Mevlüt Türk has a total of 25 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Comparative Evaluation of Fatty Acid Profiles, Phenolic Content, and Antioxidant Activity in Seeds of Commonly Grown Forage Legumes

    by Mehmet Alagöz, Mevlüt Türk

    Legume forage crops are among the most important plant species due to their high protein content and bioactive compounds such as fatty acids and phenolic compounds. These compounds play a role in plant physiological processes and exhibit important functional properties in animal and human nutrition. The aim of this study is to determine the oil content, fatty acid composition, total phenolic content, and antioxidant activity of seeds from different legume forage plant species and to elucidate the relationships among these species using multivariate analysis methods. The study included alfalfa (Medicago sativa), sainfoin (Onobrychis sativa), common vetch (Vicia sativa), Hungarian vetch (Vicia pannonica), hairy vetch (Vicia villosa), narbon vetch (Vicia narbonensis), grass pea (Lathyrus sativus), and forage pea (Pisum sativum). According to the study results, seed oil content, total phenolic content, and antioxidant activity values showed statistically significant differences among species. The highest oil content was found in alfalfa, while the lowest was in common vetch. In all species, the major fatty acids were identified as palmitic, stearic, oleic, linoleic, and linolenic acids. Significant differences were observed in the distribution of fatty acids between species; linoleic acid was found in particularly high proportions in vetch species and sainfoin, whilst linolenic and palmitic acids were found at higher levels in alfalfa and sainfoin. The highest values for total phenolic content and antioxidant activity were observed in alfalfa and sainfoin, and a parallel relationship was observed between the two. Based on principal component and cluster analyses, the species were classified into two main groups based on their fatty acid composition, and it was determined that alfalfa and sainfoin were distinctly different from the other species. In general, it was concluded that the seeds of legume forage crops have significant potential in terms of essential fatty acids, phenolic compounds, and antioxidant activity.

  • Determination of The Effect of Nitrogen Doses on Different Turf Mixtures Used in Football Fields

    by Alp Kayahan Demirkan, Mevlüt Türk

    This research was conducted at Burdur Mehmet Akif Ersoy University between 2020 and 2022 years with the aim of determining the effects of different nitrogen doses on some cool-season turfgrass mixtures commonly used on football fields. In the study, eight different turfgrass mixtures were created using Lolium perenne, Festuca arundinacea, Festuca rubra var. commutata, and Poa pratensis, and five different nitrogen doses (0, 2, 4, 6, and 8 g m-2) were applied. In the research, parameters such as emergence speed, ground cover speed, winter resistance, ground cover rate, leaf texture, leaf color, regeneration power, tiller number, overall appearance, clipping yield, and nitrogen ratio were determined. According to the variance analysis results, both turf mixtures and nitrogen doses had statistically significant effects on all of the characteristics examined in the research. Depending on the mixtures, emergence speed ranged from 12.33 to 16.73 days, ground cover speed ranged from 23.80 to 28.13 days, winter resistance ranged from 5.13 to 7.13 points, ground cover rate ranged from 5.53 to 7.67 points, leaf texture ranged from 1.86 to 2.86 mm, leaf color ranged from 2.20 to 7.23 points, regeneration power ranged from 2.00 to 3.73 points, tiller number ranged from 185.40 to 268.93 per dm2, overall appearance ranged from 3.17 to 7.67 points, clipping yield ranged from 595.19 to 925.87 g m-2, and nitrogen ratio ranged from 1.71% to 2.14%. Mixtures such as 50% L. perenne + 50% F. arundinacea, 25% L. perenne + 50% F. arundinacea + 25% F. rubra var. commutata, and 40% L. perenne + 30% F. arundinacea + 30% P. pratensis exhibited superior characteristics. In the research, as nitrogen doses increased, winter resistance, ground cover rate, leaf texture, leaf color, regeneration power, tiller number, overall appearance, clipping yield, and nitrogen ratio in plant tissues showed increases. According to the results, in football fields to be established in Burdur province and similar ecological conditions, turfgrass mixtures with a high proportion of F. arundinacea and L. perenne species should be preferred, and a monthly nitrogen application of 6 g m-2 should be regularly applied.

  • Yem Bitkilerindeki Tanenlerin Hayvan Besleme Açısından Önemi

    by Müge Güvenç, Mevlüt Türk

    Tanen polifenolik bir bileşik olup genellikle bitkilerde hidrolize olabilir tanen ve kondense tanen olarak bulunur. Bitkilerde çeşitli oranlarda bulunan tanen hayvanlar üzerinde negatif ve pozitif etkilere sahiptir. Bitkilerde fazla miktarda bulunan tanen yemin lezzetliliğini ve sindirim derecesini azaltabilir. Bununla birlikte yemlerle rumene ulaşan tanen proteinlerle bileşik oluşturarak mikroorganizmaların proteinleri daha fazla parçalamasını önler. Rumende oluşan tanen-protein kompleksi abomasuma ulaşır. Ortamın asidik olmasından dolayı tanin proteinlerden ayrılır. Böylece serbest kalan proteinler (bypass protein) ince bağırsakta sindirime tabi tutulur. Yapılan bazı araştırmalarda, orta seviyede tanen içeren rasyonları tüketen hayvanların yapağı ve süt veriminin yüksek olduğu, üremeyle ilgili parametrelerde iyileşme sağladığı ve hayvancılıkta önemli bir sorun olan sindirim sistemindeki parazitlerin yol açtığı kayıpları azalttığı bildirilmiştir. Ayrıca tanenlerin et ve süt ürünlerinin lipid oksidasyonunu engelleyerek raf ömrünü uzattığı ve daha kaliteli ürünlerin elde edildiği tespit edilmiştir. Bu bölümde baklagil yembitkilerinde bulunan kondanse tanenlerin ruminant hayvanlar üzerine olan olumlu etkileri üzerinde durulmuş ve bu konuda yapılan çalışmalar özetlenmiştir.

  • Yonca Tozlaşması Üzerine Arıların Rolü

    by Murat Yılmaz, Mevlüt Türk

    Yonca (Medicago sativa L.), yüksek besin değerine sahip önemli bir yem bitkisi olup, özellikle tohum üretiminde polinasyonun kritik rolü nedeniyle arı popülasyonlarına bağımlıdır. Türkiye’de tohum verimlerinin potansiyelin altında kalmasının temel nedenlerinden biri, doğal ve yapay polinatör yetersizliğidir. Yonca biyolojik olarak yabancı döllenen bir türdür ve çiçeklerdeki “fırlama” mekanizmasının gerçekleşmesi büyük ölçüde böcek ziyaretleriyle mümkün olur. Bal arıları (Apis mellifera L.), Bombus türleri ve özellikle yaprak kesici arılar (Megachile rotundata F.) başlıca tozlayıcılardır ve meyve bağlama oranı ile tohum verimini belirgin şekilde artırırlar. Araştırmalar, arıların olmadığı koşullarda meyve bağlama oranının %5’e kadar düştüğünü, serbest koşullarda ise %60’ın üzerine çıktığını göstermektedir. Yaprak kesici arıların kontrollü kullanımının tohum verimini 20 kata kadar yükseltebildiği bildirilmektedir. Tohum verimliliğinin artırılması için polinatör yönetiminin iyileştirilmesi, doğal arı popülasyonlarının korunması, yaprak kesici arıların üretim sistemlerine entegrasyonu ve polinasyon dostu tarım uygulamalarının yaygınlaştırılması gereklidir. Bu stratejiler, Türkiye’nin artan yonca tohumu ihtiyacının karşılanması ve tohumculuk sektörünün sürdürülebilirliği açısından büyük önem taşımaktadır.

  • Open Access

    The Effect of Different Withering Times and Different Additives on the Feed Value of Alfalfa Silage

    by Kadir Emre Buğdaycı, Mevlüt Türk, Mehmet Alagöz, Muhammet Taha Edirneli

    The study was conducted to determine the effects of different withering times and additives on some physical and chemical parameters and the feed value of alfalfa (Medicago sativa) silage. In the study, Bilensoy alfalfa variety, 3 different withering times (0, 12 and 24 hours) and 6 different additives (control, 4% barley, 4% wheat, 4% corn, 4% bran, and 2% sucrose) were added, and 18 subjects were examined. Silages were formed in the laboratory using vacuum bags (25 × 35 cm in size, 110 micron thickness) and vacuum machines, and the packages were kept at room temperature for 2 months for silage maturation. The DLG scoring method was used to determine the physical quality of mature silages. For chemical quality and feed value, dry matter, pH, crude protein, crude ash, ADF, and NDF values of the silage samples were determined; the Fileg score, total digestible nutrients, dry matter consumption, digestible dry matter, net energy lactation, and relative feed value were calculated. When the research findings were evaluated, the prolonged withering period decreased the crude protein rate determined in alfalfa silage, while DLG classification, pH, Fleg score, dry matter, crude ash, ADF, and NDF rates increased significantly. While the effect of additives added to alfalfa silage on DLG classification was insignificant, it was found to be statistically significant in the other properties examined. It was determined that the additives decreased DLG classification, pH, crude protein, NDF, and ADF ratios, increased Fleg score and crude ash ratio, and significantly improved feed value parameters compared to the control group. As a result, in terms of optimum feed value and alfalfa silage quality, 24-hour withering and 4% maize addition can be recommended compared to the other treatments compared.

  • Open Access

    Determination of Seasonal Changes of Feed Value of Common Grazable Species Aşağı Gökdere Macquis Shrublands

    by Emre Bıçakçı, Mevlüt Türk

    This study was conducted in the years of 2018-2020 to determine the feed value of common shrub species that can be grazed in the maquis area around Aşağı Gökdere village of Isparta. Ten species (Quercus coccifera, Quercus infectoria, Quercus cerris, Phillyrea latifolia, Spartium junceum, Crataegus monogyna, Paliurus spina-christi, Juniperus oxycedrus, Cistus creticus and Arbutus andrachne) were used in the study. Leaf samples were collected from these species in each season. Dry matter content, crude protein content, NDF, ADF, total digestible nutrients, relative feed value and tannin content were determined. According to the analysis of variance, the differences between seasons and shrub species were found to be statistically significant in all traits analyzed. According to the two-year averages, when the seasons were compared, the highest crude protein content, total digestible nutrients and relative feed value were obtained in spring, decreased as the seasons progressed, and the lowest values were obtained in winter. The lowest dry matter ratios, ADF and NDF values were obtained in spring and they increased in parallel with the progression of the seasons. The lowest condensed tannin ratios were obtained in spring and summer, while the highest values were determined in autumn. When the species were compared, the lowest dry matter and condensed tannins contents were found in Spartium junceum, while NDF and ADF ratios were found in P. spina-christi. The highest crude protein content was determined in Quercus infectoria, while total digestible nutrients and relative feed value were determined in P. spina-christi species. As a result, it was observed that shrubs, shrub-formed trees and shrubs in the maquis have an important potential as high quality feed for ruminants during the critical period in semi-arid and arid regions.


  • Open Access

    Destek Bitki Olarak Farklı Oranlarda Tritikale Kullanımının Macar Fiğinde Tohum Üretimi Üzerine Etkilerinin Belirlenmesi

    by Aytaç Zafer Alıcı, Mevlüt Türk

    Bu çalışma, Macar fiği tohum üretiminde, destek bitki olarak farklı oranlarda tritikale karıştırılmasının tohum üretimi üzerine etkisini belirlemek amacıyla Eskişehir Geçit Kuşağı Tarımsal Araştırma Enstitüsü’nde 2021-2022 yetiştirme sezonunda yürütülmüştür. Denemede Macar fiğinin Akçalar çeşidi ve tritikalenin Karma-2000 çeşidi kullanılmıştır. Deneme tesadüf blokları deneme desenine göre 3 tekerrürlü olarak yürütülmüştür. Çalışmada Macar fiğine 7 farklı oranda (%0, 5, 10, 15, 20, 25, 30) tritikale karıştırılmıştır. Araştırmada bitki boyu, bitkide bakla sayısı, baklada tane sayısı, bin tane ağırlığı, biyolojik verim, tohum verimi ve kes verimi incelenmiştir. Farklı oranda tritikale karıştırılması incelenen tüm özellikler üzerine istatistiki olarak önemli etki yapmıştır. Araştırma sonuçlarına göre, tritikale oranlarına bağlı olarak, bitki boyu 44.10-57.50 cm, bitkide bakla sayısı 9.9-16.27 adet/bitki, baklada tane sayısı 4.33-5.67 adet/bakla, bin tane ağırlığı 44.83-47.93 g, biyolojik verim 165.17-555.27 kg/da, tohum verimi 18.92-73.05 kg/da, kes verimi 146.08-481.95 kg/da arasında değişim göstermiştir. Sonuç olarak, Eskişehir ekolojik koşullarında Macar fiğ tohumluk üretiminde destek bitki olarak %10 tritikale karıştırılmasının en uygun sonuç olduğu tespit edilmiştir.


  • Open Access

    Konya Koşullarında Farklı Azot ve Fosfor Uygulamalarının Macar Fiği + Arpa Karışımının Ot Verimi ve Kalitesi Üzerine Etkilerinin Belirlenmesi

    by Ömer Faruk Kökcüler, Mevlüt Türk

    Bu çalışma, farklı azotlu ve fosforlu gübre dozlarının Macar fiği+arpa karışımının ot verimi ve kalitesi üzerine etkilerini belirlemek amacıyla 2022-2023 ürün döneminde Konya’da yürütülmüştür. Çalışma, tesadüf blokları deneme deseninde faktöriyel düzenlemeye göre üç tekrarlamalı olarak kurulmuştur. Denemede beş farklı azot dozu (0, 3, 6, 9 ve 12 kg/da) ve dört farklı fosfor (P2O5) dozu (0, 4, 8 ve 12 kg/da) uygulanmıştır. Araştırmada bitki boyu, kuru ot verimi, ham protein oranı, ham protein verimi, asit deterjanda çözünmeyen lif (ADF), nötr deterjanda çözünmeyen lif (NDF), toplam sindirilebilir besin maddesi (TSBM) ve nispi yem değerleri (NYD) incelenmiştir. Gübre dozları arttıkça bitki boyu, kuru ot verimi, ham protein oranı, ham protein verimi, toplam sindirilebilir besin maddesi ve nispi yem değeri önemli artışlar gösterirken, ADF ve NDF oranları azalmıştır. En yüksek kuru ot verimleri 887.4 ve 931.6 kg/da ile 12 kg/da azot x 8 kg/da fosfor ve 12 kg/da azot x 12 kg/da fosfor uygulanan parsellerden elde edilmiştir. Sonuç olarak; Konya ve benzeri ekolojik koşullarda Macar fiği + arpa karışımında yüksek verimli ve kaliteli ot üretimi için 12 kg/da N + 8 kg/da P2O5 gübre dozları önerilebilir.


  • Atriplex Bitkisinin Kullanım Alanları ve Hayvan Besleme Açısından Önemi

    by Aytaç Zafer Alıcı, Mevlüt Türk

    Türkiye’deki meraların büyük bölümü aşırı otlatma ve toprak erozyonu nedeniyle bitki örtüsü yok olmuştur veya zayıf bir vejetasyona sahiptir. Çalılar kuru yem periyodunda küçükbaş hayvanlar için önemli bir yem kaynağıdır. Tuz çalısı olarak da bilinen Atriplex çalı bitkileri Chenopodiaceae familyasından olup, tek yıllık, iki yıllık veya çok yıllık otsu-çalımsı, dik veya yarı dik büyüme şekline sahip kuraklığa ve tuzluluğa dayanıklı bitkilerdir. Atriplex’lerin 400’den fazla türü tanımlanmıştır. Atriplex türlerinin gen merkezi genellikle Avustralya kıtası olup dünyanın kurak ve yarı kurak bölgelerine buradan yayılma göstermişlerdir. Dünyanın hemen hemen her yerinde Atriplex türlerine rastlanmaktadır. Atriplex çalı bitkileri, tarımının kolay yapılması, çayır ve meraların üzerindeki aşırı otlatma baskısını hafifletmesi, meraların toprak yapısının bozulmasını durduracak nitelikte olması, maliyetinin düşük olması, dünya genelinde sorunlu alanlarda kullanılıyor olması gibi avantajları nedeniyle son yıllarda dikkat çekmekte ve alternatif bir yem bitkisi olarak değerlendirilmektedir. Atriplex türleri ile yapılan çalışmalar, bitkinin ham protein, vitamin ve mineraller bakımından zengin olduğunu göstermiştir. Bu özellikleri nedeniyle, hayvanlar için önemli bir yem kaynağı olan Atriplex türleri, kurak ve yarı kurak bölgelerde hayvan beslemede başarıyla kullanılabilecek bir yem bitkisidir.

  • Yoncada Dormansi

    by Murat Yılmaz, Mevlüt Türk

    Kış dormansisi, sıcaklığın düştüğü dönemlerde yoncanın fide gelişimini yavaşlatarak, kışa daha iyi dayanım sağlaması durumudur. Dormansi derecesi düşük olan çeşitlerin tohum verimleri genel olarak daha yüksektir. Bu nedenle tohumluk temini kolay ve fiyatları daha düşüktür. Ancak ot üretiminde, gerek yetiştirildikleri yerin vejetasyon süresinin kısalığı ve gerekse biçimlerden sonra yeniden büyüme hızlarının yavaşlığı nedeni ile yıl içindeki biçim sayıları daha az olmaktadır. Kış dormansisi belirlenirken, bölgeye göre belirlenmiş son biçim tarihinden 25-30 gün sonra bitkilerin uzunlukları tek tek ölçülmektedir. Her 5 cm artış için 1 puan verilmekte ve ölçüm 1-11 skalasına göre yapılmaktadır. Dormansi derecesi 1-4 arasında olan yonca çeşitleri soğuk bölgelere, 5-7 arası olanlar orta sıcaklık derecelerine sahip geçit bölgelerine, dormansi derecesi 8-9 olan çeşitler ılık ve Akdeniz iklime sahip olan bölgelere, 10-11 olan çeşitler ise sıcak bölgelere uyum sağlama kabiliyetindedirler. Bölgelere göre uygun yonca çeşitlerini seçerken genotiplerin dormansi değerleri mutlaka dikkate alınmalıdır. Çeşit tercihinde dormansi değerlerinin yanı sıra çeşitlerin kışa dayanıklılık dereceleri de göz önünde bulundurulmalıdır.