Cenab Türkeri̇

This study aimed to examine position-specific differences in internal and external training load across microcycle training days in professional soccer players. Twenty-two players (4 full-backs (FB), 4 central defenders (CD), 6 central midfielders (CM), 4 wide midfielders (WM), and 4 forwards (FO)) were monitored over a 28-week competitive period using a 10-Hz GNSS-based Polar Team Pro system. Training days within the microcycle were classified relative to match day (MD) as MD-4, MD-3, and MD-2. Internal load variables were assessed using heart rate-based parameters, including average heart rate (HRavg), percentage of maximum heart rate (%HRmax), time spent in heart rate zones (Zones 1–5), and TRIMP. External load variables included total distance (TD), low-speed running (LSR), moderate-speed running (MSR), high-speed running (HSR), sprint running (SPR), maximum speed (Vmax), accelerations (ACC), and decelerations (DEC). One-way ANOVA revealed no significant positional differences in internal load variables. However, significant positional differences were observed in HSR, SPR, Vmax, ACC, and DEC (p < 0.05). FB, WM, and FO showed higher values in high-intensity activities than CD and CM. Additionally, FB recorded the highest external load values (except LSR), particularly on MD-3. In conclusion, while internal load variables reflect overall physiological stress, external load variables better reveal position-specific demands, particularly during high-intensity activities. Therefore, coaches should consider both internal and external load variables when planning training, particularly position-specific high-intensity demands.

Physical activity plays a crucial role in supporting healthy growth and development during childhood, reducing sedentary behaviors, and promoting the acquisition of lifelong healthy habits. The aim of this study is to examine the effect of an active recess implementation, applied through directive visuals placed on schoolyard walls, on students’ physical activity levels during recess. The study included 1150 middle school students enrolled in a public school. The data were collected as pre-test and post-test over a period of four weeks using the System for Observing Fitness Instruction Time systematic observation form. The first week was designated as the pre-test period, during which students’ physical activity levels were recorded through observation without any visual intervention. In the second, third, and fourth weeks, visuals encouraging physical activity were placed in appropriate areas of the schoolyard, and students’ physical activity levels were evaluated using the same observation method. Physical activity levels were classified into five categories: lying down, sitting, standing, walking, and being active. In data analysis, the Paired-Samples T-Test was applied to compare pre-test and post-test results. The findings revealed a 128.81% increase in active behavior and a 15.8% decrease in sitting behavior. Additionally, a significant increase in walking behavior was observed (p<0.05). In conclusion, the active recess implementation is an effective, low-cost, and practical method for increasing students’ participation in physical activity and reducing sedentary behaviors

This study was conducted to investigate the functional movement screening scores of athletes in three different branches (volleyball, soccer, basketball). 35 male athletes participated in the study. Age, height, body weight, Body Mass Index (BMI) and Functional Movement Screening (FMS) were analyzed. As a result of the study, it was found that the average total FMS test scores of the volleyball group was 16.88±3.05, the football group was 17.66±2.09, the basketball group was 18.00±2.56 and the average total FMS test scores of the three groups was 17.57±2.47. When the FMS test scores of the groups were compared, a statistically significant difference was found in favor of the basketball group in the Deep Squat score (p0.05). It was also found that the highest number of players showing asymmetry was in the Hurdle Step (20%) and the lowest number of players showing asymmetry was in the Active Straight Leg Raise (2.8%). In addition, 42.8% of the athletes showed asymmetry, branches while 57.2% did not show asymmetry. In line with these findings, it was seen that the FMS total scores of the athletes in the three branches were above the threshold value (14 points) and basketball players had better total scores than volleyball and soccer players. In addition, since more than half (57.2%) of the athletes in the three branches did not have asymmetry, it can be said that the injury risk rate is relatively lower in these players.

Life kinetik, mental kapasiteyi ve hareket kabiliyetini geliştirme üzerine temellendirilmiş eğlenceli bir takım egzersizlerden meydana gelmektedir. Life kinetik antrenmanı zorlu ve karmaşık hareketleri öğrenip uygulayabilmek için beyni etkin biçimde çalıştırır ve bundan dolayı beynimizde yeni bağlantılar oluşturmaya yarayan bir egzersiz yöntemi olarak bilinmektedir. Bu araştırmanın amacı; tenis branşında life kinetik egzersizlerinin motorsal beceri ve bilişsel beceriler üzerindeki etkilerini incelemektir. Çalışmanın evrenini, Adana ili’nde bulunan tenisçiler, örneklemini de 10-14 yaş aralığında aktif olarak yarışmalara katılan toplam 44 tenis sporcusu kadın 19 (%43,1) yaş x=11,63±1,16 yıl ve erkek 25 (%56,8) yaş x=11,68±1,21 yıl oluşturmaktadır. Tenis porcuları rastgele seçilmiş ve araştırmamıza katılmayı gönüllü olarak kabul eden, ailelerinden izin alınmış, 10-14 yaş aralığında yarışmalara katılan sporculardan oluşmaktadır. Bu sporcular life kinetik çalışma grubu (n=23kişi) ve kontrol grubu (n=21kişi) olarak rastgele bir şekilde iki gruba ayrıldıktan sonra egzersiz grubuna 12 hafta süresince tenis antrenmanları öncesinde haftada 3 gün ve 90 dakika life kinetik egzersizleri uygulanmıştır. Kontrol grubuna tenis antrenmanları dışında başka bir çalışma yaptırılmamıştır. Araştırmada kullanılan ölçüm araçları; Kişisel bilgi formu, Emotiv Epoc+plus, Emotiv Epoc+bcı, Y dinamik denge testi, Blazepood reaksiyon testi, beceri koordinasyon, ince motor koordinasyon, el-göz koordinasyonu, D2 dikkat, T-Testi (Çeviklik), Illionis Çeviklik Testi(Çeviklik), durarak uzun atlama testi (yatay sıçrama), dikey sıçrama testi, ve 20 m. sürat testleridir. Çukurova Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi performans ölçüm laboratuvarında ilk ölçüm değerleri alınmıştır. 12 haftalık egzersiz protokölünün sonunda ilk ölçümde alınan tüm testler son ölçümde de tekrarlanmıştır. Verilerin istatistiksel değerlendirilmesi SPSS 21.0 kullanılarak yapılmıştır. Verilerin dağılımının normal olup olmadığı Shapiro-Wilk testi ile yapılmış ve sonuçların normal dağılım gösterdiği görülmüştür. Çalışma verileri değerlendirilirken sporcuların yaş, boy uzunluğu, vücut ağırlığı, haftalık antrenman günü, haftalık antrenman saati karşılaştırılmasında betimsel istatistik kullanılmış yüzde, frekans ve ortalama değerleri alınmıştır. Ön test ve son test ölçümlerinin kendi içindeki değişimlerini belirlemek için Paiered Sample T Testi, gruplararası ön test ve son test ölçümlerine ait değişkenlerin değerlendirilmesinde ise Independent Sample T Test kullanılmıştır. Sonuçlar % 95 güven aralığında, p<0.05 ve altındaki değerler istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir. Çalışma sonucunda, 3 ay (12 hafta) planlanan life kinetik egzersizleri ile tenis sporcularında motorsal ve bilişsel becerilerin gelişimine olumlu yönde etki ettiği görülmüştür.

14 Yaş Grubu Tenisçilerde Life Kinetik Egzersizlerinin Bilişsel ve Motorsal Beceriler Üzerindeki Etkilerinin İncelenmesi (Adana İli Örneği) Bilgihan BÜYÜKTAŞ Zeynep Filiz DİNÇ Cenab TÜRKERI TFF Bölgesel Amatör Lig Futbolcularında Covid-19’a Yakalanma Kaygısının Psikolojik Faktörlere Etkisi Yeliz ERATLI ŞİRİN Oğuz Kaan URUÇ Sportif Zihinsel Performans Mehmet TOKGÖZ Öğrenme Güçlüğü Olan Tourette Sendromlu Bireylerde Sporun Etkisi Nafiye Ekin KIZILDAĞ Emire ÖZKATAR KAYA Üniversite Öğrencilerinin Duygusal Yeme ve Brunel Ruh Halinin İncelenmesi:sağlık Bilimleri Üniversitesi Örneği Yeliz YOL PEHLİVAN Esra AYDEMİR AMAN Spor Bilimleri Öğrencilerinin Beğenilme Arzusu ve Beslenme Davranışlarının İncelenmesi Esra AYDEMİR AMAN Yeliz YOL PEHLİVAN Spor Yapan ve Yapmayan Üniversite Öğrencilerinin İletişim Becerilerinin İncelenmesi (İstanbul İli Örneği) Erdal BAL Çiğdem BULGAN ERCİN İstanbul İlinde Üniversite Okuyan Öğrencilerde Sosyal Medya Bağımlılığı ile Spora Karşı Tutum Arasındaki İlişkinin İncelenmesi Çiğdem BULGAN ERCİN Erdal BAL Amatör Futbolcularda Antrenör-Sporcu İlişkisi Duygusal Kötü Muameleme ve Sporda Sürekli Kendine Güven Düzeyinin Belirlenmesi Nedim MALKOÇ Mustafa BAŞ Spor Yapan ve Yapmayan Lise Öğrencilerinin Durumluk Sınav Kaygı Düzeylerinin Belirlenmesi Nedim MALKOÇ Mustafa BAŞ Tarihsel Perspektif Yönüyle Türklerde Beden Eğitimi ve Spor Ahmet İSLAM Dijital Çağda Spor Yönetimi: Teknoloji, İnovasyon ve Dijital Dönüşüm Uğur ÖZER Elit Ritmik Cimnastik Hakemlerinin Stresle Başa Çıkma Durumları ve Stresle Başa Çıkma Stratejileri Banu Nurdan ÖZSU Zeynep Filiz DİNÇ Beden Eğitimi Öğretmenlerinin Örgüt Kültürü Algılamaları Burhan PARSAK Pervin BİLİR Olimpiyat Oyunları ve Yapay Zekâ Uğur ÖZER

This study aims to determine the participants’ level of involvement who are engaged in karate in Adana and whether this involvement differs according to the demographic variables of the people. The data were collected from karate clubs in Adana via a survey. Analyses were carried out on 268 valid surveys. According to the analysis results, the participants' involvement in karate shows significant differences according to marital status, age, how many years karate has been practised, how often karate is practised and going out of province for karate purposes. Besides, while the dimension with the highest mean of the scale of involvement in karate sport is "Attraction" (x̄=4,54), the dimension with the lowest average is "Identity Expression" (x̄=3.57). Lastly, the general average of the scale items is x̄=4,01. Based on this, it can be interpreted that the participants' interest in karate is generally high. These results highlight the positive tendencies of individuals involved in karate and underline the attractiveness and importance of the activity in their lives.

The aim of this study is to investigate ideal and non-ideal image of six Turkish national players and their cognitive representation of karate players. This study was carried out with six young adult elite karate athletes who were successful in national and international tournaments attending the Department of Physical Education and Sports. The data of this study were collected via repertory grid, a semi-structured interview technique. Self-identity graph of each participant was obtained and analyzed based on repertory grid data. The findings show that all the participants’ personal and social sport identities, except one participant, are positive. İn the study, it was found that the participants with high self-esteem defined themselves as karate players with positive personal constructs of ideal self and social self. As a result, this study shows that the self-identity graph will provide functional information in revealing -athletes’- sports-related self esteem, personel and social sports identities. This study has carried out about young adult elit karete players in Turkey suceessed at national and international tournament. With Studies which will do in the future, it may be revealed ameteur, young and junior karete players’ personal and social sport identity via self identity graph.

Bu çalışma 8-10 yaş aralığındaki ilkokul öğrencilerine uygulanan 8 haftalık cimnastik ve taekwondo antrenmanlarının denge, esneklik ve sıçrama parametrelerine etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Çalışmaya toplamda 30 öğrenci katıldı ve öğrenciler rastgele yöntemle cimnastik grubu (CG=10, X̄yaş=8.70±0,48), taekwondo grubu (TG=10, X̄yaş=8,20±0,42) ve kontrol grubu (KG=10, X̄yaş=9,50±0,52) olarak ayrıldı. CG ve TG 48 saat aralıklarla haftada 2 gün ve toplamda 8 hafta boyunca branşa özgü antrenmanlarını gerçekleştirdi. KG ise 8 hafta boyunca herhangi bir sportif aktiviteye katılmadı. Performansların değerlendirilmesi için katılımcılara Y dinamik denge testi, esneklik testi ve dikey sıçrama testi 8 haftanın öncesinde ve sonrasında uygulandı. Verilerin normallik dağılımını belirlemek için Shapiro-Wilk testi uygulandı. Verilerin normal dağılım göstermesi üzerine grup içi farkı belirlemek için Paired Sample T Test, gruplar arasındaki farkın belirlenebilmesi için ise Independent Sample T Test kullanıldı. Çalışma sonucunda CG ve TG’nin grup içi esneklik ve sıçrama ön ve test sonuçlarında anlamlı farklılıklar tespit edilirken (p<0,05), KG’de ise anlamlı fark bulunmadı. Grupların alt ve üst ekstremite dinamik denge grup içi karşılaştırma sonuçlarında CG lehine anlamlı farklılıklar bulunmasına karşın, TG’nin sadece sağ bacak anterior değerinde anlamlı farklılık tespit edildi (p<0,05). KG’de ise herhangi bir anlamlı farklılık bulunmadı. Gruplar arası karşılaştırma sonucunda alt ekstremite sol bacak composite değişkeninde CG lehine anlamlı bir fark tespit edilirken (p<0,05), diğer bütün değişkenlerde istatistiksel açıdan bir fark bulunmadı. Cimnastik antrenmanlarının taekwondo antrenmanlarına kıyasla denge, esneklik ve dikey sıçrama parametreleri üzerinde olumlu etkisinin daha yüksek olduğu sonucuna varıldı.

Bu çalışma futbolcularda nöromüsküler asimetri ile doğrusal ve multi dimensiyonel koşu performansları arasındaki ilişkinin incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Çalışmaya 62 gönüllü erkek futbolcu katılmıştır. Araştırma deseni 24 saat aralıkla 3 oturumdan oluşmuştur. İlk oturumda baskın, baskın olmayan ve bilateral dikey sıçrama ve yatay sıçrama testleri uygulanıp nöromüsküler asimetri düzeyi belirlenmiştir. İkinci oturumda doğrusal koşu performans testleri (10 m ve 30 m sürat) uygulanmıştır. Son oturumda ise yön değiştirmeli koşu performans testleri (COD ve Illinois) uygulanmıştır. Nöromüsküler asimetri ile doğrusal ve yön değiştirmeli koşu performansları arasındaki ilişki Pearson korelasyon katsayısı ile belirlenmiştir. Sporcuların, baskın dikey sıçrama değerleri 20,76±3,36 cm ve yatay sıçrama 1,83±0,20 m, baskın olmayan dikey sıçrama 20,84±3,49 cm ve yatay sıçrama 1,86±0,17 m olarak bulunmuştur. Sporcuların bilateral asimetri oranları dikey sıçramada 10,83±7,81 ve yatay sıçramada 6,25±5,28 olarak bulunmuştur. Sporcuların dikey asimetri oranları ile doğrusal ve yön değiştirmeli koşu performansları arasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır (p>0,05). Ancak yatay asimetri oranları ile 30 m doğrusal sürat (r=0,47), COD (r=0,65) ve Illinois (r=0,63) yön değiştirmeli koşu performansları arasında anlamlı düzeyde ilişki bulunmuştur (p<0,05). Yatay asimetri oranı arttıkça sporcuların doğrusal ve yön değiştirmeli koşu performansının olumsuz yönde etkilenebileceği söylenebilir. Bundan dolayı asimetri oranının azaltılması ya da ortadan kaldırılması için eksik olan taraf lehine daha fazla olmak üzere unilateral kuvvet antrenmanlarına yer vermeleri önerilmektedir.

This study was performed to determine the effect of 12-weeks Karate and Salsa Dance training on the physical fitness performances of university students. A total of 124 students (age: 21.35 ± 1.59 year; height: 1.70 ± 0.08 cm; body weight: 67.1 ± 10.78 kg) have voluntarily participated in the study. The participants were divided into three groups using a random coin toss. The numbers of Karate group (KG), the Salsa Dance Group (SDG) and Control Group (COG) are 43 people (20 female, 23 male), 40 people (17 female, 23 male) and 41 people (12 female, 29 male), respectively. Technical training programs including two days a week and 90 minutes a day for 12 weeks were applied to the KG and SDG members accepting to the study. Body weight, height measurement, BMI calculation, bass stick balance test, handgrip strength test in upper and lower extremity strength measurements, wall squat leg strength test and plate tapping test for movement speed were performed to all participants before and after 12 weeks training. Since the data did not show normal distribution, Kruskal Wallis test was used in more than two groups and Mann Whitney-U test was used in binary comparisons. Looking at the results of KG and SDG, it was found that the BMI and muscle strength values of KG were better than the SDG values (p= .00). It was determined that the static balance values of SDG were higher than KG (p= 0.00). However, there was no significant difference between the movement speed of both groups (p> .05). All physical fitness parameters of both groups were found to be better than COG. We can suggest that sedentary individuals can benefit from karate technique training in gaining muscle strength. In addition, we can emphasize that it may be more appropriate to use salsa dance training in the development of static balance.