Ali Erman Kent

Background: Obesity is a global public health issue that exacerbates chronic oxidative stress, potentially leading to organ damage and hearing impairment by increasing the production of free oxygen radicals. This study aims to examine hearing levels at extended high frequencies in adults with obesity compared to those without obesity and to explore the relationship between hearing thresholds and body mass index(BMI).Methods: This prospective case-control study included 43 adults with obesity and 43 non-obese, otherwise healthy volunteers. Participants were classified based on their BMI as either adults with obesity (BMI ≥30 kg/m2) or non-obese (BMI <30 kg/m2). High-frequency audiometry (125 Hz-16 kHz) and speech tests, including speech reception threshold (SRT) and speech discrimination scores (SD%), were conducted. Individuals with BMIs greater than 30 had higher hearing thresholds at frequencies of 250 Hz, 500 Hz, and 1000 Hz than those with BMIs lessthan 30.Results: Adults with obesity had significantly higher hearing thresholds at the 16 kHz frequency compared to non-obese individuals. Additionally,the SRT was higher in both ears of adults with obesity than in non-obese participants. The SD% was significantly lower in the obesity group compared to the non-obese group.Conclusion: Obesity is associated with sensorineural hearing loss at both low and high frequencies. These findings suggest that obesity may contribute to early cochlear damage, and regular monitoring of hearing, particularly at extended high frequencies, should be considered in individuals with obesity to prevent further auditory decline.Cite this article as: Tahir E, Kent AE, Aytekin M. Obesity may lead to hidden, high- and low-frequency hearing loss. B-ENT. 2026;21(3):116-121.

Amaç: Aile aidiyeti kavramı, bir aile üyesinin kendini aile biriminin bir parçası olarak hissetmesi ve aile üyeleri arasında sağlam ilişkilerin olduğu bir ortamı ifade eder. Aile aidiyeti ve tükenmişlik arasında yakın bir ilişki bulunmaktadır. Özel gereksinimli çocuğu olan ailelerde, çocukların ihtiyaçlarına duyarlı ve destekleyici bir aile ortamı, aile aidiyetini güçlendirirken; zorlayıcı veya stresli bir çocuk yetiştirme deneyimi aidiyeti zayıflatabilir ve tükenmişliği arttırabilir. Bu çalışmanın amacı işitme kayıplı ve normal işitmesi olan çocukların ebeveynlerinin aile aidiyeti ve tükenmişlik düzeylerinin geçerlilik ve güvenilirliği yapılmış ölçekler yardımıyla belirlenmesi ve karşılaştırılmasıdır. Yöntem: Çalışmaya 11-14 yaş arası işitme kayıplı çocuğu olan 100 ebeveyn çalışma grubu ile normal işiten çocuğa sahip 100 ebeveyn kontrol grubu olarak dahil edilmiştir. Bireylere Aile Aidiyet Ölçeği ve Anne-Baba Tükenmişlik Ölçeği uygulanmıştır. Bulgular: Çalışma ve kontrol gruplarının Aile Aidiyet Ölçeği ve Anne-Baba Tükenmişlik Ölçeği skorlarına göre karşılaştırılması sonucunda tüm alt ölçek skorları, kontrol grubu skorlarına göre anlamlı düzeyde düşük olarak bulundu (p

Background: Balance weaknesses related to mobility and fall risk in patients with rheumatic diseases are well-known. Vestibular dysfunction could negatively contribute to the balance ability of this patient population. This study aims to investigate the effects of Rheumatoid Arthritis (RA) and Ankylosing Spondylitis (AS), among the most common rheumatic diseases, on postural balance related to vestibular function. Methods: Seventy-eight participants were grouped as RA (n=34, 43%), AS (n=24, 30.7%), and the control group consisted of healthy individuals (n=20, 25.6%). Cervical Vestibular Evoked Myogenic Potentials (cVEMP) test, which assesses the vestibular function objectively, Dizziness Handicap Inventory (DHI), which evaluates vertigo subjectively, and Berg Balance Scale (BBS) were performed. Results: Different degrees of VEMP latency prolongations were found in the AS and RA groups. Right, and left ear N1 latencies were significantly longer in the AS group than in RA and control. Right ear P1 latency prolongation was statistically significant in the RA group. Amplitude asymmetry ratio (AAR) was found to be considerably higher in the RA and AS groups than in the control group (p<0.05). The mean BBS score in the AS group was below the fall risk score of 45. A negative statistically significant effect was observed between latency prolongation and BBS in AS groups. Conclusion: The abnormal VEMP findings in individuals with RA and AS shows inner ear vestibular system dysfunction. This vestibular impairment strictly contributes to their postural imbalance and requires a focused vestibular rehabilitation program for balance treatment.

Amaç: Bu çalışmanın amacı, tanısı konmuş nörolojik ve otolojik hastalığı olmayan, 3 ay ve daha uzun süredir başdönmesi şikayeti olan bireyler için Brandt Daroff ve bakış stabilizasyon egzersizlerinden oluşturulan vestibüler rehabilitasyon ev programının etkinliğinin değerlendirilmesidir. Yöntem: Çalışmaya baş dönmesi şikayeti olan, otolojik ve nörolojik hastalığı olmayan, 25–45 yaş arası, 13 birey dahil edildi. Baş dönmesinin katılımcıların günlük yaşam aktiviteleri üzerindeki olumsuz etkisi Aktiviteye Özgü Denge Güven Ölçeği (AÖDGÖ) ile değerlendirildi. Kişiye özel vestibüler rehabilitasyon programı, günlük yaşam aktiviteleri sırasında baş dönmesinin artış gösterdiği baş hareketlerinin yönüne göre belirlendi. Brandt-Daroff Egzersizleri ve bakış stabilizasyon egzersizleri ev programı şeklinde verildi. Hastalar 3 hafta sonra ve 3 ay sonra AÖDGÖ ile tekrar değerlendirildi. Sonuçlar karşılaştırıldı. Bulgular: AÖDGÖ skorlarının sonuçlarına göre 3. hafta ile 3. ay değerlendirmeleri arasındaki fark (p<0,001) ve ilk değerlendirme ile 3. ay değerlendirmeleri arasındaki fark (p=0,014) istatistiksel olarak anlamlı bulundu. İlk değerlendirme ile 3 hafta sonraki değerlendirme skorları arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p=0,118). Sonuç: Uzun süredir baş dönmesi şikayeti olan bireyler için hazırlanacak vestibüler rehabilitasyon egzersizleri ile günlük yaşam aktiviteleri sırasında baş dönmesinin yaratacağı olumsuzluklar azaltılabilir. Bireylerin günlük yaşam aktivitelerinde iyileşme gözlenebilmesi için vestibüler rehabilitasyon egzersizlerini düzenli olarak yapmaları önerilmelidir.

Amaç: Evlilik hayatındaki sağlıklı iletişim, evliliğin sürmesi ve çiftlerin mutluluğu için önemlidir. Sağlıklı iletişim için işitme sis- temlerinin düzgün çalışması gerekir. Bu çalışmanın amacı; işitme kaybı olan evli bireylerin bilinçli farkındalık düzeyleri ve çatışma çözme stillerinin, normal işitmeye sahip evli bireylerle karşılaştı- rılarak incelenmesidir. Gereç ve Yöntem: Çalışma kapsamında 102 işitme kayıplı evli bi- reyden çalışma grubu ve 102 normal işitmeye sahip evli bireyden kontrol grubu oluşturuldu. Veri toplama araçları olarak Konuş- ma, Uzaysal Algı ve İşitme Kalitesi Ölçeğinin Kısa Formu (KU- İÖK), Bilinçli Farkındalık Ölçeği (BİFÖ) ve Romantik İlişkilerde Çatışma Çözüm Stilleri Ölçeği (RİÇÇSÖ) kullanıldı. Gruplar kendi aralarında ölçek skorlarına göre karşılaştırıldı. Ayrıca grup- lardaki bireylerin KUİÖK skorları ile BİFÖ ve RİÇÇSÖ skorları arasındaki korelasyonları incelendi. Bulgular: Çalışma grubunun RİÇÇSÖ ve KUİÖK skorları, kontrol grubunun skorlarına göre anlamlı düzeyde düşük ola- rak bulundu (p<0.001). Çalışma grubunun KUİÖK skorlarıyla, RİÇÇSÖ skorları arasında pozitif yönlü anlamlı düzeyde korelas- yon bulundu (P=0.048; R=0.19). KUİÖK skorları 5’ten düşük olan bireylerin BİFÖ (P=0.042), RİÇÇSÖ (P<0.001), KUİÖK (P<0.001) skorları KUİÖK skorları 5’ten iyi olan ve kontrol gru- bundaki bireylere göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde düşük bulundu. Sonuçlar: Çalışmanın bulgularına göre evli çiftlerden herhangi birinde işitme kaybı bulunması çiftlerin çatışma çözme stillerini ve bilinçli farkındalık düzeylerini olumsuz yönde etkilemektedir. Çalışmanın sonuçları, işitme kayıplı bireylerin işitsel algı seviyele- rini yükseltecek işitsel rehabilitasyon uygulamalarına katılmaları ve bilinçli farkındalık düzeylerini arttırmaları ile evliliklerindeki çatışmaları azaltabileceklerini düşündürmektedir.

Aim: This research was carried out to describe the views of the students studying at the Faculty of Health Sciences at a university university located in the Central Black Sea Region of Turkey regarding the distance education process. Method: This descriptive study was conducted at the Faculty of Health Sciences of a university between January 15- February 15, 2021. The study sample consisted of 868 undergraduate students. The data were collected online using a questionnaire prepared by the researchers in line with the literature, which includes evaluating students' sociodemographic characteristics and distance education processes. The data obtained were evaluated by the SPSS 20 package program. Results: The average age of the students was 20.6 ±2.32, participation rate according to the departments: Midwifery 20.4%, Nutrition and Dietetics 18.9%, Nursing 17.2%, Health Management 14.2%, Social Work 12.7%, Speech and Language Therapy 9.0%, Orthotics and Prosthesis 5.0%, Audiology is 2.8%. It was concluded that 57.9% of the students were connected to distance education by mobile phone, 77.2% of them had problems with the distance education process, and 54.4% of them had no issues in the exams held in distance education. It has been observed that 49.9% of the students adapt to the distance education process quickly, and 72.8% of them regularly attend their classes. 67.7% of the students believe distance education is not so effective as effective as formal education, and 59.7% think it reduces teamwork by directing it to individual work. 53% of the students stated that distance education could be an alternative solution to formal education, 20.3% said that the inability to make laboratory and clinical applications in the distance education process negatively affects their skill development. They have professional anxiety in this regard. Students declared the problems experienced in of distance education 59% as technical infrastructure and 23% as inequality of opportunity. Conclusion and Suggestions: It is thought that distance education is not so adequate and effective learning model as formal education, but nowadays it has become indispensability of education and and can be an alternative solution to formal education.

The purpose of this study is to compare the levels of playfulness and motivation of children with hearing loss in preschool and primary school based on their auditory perception levels. This study included 84 children with hearing loss aged 3–8 years and 50 normal-hearing children with similar demographic characteristics (the control group). The auditory perception levels of children with hearing loss were evaluated with the Parents’ Evaluation of Aural/Oral Performance of Children (PEACH) scale. Children with hearing loss were divided into two groups as PEACH well and PEACH worse. The three groups were compared with each other using the ‘Children's Playfulness Scale’ (CPS) and the ‘The Motivation Scale for Preschool Children ‘ (MSPC). İndividuals in the PEACH worse group had lower CPS and MSPC scores than those in the PEACH well and normal groups. İt is useful to evaluate the children's playfulness and motivations in order to plan appropriate auditory rehabilitation strategies for children with hearing loss.