Patryk Rodek

Clozapine is an antipsychotic medication used to control the symptoms of schizophrenia. Due to the frequent occurrence of adverse effects, it is reserved for patients meeting the criteria of treatment-resistant schizophrenia. Among the less typical side effects of clozapine are asymptomatic eosinophilia and eosinophilic inflammation of organs such as the myocardium, as well as vasculitis, which most commonly affects small vessels in the skin. We present the case of a 54-year-old woman with treatment-resistant paranoid schizophrenia, who developed aortitis accompanied by eosinophilia as an adverse reaction to clozapine therapy. Symptoms resolved after discontinuation of the medication. The patient gave written consent for the publication of her medical case and treatment course. Inflammatory changes in large vessels such as the aorta during clozapine treatment have not been described in the literature. The coexisting eosinophilia suggests an eosinophilic nature of the inflammatory changes within the aortic wall. The presented case aims to raise awareness about possible atypical complications of the treatment and to expedite their diagnosis, which may prevent permanent negative health consequences in patients.

The aim of this study was to illustrate the impact of highly publicised events on delusional systems, through what appears to be the first description of delusions modulated by an ecological catastrophe. The case concerns a patient who experienced the first episode of psychotic depression with dominant delusional beliefs about the influence of past professional mistakes on the contamination of a river. The formation of the patient’s delusional circle originated from the events of 27 July 2022, when Polish society was shaken by the news of water contamination and massive animal die-off in the Oder River. The incident became the main topic of news releases and conversations in society. The study draws attention to the need for significant flexibility in conceptualising the content of delusions. The thematic scopes of delusions can indeed undergo considerable plasticity in response to socio-demographic, political, or even ecological events.

Background: Delirium is a rare but clinically significant complication of opioid withdrawal that remains poorly characterized in the literature. While classical withdrawal symptoms are well recognized, atypical presentations such as delirium are less frequently reported and often challenging to diagnose due to symptom overlap and heterogeneity of withdrawal syndromes. Methods: In this systematic review, we systematically analyzed available case reports and case series describing delirium precipitated by spontaneous opioid withdrawal, tapering, or antagonist-induced withdrawal. Twelve papers met inclusion criteria, comprising a total of fifteen case reports. Results: Most patients (n = 15) developed delirium within hours to days of withdrawal onset, often with fluctuating consciousness, disorientation, perceptual disturbances, and psychomotor changes. Reported risk factors included psychiatric comorbidity (major depressive disorder, anxiety disorder), concomitant use of psychotropic medication, rapid detoxification protocols, and potential exposure to adulterated substances. Management strategies varied but generally involved supportive care, benzodiazepines, antipsychotics, or reinstatement of opioid agonists. Conclusions: The findings highlight the need for heightened clinical awareness, careful differentiation from other withdrawal-related neuropsychiatric states, and systematic exclusion of organic etiologies. Despite the increasing number of patients affected by OWS, the knowledge available to date is based on case reports and a small case series, making it impossible to critically assess the prevalence or identify risk factors. Future research should aim to identify risk factors, optimize treatment, and explore novel diagnostic approaches, including AI-driven monitoring and connectomic analyses, to improve early detection and therapeutic outcomes in opioid withdrawal-associated delirium.

Cel pracy: Ustalenie związku używania CBD oraz innych substancji psychoaktywnych i leków z cechami temperamentu według TEMPS-A.Metoda: Zbadano 173 osoby za pomocą ankiety online zawierającej kwestionariusz TEMPS-A oraz pytania dotyczące cech socjodemograficznych, stosowania CBD, innych substancji psychoaktywnych i leków. Do obliczeń statystycznych wykorzystano program Statistica 13. Zastosowano testy Shapiro-Wilka, U Manna-Whitneya, ANOVA Kruskalla-Wallisa i Chi2 oraz analizę regresji.Wyniki: Nie wykazano istotnych różnic w cechach temperamentu między grupą stosującą i niestosującą CBD, niezależnie od formy jego stosowania. Stosowanie powyżej 3 substancji psychoaktywnych bądź leków było związane z większą hipertymicznością i cyklotymicznością. Osoby stosujące CBD częściej paliły marihuanę i papierosy, a rzadziej stosowały leki przeciwbólowe nieopioidowe. Palenie marihuany było związane z mniejszą depresyjnością, a przyjmowanie leków przeciwbólowych, opioidów i benzodiazepin z większą lękowością.Wnioski: Osoby stosujące CBD nie różniły się pod względem temperamentu od grupy kontrolnej, choć w przypadku innych substancji i leków zaobserwowano korelacje z nasileniem cech temperamentu. Stosowanie CBD miało związek z częstszym paleniem papierosów i marihuany oraz rzadszym zażywaniem leków przeciwbólowych.

Background and aim of this review: The ongoing opioid epidemic underscores the urgent need for innovative pharmacological and behavioral interventions to mitigate the impact of opioid use disorder (OUD). This review aims to explore theoretical overlaps between the neurobiological mechanisms underlying OUD development and the pharmacodynamic profile of methylphenidate (MPH). Particular attention is given to the potential shared molecular targets, safety considerations, and therapeutic implications of MPH use in this clinical context. Main finding: In the development of opioid dependence, the negative reinforcement of the dopaminergic transmission of the mesocorticolimbic pathway induced by the supraspinal action of opioid receptor agonists plays a major role. The induced state of hypodopaminergic and hyperadrenergic modulates the underlying disease process by affecting cognitive control, affective regulation, and motivational drive. MPH, acting as a dopamine reuptake inhibitor and modulator of vesicular monoamine transporter 2 (VMAT-2), increases extracellular dopamine availability and enhances dopaminergic signaling, suggesting potential utility in restoring dopaminergic tone in OUD. Additionally, MPH has shown efficacy in hypoactive delirium in patients with terminal cancer, improving both cognitive function and psychomotor drive. Conclusions and future perspectives: There appear to be converging neurobiological mechanisms between the action of MPH and the pathophysiology of OUD, particularly within the dopaminergic system. However, well-designed clinical trials are essential to identify the patient subgroups that may benefit from adjunctive MPH treatment, to evaluate its efficacy in this setting, and to assess the long-term safety and risk profile of stimulant use in individuals with OUD.

Zabiegi elektrowstrząsowe (EW) pozostają najskuteczniejszą metodą leczenia ostrych stanów psychicznych w psychiatrii. Postęp jaki dokonał się w anestezjologii na przestrzeni ostatnich lat pozwala na personalizację i optymalizację samych elektrowstrząsów poprzez interwencje czysto anestezjologiczne. Niewiele istnieje w medycynie procedur, gdzie znieczulenie w tak bezpośredni sposób wpływałoby na skuteczność, czy wręcz powodzenie, danego zabiegu. Kluczowym aspektem elektrowstrząsów jest dobór odpowiedniego środka znieczulającego. W polskich warunkach mamy do wyboru tiopental, propofol, etomidat i ketaminę - każdy o innych, unikalnych właściwościach oraz innym wpływie na generowany napad padaczkowy i bezpieczeństwo hemodynamiczne pacjenta. Optymalnym z perspektywy psychiatry wydaje się etomidat oraz ketamina, które nie wykazują działania przeciwpadaczkowego i umożliwiają użycie mniejszych wartości energii, co przekłada się na mniejsze ryzyko zaburzeń funkcji poznawczych. Ich zastosowanie wiąże się natomiast z częstszymi przypadkami hipertensji i tachykardii. Ketofol, mieszanina ketaminy i propofolu, pozwala złagodzić nadmierny wzrost ciśnienia tętniczego i tętna poprzez hemostabilizującą własność profofolu. Kolejnym istotnym zagadnieniem jest dawka użytego anestetyku czyli głębokość znieczulenia, którą możemy monitorować przy użyciu indeksu bispektralnego. Zbyt głębokie znieczulenie wiązać będzie się z mniejszą skuteczności samego zabiegu. Przepływ prądu elektrycznego wymaga pełnego zwiotczenia mięśni pacjenta. Lekiem z wyboru pozostaje sukcynylocholina, będąca depolaryzującym środkiem zwiotczającym. W przypadku przeciwwskazań do jej zastosowania użyteczne okazują się środki niedepolaryzujące, takie jak miwakurium czy rokuronium, choć czas trwania zabiegu zdecydowanie się wydłuża. Sugammadeks pozwala na pełne zniesienie zwiotczenia wywołanego rokuronium, jednak pozostaje lekiem finansowo z reguły nieosiągalnym.

Cel pracy: Celem pracy była ocena wpływu wolontariatu na kondycję psychiczną wolontariuszy w trakcie wojny w Ukrainie.Metoda: Wykorzystując platformę społecznościową "Facebook" woluntariusze zostali poproszeni o wypełnienie autorskiego kwestionariusza, dotyczącego ich kondycji psychicznej. Link do ankiety pozostawał otwarty od kwietnia do maja 2022 roku. W sumie uzyskano 867 odpowiedzi, z czego do ostatecznej analizy włączono odpowiedzi 703 respondentów. Uczestnicy badania zostali podzieleni na trzy grupy w zależności od tego w jaki sposób wolontariat wpłynął na ich zdrowie psychiczne. Następnie wyodrębniono dwie grupy: woluntariuszy działających na terenie Ukrainy oraz tych przyjmujących uchodźców pod swój dach. W każdej z grup oceniono wpływ wolontariatu na kondycję psychiczną wolontariuszy.Wyniki: U 45.10% uczestników badania wolontariat miał pozytywny wpływ na kondycję psychiczną, 35.56% respondentów nie stwierdziło żadnego wpływu, a u 19.35% wolontariuszy doszło do pogorszenia kondycji psychicznej. Somatyczne objawy lęku występowały w 11.10% przypadków, a osiągały znaczne nasilenie w 8.25%. 14.10% uczestników częściej sięgało po substancje psychoaktywne. Wśród wolontariuszy przyjmujących uchodźców do swoich domów 52.23% odczuwało nasilone wewnętrzne napięcie i irytację. 18% wolontariuszy działających na terytorium Ukrainy zgłaszało potrzebę pomocy psychiatrycznej lub psychologicznej.Wnioski: Wpływ wolontariatu na jednostkowe zdrowie psychiczne wolontariuszy waha się od pozytywnego do negatywnego. Wyjściowy nastrój ma znaczący wpływ na kondycję psychiczną po zakończeniu wolontariatu. Zjawisko traumy pośredniej jest wciąż niewystarczająco poznane i wymaga dalszych badań.

COVID-19 jest chorobą ogólnoustrojową. Od początku pandemii pojawiają się coraz liczniejsze doniesienia o neuropsychiatrycznych powikłaniach infekcji. Nadmierna odpowiedź zapalna w przebiegu infekcji powoduje zmiany w neuroprzekaźnictwie, które mogą skutkować między innymi niespecyficznym przebiegiem zaburzeń afektywnych i psychotycznych. Przedstawiamy opis dwóch przypadków dotychczas nieleczonych psychiatrycznie pacjentów, u których pierwszorazowy epizod psychotyczny wystąpił bezpośrednio po infekcji SARS-CoV-2. Elementem łączącym oba przypadki, oprócz poprzedzającej infekcji SARS-CoV-2, był niespecyficzny i niezwykle zmienny przebieg epizodu zaburzenia psychotycznego. Spowodowało to liczne trudności diagnostyczne oraz konieczność zmiany diagnozy w trakcie leczenia u obu pacjentów. U 58-letniej chorej początkowo rozpoznano uporczywe zaburzenia urojeniowe, a następnie organiczne zaburzenia afektywne, jednak ewolucja objawów spowodowała ostatecznie rozpoznanie ciężkiego epizodu psychotycznej depresji. W przypadku 68-letniego mężczyzny pierwotnie stwierdzona depresja psychotyczna okazała się pierwszorazowym epizodem schizofrenii o późnym początku. Z powodu znacznego nasilenia objawów oraz wyraźnej lekooporności wdrożono terapię elektrowstrząsową, po której uzyskano pełną remisję objawową i funkcjonalną. Pierwszorazowy epizod psychotyczny po COVID-19 to nowe, pojawiające się coraz częściej powikłanie infekcji, które pozostaje wciąż słabo zdefiniowane i opisane w literaturze. Wydaje się, że cechuje się istotnymi odmiennościami od dotychczas spotykanych jednostek chorobowych. Opisane przypadki podkreślają nieustanną potrzebę uwzględniania przebycia infekcji SARS-CoV-2 jako czynnika spustowego pierwszorazowych psychoz, gdyż może wpływać to zarówno na przebieg choroby, jak też na decyzje diagnostyczne i terapeutyczne.

We present a case study of a patient who was hospitalized with the initial diagnosis of psychotic depression with predominant delusions of poverty. During his hospital stay despite antidepressant and antipsychotic treatment with 150 mg of sertraline and 20 mg of olanzapine per day, no symptomatic improvement was achieved. Besides, the psychotic features have risen to the fore along with inadequately vaguely expressed affective component. What drew attention was the coherence and permanence of delusional judgements, which, albeit variable in expression, always concerned one theme - the belief of an inevitable bankruptcy. The whole clinical picture, both with the objectifying interview defining the order of emerging symptoms, was suggestive and the verification of diagnosis was made. Persistent delusional disorder with delusions of poverty with subsequent mood disorder was diagnosed. The treatment with 275 mg of clozapine per day was started and we observed a slow gradual withdrawal of psychosis as well as a total normalization of the affective range. The case illustrates the importance of differential diagnosis of mental states in which psychotic features coexist with affective symptoms. It is helpful to determine the sequence of the symptoms development. It should be noted that although the ICD-10 classification distinguishes exclusively 7 subtypes of persistent delusional disorder, in the clinical practice we can encounter other thematic areas of psychosis. It brings substantial therapeutic and prognostic implications.

Previous studies on aggressiveness and impulsiveness in women with polycystic ovary syndrome (PCOS) are ambiguous. Furthermore, no biochemical or clinical factors related to these variables have been definitively confirmed. The aim of the study was to clarify whether, in women with phenotype A of PCOS, variables such as body mass index and clinical and biochemical hyperandrogenism have an impact on either the intensity of impulsivity or aggression or on other selected behavioral manifestations of these variables. The study included 95 patients diagnosed with PCOS phenotype A. The criterion for recruitment into the study group and the control group was body mass index. The study was conducted with the use of a closed-format questionnaire and calibrated clinical scales. Higher body mass index (BMI) values in women with PCOS phenotype A are associated with poor eating habits. The severity of impulsivity and aggression syndrome, as well as the tendency to engage in risky sexual behavior and patterns of alcohol consumption among patients diagnosed with PCOS phenotype A, are not dependent on BMI. The severity of impulsiveness and the syndrome of aggression in women with phenotype A PCOS are not associated with clinical symptoms of hyperandrogenism or with androgen levels.