficacy, and academic procrastination among pre-service teachers. The sample included 549 pre-service teachers who participated voluntarily, with 412 females and 137 males enrolled in various disciplines. Two models were constructed to investigate these relationships. The initial model showed negative relations between addiction to digital media or tools, academic self-efficacy, and the ability to complete academic tasks on time. Conversely, higher levels of academic self-efficacy decreased academic procrastination. Academic self-efficacy was also found to partially mediate the relationship between digital addiction and academic procrastination. The second model confirmed that addiction to digital media or tools negatively related to pre-service teachers’ ability to complete academic tasks on time. Similar to the first model, higher levels of academic self-efficacy were associated with lower levels of academic procrastination. As a result of the study, strategies based on literature were proposed to help pre-service teachers reduce digital addiction and enhance academic self-efficacy. It is believed that implementing these strategies will help students complete their academic tasks on time and improve their academic performance.

Bu araştırmanın amacı, okul öncesi eğitime devam eden 5-6yaş çocukların ve ailelerinin sürdürülebilirliğin ekonomik boyutuna ilişkin bilgi ve uygulamalarını belirlemektir. Böylece, okul öncesi çocukların sürdürülebilirlik açısından anlayış ve davranışlarına ilişkin bilgiler edinilerek ekonomik tercihlerinin ve uygulamalarının gelişmesi ve eğitim programlarında ele alınabilmesine katkı sağlanması amaçlanmaktadır. Türkiye’de okul öncesi dönemde sürdürülebilirliğin ekonomik boyutlarına odaklanan çalışmaların çevre eğitimi konularıyla sınırlı olduğu ve genellikle doğrudan çocukların görüşlerinin değil ailelerin ve öğretmenlerin görüşlerine odaklandığı görülmektedir. Araştırmaya Balıkesir ilinde yer alan dört okuldan 5-6 yaşı grubundaki 46 öğrenci ve aileleri katılmıştır. Verilerin toplanmasında kapalı ve açık uçlu sorulardan oluşan yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmış, çocukların ve ailelerin demografik bilgileri, ekonomik eşitlik, kaynak kullanımı ve geri dönüşüm ile ilgili görüşleri alınmıştır. Elde edilen veriler içerik analizi yapılarak analiz edilmiştir. Araştırmanın sonucunda okul öncesi eğitim etkinliklerinde ve aile içinde yapılan sürdürülebilirliğe ilişkin etkinliklerde çocukların sürece etkin katılımının sağlanması, evde ve okulda ortak bir bakış açısı ile birlikte hareket etmenin önemi ortaya çıkmıştır. Çocuklarda ve ailelerinde sürdürülebilirliğe ilişkin, tutum, değer ve davranışların eğitim programı aracılığıyla aktarılmasının yanında, okul-aile ortaklığı, sürdürülebilir bir okul kültürü sağlanması yönünde farkındalık, bilgi ve uygulamaların artırılması önerilmektedir.