Ismail Turkay Ozcan
Current Organizations / Institutes
The organizations/institutes from the scholar's latest article
Ismail Turkay Ozcan has a total of 21 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Ozcan Orscelik
Department of Cardiology, Erciyes University School of Medicine, Kayseri, Turkey
6 shared publications - Bugra Ozkan
Mersin University Faculty of Medicine, Departments of Cardiology
5 shared publications - Emrah Yeşil
Department of Cardiology, Faculty of Medicine, Mersin University, Mersin 33110, Türkiye
5 shared publications - Ahmet Celik
Mersin University
4 shared publications - Cuma Yesildas
Mersin University
2 shared publications - Hakan Uyar
Mersin City Training and Research Hospital
2 shared publications
Latest Publications
- Open Access
- 23 March 2026
- Published by IMR Press in The Heart Surgery Forum
- Vol. 29 (3)
Renal Safety of SGLT-2 Inhibitors in Patients Undergoing Coronary Angiography: A Focus on Glycemic Status and Contrast-Induced Nephropathy
Background: Contrast-induced nephropathy (CIN) is a common complication after coronary angiography (CAG), especially in patients with diabetes. Sodium–glucose cotransporter-2 (SGLT-2) inhibitors are well known for their cardio–renal protective effects, but their impact on CIN remains unclear. This study aimed to evaluate the renal safety of SGLT-2 inhibitors in patients undergoing CAG and to examine the role of glycemic control in the risk of CIN. Methods: This retrospective study included 270 patients with type 2 diabetes who underwent elective or urgent CAG. Patients were divided into SGLT-2 users (n = 127) or non-users (n = 143). Demographic characteristics, comorbidities, laboratory data, and antidiabetic therapies were collected. CIN was defined as a ≥25% or ≥0.5 mg/dL increase in serum creatinine within 48 hours after contrast exposure. Hemoglobin A1c (HbA1c) categories were used to perform subgroup analyses. Results: The incidence of CIN was similar between SGLT-2 inhibitor users and non-users (18.1% vs. 14.7%; p = 0.447). Patients administered SGLT-2 inhibitors had higher HbA1c but lower uric acid levels. Overall, renal function decline was more evident in patients with HbA1c >6.4%; however, SGLT-2 inhibitor users showed a milder decrease in estimated glomerular filtration rate (eGFR). The frequent use of metformin and insulin may also influence CIN outcomes. Conclusions: SGLT-2 inhibitors appear to be safe during CAG and may reduce the risk of CIN in patients with poorly controlled diabetes. Larger prospective studies are required to confirm these findings.
- 23 March 2026
- Published by IMR Press in The Heart Surgery Forum
- Vol. 29 (3)
Open AccessRenal Safety of SGLT-2 Inhibitors in Patients Undergoing Coronary Angiography: A Focus on Glycemic Status and Contrast-Induced Nephropathy
Background: Contrast-induced nephropathy (CIN) is a common complication after coronary angiography (CAG), especially in patients with diabetes. Sodium–glucose cotransporter-2 (SGLT-2) inhibitors are well known for their cardio–renal protective effects, but their impact on CIN remains unclear. This study aimed to evaluate the renal safety of SGLT-2 inhibitors in patients undergoing CAG and to examine the role of glycemic control in the risk of CIN. Methods: This retrospective study included 270 patients with type 2 diabetes who underwent elective or urgent CAG. Patients were divided into SGLT-2 users (n = 127) or non-users (n = 143). Demographic characteristics, comorbidities, laboratory data, and antidiabetic therapies were collected. CIN was defined as a ≥25% or ≥0.5 mg/dL increase in serum creatinine within 48 hours after contrast exposure. Hemoglobin A1c (HbA1c) categories were used to perform subgroup analyses. Results: The incidence of CIN was similar between SGLT-2 inhibitor users and non-users (18.1% vs. 14.7%; p = 0.447). Patients administered SGLT-2 inhibitors had higher HbA1c but lower uric acid levels. Overall, renal function decline was more evident in patients with HbA1c >6.4%; however, SGLT-2 inhibitor users showed a milder decrease in estimated glomerular filtration rate (eGFR). The frequent use of metformin and insulin may also influence CIN outcomes. Conclusions: SGLT-2 inhibitors appear to be safe during CAG and may reduce the risk of CIN in patients with poorly controlled diabetes. Larger prospective studies are required to confirm these findings.
- Open Access
- 26 March 2024
- Published by Springer Nature in Updates in Surgery
- Vol. 76 (4) , 1443-1452
Changes in cardiac functions in patients treated with parathyroidectomy for secondary hyperparathyroidism
Our study aims to investigate the changes in cardiac functions, especially myocardial performance index (MPI), in patients who underwent parathyroidectomy for secondary hyperparathyroidism. Patients who underwent parathyroidectomy for secondary hyperparathyroidism between June 2010 and September 2021 were analyzed retrospectively. The patients were divided into two groups: those who underwent total parathyroidectomy (group 1) and those who underwent subtotal parathyroidectomy (group 2). The groups were compared according to the echocardiogram findings performed in the preoperative period and the postoperative sixth month. In addition, cardiac structure, and systolic and diastolic functions, especially myocardial performance index, were evaluated by echocardiography and Doppler imaging. Thirty-seven patients were examined; 16 (43.2%) underwent total parathyroidectomy, and 21 (56.8%) had subtotal parathyroidectomy performed. Group 1’s mean left ventricular end-systolic diameter (LVES) decreased from 2.53 ± 0.57 to 2.35 ± 0.37 cm after parathyroidectomy. In Group 1, the postoperative value of LVES and end-systolic volume decreased significantly compared to the preoperative period (p = 0.042, p = 0.008, respectively). EF increased from 59.25 ± 0.05 to 67.81 ± 4.04. In Group 1, EF and EV postoperatively increased significantly compared to the preoperative period (p = 0.023, p = 0.021, respectively). The mean MPI decreased from 0.45 ± 0.07 to 0.39 ± 0.04 after parathyroidectomy in group 1. In group 2, it decreased from 0.46 ± 0.06 to 0.40 ± 0.04 (p < 0.001). The present study provides an improvement in myocardial functions after parathyroidectomy. While LVES, EF, ejection volume, end-systolic volume, and MPI improved in both groups, the MPI improvement was more evident in the total parathyroidectomy group. Graphical Abstract
- 26 March 2024
- Published by Springer Nature in Updates in Surgery
- Vol. 76 (4) , 1443-1452
Open AccessChanges in cardiac functions in patients treated with parathyroidectomy for secondary hyperparathyroidism
Our study aims to investigate the changes in cardiac functions, especially myocardial performance index (MPI), in patients who underwent parathyroidectomy for secondary hyperparathyroidism. Patients who underwent parathyroidectomy for secondary hyperparathyroidism between June 2010 and September 2021 were analyzed retrospectively. The patients were divided into two groups: those who underwent total parathyroidectomy (group 1) and those who underwent subtotal parathyroidectomy (group 2). The groups were compared according to the echocardiogram findings performed in the preoperative period and the postoperative sixth month. In addition, cardiac structure, and systolic and diastolic functions, especially myocardial performance index, were evaluated by echocardiography and Doppler imaging. Thirty-seven patients were examined; 16 (43.2%) underwent total parathyroidectomy, and 21 (56.8%) had subtotal parathyroidectomy performed. Group 1’s mean left ventricular end-systolic diameter (LVES) decreased from 2.53 ± 0.57 to 2.35 ± 0.37 cm after parathyroidectomy. In Group 1, the postoperative value of LVES and end-systolic volume decreased significantly compared to the preoperative period (p = 0.042, p = 0.008, respectively). EF increased from 59.25 ± 0.05 to 67.81 ± 4.04. In Group 1, EF and EV postoperatively increased significantly compared to the preoperative period (p = 0.023, p = 0.021, respectively). The mean MPI decreased from 0.45 ± 0.07 to 0.39 ± 0.04 after parathyroidectomy in group 1. In group 2, it decreased from 0.46 ± 0.06 to 0.40 ± 0.04 (p < 0.001). The present study provides an improvement in myocardial functions after parathyroidectomy. While LVES, EF, ejection volume, end-systolic volume, and MPI improved in both groups, the MPI improvement was more evident in the total parathyroidectomy group. Graphical Abstract
- Open Access
- 30 October 2022
- Published by APO Society of Specialists in Heart Failure in Kardiologiia
- Vol. 62 (10) , 42-48
The effect of ferric carboxymaltose treatment on the Tp-e interval and the Tp-e/QT and Tp-e/QTc ratios in heart failure patients with iron deficiency
Aim In heart failure (HF) patients with iron deficiency, cardiac electrical irregularity is a cause of arrhythmias. The aim of our study was to evaluate the effect of ferric carboxymaltose (FCM) treatment on T wave peak to end (Tp-e) interval and the Tp-e / QT and Tp-e / corrected QT (QTc) ratios that reflect the transmural dispersion of repolarization in HF patients with iron deficiency. Material and methods Forty HF patients with iron deficiency that were treated with FCM were included in our single center, observational study. Repolarization parameters on electrocardiograms recorded before and 12 wks after FCM treatment were compared. Additionally, these parameters were compared with ventricular repolarization parameters of 40 healthy age and gender matched individuals and with another group of 40 HF patients without iron deficiency. Results In the HF patients with iron deficiency, the Tp-e interval and the Tp-e / QT and Tp-e / QTc ratios before FCM treatment were 103.7±19.1 ms, 0.25± 0.04, 0.23±0.04, respectively. These values were higher compared to the healthy the group and HF group without iron deficiency (pConclusion FCM treatment of HF patients with iron deficiency corrects prolonged Tp-e interval and high Tp-e / QT and Tp-e / QTc ratios, which are risk factors for ventricular arrhythmias.
- 30 October 2022
- Published by APO Society of Specialists in Heart Failure in Kardiologiia
- Vol. 62 (10) , 42-48
Open AccessThe effect of ferric carboxymaltose treatment on the Tp-e interval and the Tp-e/QT and Tp-e/QTc ratios in heart failure patients with iron deficiency
Aim In heart failure (HF) patients with iron deficiency, cardiac electrical irregularity is a cause of arrhythmias. The aim of our study was to evaluate the effect of ferric carboxymaltose (FCM) treatment on T wave peak to end (Tp-e) interval and the Tp-e / QT and Tp-e / corrected QT (QTc) ratios that reflect the transmural dispersion of repolarization in HF patients with iron deficiency. Material and methods Forty HF patients with iron deficiency that were treated with FCM were included in our single center, observational study. Repolarization parameters on electrocardiograms recorded before and 12 wks after FCM treatment were compared. Additionally, these parameters were compared with ventricular repolarization parameters of 40 healthy age and gender matched individuals and with another group of 40 HF patients without iron deficiency. Results In the HF patients with iron deficiency, the Tp-e interval and the Tp-e / QT and Tp-e / QTc ratios before FCM treatment were 103.7±19.1 ms, 0.25± 0.04, 0.23±0.04, respectively. These values were higher compared to the healthy the group and HF group without iron deficiency (pConclusion FCM treatment of HF patients with iron deficiency corrects prolonged Tp-e interval and high Tp-e / QT and Tp-e / QTc ratios, which are risk factors for ventricular arrhythmias.
- Open Access
- 31 August 2022
- Published by Mersin Universitesi Saglik Bilimleri Dergisi in Mersin Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi
- Vol. 15 (2) , 196-206
A comparison of the effects of ticagrelor and clopidogrel on development of no-reflow phenomenon after percutaneous coronary intervention in patients with acute myocardial infarction
Amaç: No-reflow fenomeni (NRF) miyokard reperfüzyonunu etkileyen en önemli faktörlerdendir. Bu çalışmada perkütan koroner girişim (PKG) uygulanan akut miyokard infarktüs(AMİ) lü hastalarda önyüklemede kullanılan tikagrelorun ve klopidogrele karşı NRF gelişimi üzerine olan etkisini araştırdık. Yöntem: Tek merkezli ve retrospektif çalışmamıza AMİ tanısıyla, PKG uygulanmış 200 hasta alındı. PKG öncesi verilen antiplatelet rejimine göre hastalar klopidogrel veya tikagrelor yüklenen hastalar olarak ayrıldı. NRF tanımlamada TIMI akım sınıflaması veya işlem sonrası ST segment rezolüsyonundan yararlanıldı. No-reflow gelişenler ve normal akım sağlananlar arasında belirtilen parametrelerdeki farkın anlamlılığı ve tikagrelorla klopidogrelin NRF üzerine olan etkisi değerlendirildi. Bulgular: No-reflow gelişenler ve normal akım sağlananlar arasında bazal karakteristik özellikler açısından fark yoktu. Tikagrelor yüklenen hasta grubunda ST elevasyonlu miyokard infaktüslü hasta sayısı daha yüksekti (p=0.013). No-reflow gelişen grupta yaş, aspartat aminotransferaz (AST), C-reaktif protein (CRP), pik CK-MB seviyeleri, diyabetes mellitus (DM) oranı, stent uzunluğu, stent sayısı, ve düşük ejeksiyon fraksiyonlu hasta sayısı anlamlı olarak yüksek bulundu. Tikagrelor yüklenen hastalarda NRF gelişme oranı anlamlı olarak düşüktü( %19 p=0.001). Bu düşüklük yaş, DM, AST ve CRP seviyeleri, yerleştirilmiş stent sayısı ve miyokard infarktüsü tipini de kapsayan diğer bağımsız değişkenlerden bağımsızdı (Odds değeri = 0.228, %95 güven aralığı = 0.102-0.512, p<0.001). Sonuç: Tikagrelorun no- reflow gelişimini önlemede klopidogrele üstün olduğu görüldü.
- 31 August 2022
- Published by Mersin Universitesi Saglik Bilimleri Dergisi in Mersin Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi
- Vol. 15 (2) , 196-206
Open AccessA comparison of the effects of ticagrelor and clopidogrel on development of no-reflow phenomenon after percutaneous coronary intervention in patients with acute myocardial infarction
Amaç: No-reflow fenomeni (NRF) miyokard reperfüzyonunu etkileyen en önemli faktörlerdendir. Bu çalışmada perkütan koroner girişim (PKG) uygulanan akut miyokard infarktüs(AMİ) lü hastalarda önyüklemede kullanılan tikagrelorun ve klopidogrele karşı NRF gelişimi üzerine olan etkisini araştırdık. Yöntem: Tek merkezli ve retrospektif çalışmamıza AMİ tanısıyla, PKG uygulanmış 200 hasta alındı. PKG öncesi verilen antiplatelet rejimine göre hastalar klopidogrel veya tikagrelor yüklenen hastalar olarak ayrıldı. NRF tanımlamada TIMI akım sınıflaması veya işlem sonrası ST segment rezolüsyonundan yararlanıldı. No-reflow gelişenler ve normal akım sağlananlar arasında belirtilen parametrelerdeki farkın anlamlılığı ve tikagrelorla klopidogrelin NRF üzerine olan etkisi değerlendirildi. Bulgular: No-reflow gelişenler ve normal akım sağlananlar arasında bazal karakteristik özellikler açısından fark yoktu. Tikagrelor yüklenen hasta grubunda ST elevasyonlu miyokard infaktüslü hasta sayısı daha yüksekti (p=0.013). No-reflow gelişen grupta yaş, aspartat aminotransferaz (AST), C-reaktif protein (CRP), pik CK-MB seviyeleri, diyabetes mellitus (DM) oranı, stent uzunluğu, stent sayısı, ve düşük ejeksiyon fraksiyonlu hasta sayısı anlamlı olarak yüksek bulundu. Tikagrelor yüklenen hastalarda NRF gelişme oranı anlamlı olarak düşüktü( %19 p=0.001). Bu düşüklük yaş, DM, AST ve CRP seviyeleri, yerleştirilmiş stent sayısı ve miyokard infarktüsü tipini de kapsayan diğer bağımsız değişkenlerden bağımsızdı (Odds değeri = 0.228, %95 güven aralığı = 0.102-0.512, p<0.001). Sonuç: Tikagrelorun no- reflow gelişimini önlemede klopidogrele üstün olduğu görüldü.
- Open Access
- 28 April 2019
- Published by Mersin Universitesi Saglik Bilimleri Dergisi in Mersin Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi
- Vol. 12 (1) , 150-155
Trombüs aspirasyonuna sekonder gelişen bir komplikasyon: Yaygın sol sistem trombüsü ve başarılı yönetimi
Akut koroner sendromlarda (miyokard infarktüsü, kararsız angina) intrakoroner trombüs görülme oranı yüksektir. Miyokard infaktüsü ile gelen hastalarda intrakoroner trombüs mevcudiyeti güncel müdahale tekniklerine rağmen işlem başarısını düşürmekte ve çeşitli komplikasyonlara neden olmaktadır. Bizim vakamızda 49 yaşında erkek hastada gelişen komplikasyonlar ve yönetimi sunulmuştur. ST elevasyonlu miyokard infarktüsü ile gelen hastanın son ön inen koroner arterde trombüsün aspirasyonu sonrası tüm sol sistemde yaygın trombüs gözlemlendi. İntrakoroner heparin ve tirofiban sonrasında trombüs geriledi ve direkt stent implantasyonu ile kompikasyon başarılı bir şekilde yönetildi. Son kılavuzlarda da gösterildiği üzere trombüs aspirasyonu, yoğun koroner arter trombüsü olması durumunda mortaliteyi istatistiksel olarak anlamlı olmasa da azalttığı gösterilmiş ancak koroner arter trombüs aspirasyonu rutin olarak önerilmemektedir.
- 28 April 2019
- Published by Mersin Universitesi Saglik Bilimleri Dergisi in Mersin Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi
- Vol. 12 (1) , 150-155
Open AccessTrombüs aspirasyonuna sekonder gelişen bir komplikasyon: Yaygın sol sistem trombüsü ve başarılı yönetimi
Akut koroner sendromlarda (miyokard infarktüsü, kararsız angina) intrakoroner trombüs görülme oranı yüksektir. Miyokard infaktüsü ile gelen hastalarda intrakoroner trombüs mevcudiyeti güncel müdahale tekniklerine rağmen işlem başarısını düşürmekte ve çeşitli komplikasyonlara neden olmaktadır. Bizim vakamızda 49 yaşında erkek hastada gelişen komplikasyonlar ve yönetimi sunulmuştur. ST elevasyonlu miyokard infarktüsü ile gelen hastanın son ön inen koroner arterde trombüsün aspirasyonu sonrası tüm sol sistemde yaygın trombüs gözlemlendi. İntrakoroner heparin ve tirofiban sonrasında trombüs geriledi ve direkt stent implantasyonu ile kompikasyon başarılı bir şekilde yönetildi. Son kılavuzlarda da gösterildiği üzere trombüs aspirasyonu, yoğun koroner arter trombüsü olması durumunda mortaliteyi istatistiksel olarak anlamlı olmasa da azalttığı gösterilmiş ancak koroner arter trombüs aspirasyonu rutin olarak önerilmemektedir.
- Open Access
- 15 August 2018
- Published by Mersin Universitesi Saglik Bilimleri Dergisi in Mersin Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi
- Vol. 11 (2) , 167-173
Stabil angina pektoris ile başvuran hastalarda ciddi kroner arter darlığı ile fragmente QRS arasındaki ilişkinin araştırılması
Amaç: Göğüs ağrısı, koroner arter hastalıklarının (KAH) en sık semptomudur. Bununla birlikte koroner arter hastalığı dışında göğüs ağrısına sebep olabilen birçok neden bulunmaktadır. Göğüs ağrısı ayırıcı tanısının yapılmasında elektrokardiyografinin (EKG) oldukça önemli bir yeri vardır. Fragmante QRS (fQRS) ventrikül depolarizasyonunun sonucu olarak EKG de QRS kompleksinde çentiklenme olmasıdır. Bizim çalışmamızın amacı göğüs ağrısı ile polikliniğe başvuran hastalarda fQRS varlığı ile koroner arterlerde ciddi darlık olması arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Yöntem: Kardiyoloji polikliniğine göğüs ağrısı şikâyeti ile başvuran 256 hasta çalışmaya dâhil edildi. Hastalar koroner anjiyografi (KAG) sonucunda koroner arterlerde ciddi darlık olup olmamasına göre iki gruba ayrıldı. Hastaların EKG’leri incelenerek fQRS olup olmadığı kayıt edildi ve fQRS varlığı ile koroner arterlerde ciddi darlık olması arasındaki ilişki incelendi. Bulgular: Stabil anjina pektoris şikayeti bulunan 256 hastanın 78’ine (%30.4) KAG uygulandı ve bu hastaların 49’unda (%62.8) KAH tespit edildi. KAH olan gruptaki hastaların ve olmayan gruptaki hastaların EKG’sinde fQRS bulunma oranları sırası ile %36 ve %20.4 (p:0.019) olarak bulundu. Sonuç: fQRS’in koroner arterlerdeki sınırda darlıkları olan hastalardaki lezyonların ciddiyetini tespit etmede, Akut Kroner Sendrom (AKS) tanısını koymada ve AKS sonrası takiplerde mortaliteyi öngörmede başarılı olduğu daha önce yapılan çalışmalarda gösterilmiştir. Bizim çalışmamızda kardiyoloji polikliniğine göğüs ağrısı şikâyeti ile başvuran hastalardan koroner arterlerde ciddi darlık tespit edilenlerde fQRS bulunma oranı anlamlı olarak yüksek bulunmuştur.
- 15 August 2018
- Published by Mersin Universitesi Saglik Bilimleri Dergisi in Mersin Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi
- Vol. 11 (2) , 167-173
Open AccessStabil angina pektoris ile başvuran hastalarda ciddi kroner arter darlığı ile fragmente QRS arasındaki ilişkinin araştırılması
Amaç: Göğüs ağrısı, koroner arter hastalıklarının (KAH) en sık semptomudur. Bununla birlikte koroner arter hastalığı dışında göğüs ağrısına sebep olabilen birçok neden bulunmaktadır. Göğüs ağrısı ayırıcı tanısının yapılmasında elektrokardiyografinin (EKG) oldukça önemli bir yeri vardır. Fragmante QRS (fQRS) ventrikül depolarizasyonunun sonucu olarak EKG de QRS kompleksinde çentiklenme olmasıdır. Bizim çalışmamızın amacı göğüs ağrısı ile polikliniğe başvuran hastalarda fQRS varlığı ile koroner arterlerde ciddi darlık olması arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Yöntem: Kardiyoloji polikliniğine göğüs ağrısı şikâyeti ile başvuran 256 hasta çalışmaya dâhil edildi. Hastalar koroner anjiyografi (KAG) sonucunda koroner arterlerde ciddi darlık olup olmamasına göre iki gruba ayrıldı. Hastaların EKG’leri incelenerek fQRS olup olmadığı kayıt edildi ve fQRS varlığı ile koroner arterlerde ciddi darlık olması arasındaki ilişki incelendi. Bulgular: Stabil anjina pektoris şikayeti bulunan 256 hastanın 78’ine (%30.4) KAG uygulandı ve bu hastaların 49’unda (%62.8) KAH tespit edildi. KAH olan gruptaki hastaların ve olmayan gruptaki hastaların EKG’sinde fQRS bulunma oranları sırası ile %36 ve %20.4 (p:0.019) olarak bulundu. Sonuç: fQRS’in koroner arterlerdeki sınırda darlıkları olan hastalardaki lezyonların ciddiyetini tespit etmede, Akut Kroner Sendrom (AKS) tanısını koymada ve AKS sonrası takiplerde mortaliteyi öngörmede başarılı olduğu daha önce yapılan çalışmalarda gösterilmiştir. Bizim çalışmamızda kardiyoloji polikliniğine göğüs ağrısı şikâyeti ile başvuran hastalardan koroner arterlerde ciddi darlık tespit edilenlerde fQRS bulunma oranı anlamlı olarak yüksek bulunmuştur.
- Open Access
- 15 April 2018
- Published by Mersin Universitesi Saglik Bilimleri Dergisi in Mersin Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi
- Vol. 11 (1) , 24-31
Ailevi hiperkolesterolemi hastalarında lipid aferezin lipid profili ve hs-CRP üzerine etkileri
Amaç: Kardiyovasküler hastalıklar (KVH) dünya çapında, mortalite ve morbiditenin majör nedeni olma yolunda gittikçe artan bir rol üstlenmektedir. Böylesine önemli bir sağlık sorununda, son derece yüksek maliyetle yürütülebilen tedavi çalışmalarına ek olarak primer ve sekonder korunma çalışmalarına ağırlık verilmesi gereği açıktır. Dislipidemi, koroner arter hastalığını (KAH) öngören düzeltilebilir önemli bir risk faktördür. Dünyada altı adet LDL aferez yöntemi vardır. Fakat daha önce kaskad filtrasyon yönteminin inflamatuar süreç üzerine etkilerini gösteren geniş kapsamlı bir çalışma yoktur. Yöntem: Hiperlipidemik hastalarda düşük yoğunluklu lipoprotein (LDL) aferez yöntemi olan çift filtrasyon plazmaferezi (DFPP) ve kaskad filtrasyonunun; lipid profili ve yüksek-duyarlıklı CRP (hs-CRP), üzerine etkilerinin incelenmesi amaçlı yapılmış olan çalışmamıza kardiyoloji polikliniğine başvurmuş aktif enfeksiyonu olmayan 12 hiperlipidemik hasta alındı, her hastaya 6 seans olmak üzere toplam 72 seans aferez uygulandı. Bulgular: Hiperlipidemik hastalarda aferez sonrası lipid ve hs-CRP değerleri aferez öncesine göre değerlendirildi. Aferez sonrası değerlendirilen lipid ve hs-CRP düzeyleri aferez öncesine göre istatistiksel olarak anlamlı düşük bulundu. Sonuç: Bulgularımız, maksimum diyet ve ilaç tedavisine yanıt alınamayan hiperlipidemik hastalarda lipid aferezinin; KAH tedavisinde primer ve sekonder korumada LDL kolesterol düzeyini etkin olarak düşürdüğünden mortalite ve morbiditede etkili olabileceğini desteklemektedir. Ayrıca azaltılan hs-CRP düzeylerinin aterosklerotik lezyon için olumlu katkı sağlayacağı düşünülmüştür. Hiperlipidemik hastalarda kaskad filtrasyon tekniği ile yapılan lipid aferezinin lipid düzeyi ve hs-CRP üzerindeki etkilerinin klinik sonuçları çalışmamıza göre son derece olumlu gibi görünse de, daha geniş kapsamlı, uzun süreli ve yüksek hasta sayısı ile yapılan çalışmalara ihtiyaç vardır.
- 15 April 2018
- Published by Mersin Universitesi Saglik Bilimleri Dergisi in Mersin Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi
- Vol. 11 (1) , 24-31
Open AccessAilevi hiperkolesterolemi hastalarında lipid aferezin lipid profili ve hs-CRP üzerine etkileri
Amaç: Kardiyovasküler hastalıklar (KVH) dünya çapında, mortalite ve morbiditenin majör nedeni olma yolunda gittikçe artan bir rol üstlenmektedir. Böylesine önemli bir sağlık sorununda, son derece yüksek maliyetle yürütülebilen tedavi çalışmalarına ek olarak primer ve sekonder korunma çalışmalarına ağırlık verilmesi gereği açıktır. Dislipidemi, koroner arter hastalığını (KAH) öngören düzeltilebilir önemli bir risk faktördür. Dünyada altı adet LDL aferez yöntemi vardır. Fakat daha önce kaskad filtrasyon yönteminin inflamatuar süreç üzerine etkilerini gösteren geniş kapsamlı bir çalışma yoktur. Yöntem: Hiperlipidemik hastalarda düşük yoğunluklu lipoprotein (LDL) aferez yöntemi olan çift filtrasyon plazmaferezi (DFPP) ve kaskad filtrasyonunun; lipid profili ve yüksek-duyarlıklı CRP (hs-CRP), üzerine etkilerinin incelenmesi amaçlı yapılmış olan çalışmamıza kardiyoloji polikliniğine başvurmuş aktif enfeksiyonu olmayan 12 hiperlipidemik hasta alındı, her hastaya 6 seans olmak üzere toplam 72 seans aferez uygulandı. Bulgular: Hiperlipidemik hastalarda aferez sonrası lipid ve hs-CRP değerleri aferez öncesine göre değerlendirildi. Aferez sonrası değerlendirilen lipid ve hs-CRP düzeyleri aferez öncesine göre istatistiksel olarak anlamlı düşük bulundu. Sonuç: Bulgularımız, maksimum diyet ve ilaç tedavisine yanıt alınamayan hiperlipidemik hastalarda lipid aferezinin; KAH tedavisinde primer ve sekonder korumada LDL kolesterol düzeyini etkin olarak düşürdüğünden mortalite ve morbiditede etkili olabileceğini desteklemektedir. Ayrıca azaltılan hs-CRP düzeylerinin aterosklerotik lezyon için olumlu katkı sağlayacağı düşünülmüştür. Hiperlipidemik hastalarda kaskad filtrasyon tekniği ile yapılan lipid aferezinin lipid düzeyi ve hs-CRP üzerindeki etkilerinin klinik sonuçları çalışmamıza göre son derece olumlu gibi görünse de, daha geniş kapsamlı, uzun süreli ve yüksek hasta sayısı ile yapılan çalışmalara ihtiyaç vardır.