Gökhan Mustafaoğlu
Current Organizations / Institutes
The organizations/institutes from the scholar's latest article
Research Subjects
Gökhan Mustafaoğlu has a total of 129 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Anders Bergström
School of Biological Sciences, University of East Anglia
2 shared publications - Andrew Fairbairn
School of Social Science, University of Queensland, Brisbane, Australia
2 shared publications Angela Perri
Chronicle Heritage, Phoenix, USA
2 shared publications- Anna Linderholm
Centre for Palaeogenetics, Stockholm, Sweden
2 shared publications Douglas Baird
Department of Archaeology, University of Liverpool, Liverpool, UK
2 shared publications- Douglas Baird
Department of Archaeology, Classics, and Egyptology, University of Liverpool , Liverpool
2 shared publications
Latest Publications
- Open Access
- 4 June 2026
- Published by Springer Nature in Vegetation History and Archaeobotany
Archaeobotanical storytelling in a landscape of the mind: community engagement and education at Neolithic Boncuklu Höyük, Türkiye
Boncuklu Höyük’s excavation over 18 years tracked the development of a forager wetland settlement that adopted food production in central Anatolia from ca. 9400–7500 cal bc and whose environment resembled little its modern setting within an irrigated agricultural landscape. The Boncuklu Project developed a multi-layered approach when presenting its scientific findings to a diverse community, including Turkish and international visitors attracted by its association with nearby World Heritage listed Çatalhöyük. Engaging visitors with an unfamiliar society living in an extinct landscape–literally engaging with a landscape of the mind–via an archaeological record lacking in comprehensible structures, monumentality and impressive artefacts was challenging, especially for children. Archaeobotanical evidence, central to the site’s research, was interpreted to illustrate the transition between hunter-gatherer and farmer lifeways and the stark changes between past and present landscapes. Interpretation focused on experience-led offerings via a small visitor centre, replica houses, crop plots and a wetland, complemented with printed and online resources narrated by cartoon child guides. Lessons were learned about the effectiveness of different media, including the disproportionate public engagement value of replica buildings, gardens and ponds, the latter containing now-unfamiliar crops and flora.
- 4 June 2026
- Published by Springer Nature in Vegetation History and Archaeobotany
Open AccessArchaeobotanical storytelling in a landscape of the mind: community engagement and education at Neolithic Boncuklu Höyük, Türkiye
Boncuklu Höyük’s excavation over 18 years tracked the development of a forager wetland settlement that adopted food production in central Anatolia from ca. 9400–7500 cal bc and whose environment resembled little its modern setting within an irrigated agricultural landscape. The Boncuklu Project developed a multi-layered approach when presenting its scientific findings to a diverse community, including Turkish and international visitors attracted by its association with nearby World Heritage listed Çatalhöyük. Engaging visitors with an unfamiliar society living in an extinct landscape–literally engaging with a landscape of the mind–via an archaeological record lacking in comprehensible structures, monumentality and impressive artefacts was challenging, especially for children. Archaeobotanical evidence, central to the site’s research, was interpreted to illustrate the transition between hunter-gatherer and farmer lifeways and the stark changes between past and present landscapes. Interpretation focused on experience-led offerings via a small visitor centre, replica houses, crop plots and a wetland, complemented with printed and online resources narrated by cartoon child guides. Lessons were learned about the effectiveness of different media, including the disproportionate public engagement value of replica buildings, gardens and ponds, the latter containing now-unfamiliar crops and flora.
- Top Cited PapersOpen Access
- 25 March 2026
- Published by Springer Nature in Nature
- Vol. 651 (8107) , 995-1003
Dogs were widely distributed across western Eurasia during the Palaeolithic
Archaeological evidence suggests that dogs diverged from wolves during the Palaeolithic, more than 15,000 years ago 1–7 . The earliest unequivocal genetic evidence, however, is associated with dog remains from Mesolithic archaeological contexts approximately 10,900 years ago 8,9 . Here we generate both nuclear and mitochondrial genomes from canid remains at Pınarbaşı in Türkiye (15,800 years ago) 10 and Gough’s Cave in the UK (14,300 years ago) 11 , as well as from dogs excavated from two Mesolithic sites in Serbia (Padina between 11,500–7,900 years ago and Vlasac 8,900 years ago) 12,13 . Our analyses indicate that a genetically homogeneous dog population was already widely distributed across Europe and Anatolia during the Late Upper Palaeolithic (by at least 14,300 years ago). This finding suggests that dogs were exchanged among genetically and culturally distinct western Eurasian Late Palaeolithic human populations, namely the Magdalenian, Epigravettian and Anatolian hunter-gatherers 10,14–16 . Last, we identify a major influx of eastern Eurasian dog ancestry during the Mesolithic, concomitant with the movement of eastern hunter-gatherer populations into Europe 14 , which led to the establishment of the primary ancestry characteristics that define European dog populations today.
- 25 March 2026
- Published by Springer Nature in Nature
- Vol. 651 (8107) , 995-1003
Top Cited PapersOpen AccessDogs were widely distributed across western Eurasia during the Palaeolithic
Archaeological evidence suggests that dogs diverged from wolves during the Palaeolithic, more than 15,000 years ago 1–7 . The earliest unequivocal genetic evidence, however, is associated with dog remains from Mesolithic archaeological contexts approximately 10,900 years ago 8,9 . Here we generate both nuclear and mitochondrial genomes from canid remains at Pınarbaşı in Türkiye (15,800 years ago) 10 and Gough’s Cave in the UK (14,300 years ago) 11 , as well as from dogs excavated from two Mesolithic sites in Serbia (Padina between 11,500–7,900 years ago and Vlasac 8,900 years ago) 12,13 . Our analyses indicate that a genetically homogeneous dog population was already widely distributed across Europe and Anatolia during the Late Upper Palaeolithic (by at least 14,300 years ago). This finding suggests that dogs were exchanged among genetically and culturally distinct western Eurasian Late Palaeolithic human populations, namely the Magdalenian, Epigravettian and Anatolian hunter-gatherers 10,14–16 . Last, we identify a major influx of eastern Eurasian dog ancestry during the Mesolithic, concomitant with the movement of eastern hunter-gatherer populations into Europe 14 , which led to the establishment of the primary ancestry characteristics that define European dog populations today.
- Top Cited PapersOpen Access
- 25 March 2026
- Published by Springer Nature in Nature
- Vol. 651 (8107) , 986-994
Genomic history of early dogs in Europe
The earliest morphologically identifiable dogs are from Europe and date to at least 14,000 years ago 1–5 , although early remains are also found in other regions. The origin of early dogs in Europe, and their relationships to other dogs, has remained elusive in the absence of genome-wide data. Similarly, although dogs were the only domestic animal to predate agriculture, little is known about how the arrival of Neolithic farmers from Southwest Asia affected the dogs living with European Mesolithic hunter-gatherers. Here we analysed 216 canid remains, including 181 from Palaeolithic and Mesolithic Europe. We developed a genome-wide capture approach that enriched endogenous DNA by 10–100-fold and could distinguish dog from wolf ancestry for 141 of 216 remains. The oldest dog data that we recovered are from a 14,200-year-old dog from the Kesslerloch site in Switzerland, and we find that it shares ancestry with later worldwide dogs—inconsistent with the hypothesis that European Upper Palaeolithic dogs derived wholly from a separate domestication process. The Kesslerloch dog already displays more affinity to Mesolithic, Neolithic and present-day European dogs than to Asian dogs, demonstrating that dog genetic diversification had started well before 14,200 years ago. We find a Neolithic influx of Southwest Asian ancestry into Europe, but this seems to have been of smaller magnitude than in humans, suggesting that Mesolithic dogs contributed substantially to Neolithic, and, ultimately, probably also modern, European dogs.
- 25 March 2026
- Published by Springer Nature in Nature
- Vol. 651 (8107) , 986-994
Top Cited PapersOpen AccessGenomic history of early dogs in Europe
The earliest morphologically identifiable dogs are from Europe and date to at least 14,000 years ago 1–5 , although early remains are also found in other regions. The origin of early dogs in Europe, and their relationships to other dogs, has remained elusive in the absence of genome-wide data. Similarly, although dogs were the only domestic animal to predate agriculture, little is known about how the arrival of Neolithic farmers from Southwest Asia affected the dogs living with European Mesolithic hunter-gatherers. Here we analysed 216 canid remains, including 181 from Palaeolithic and Mesolithic Europe. We developed a genome-wide capture approach that enriched endogenous DNA by 10–100-fold and could distinguish dog from wolf ancestry for 141 of 216 remains. The oldest dog data that we recovered are from a 14,200-year-old dog from the Kesslerloch site in Switzerland, and we find that it shares ancestry with later worldwide dogs—inconsistent with the hypothesis that European Upper Palaeolithic dogs derived wholly from a separate domestication process. The Kesslerloch dog already displays more affinity to Mesolithic, Neolithic and present-day European dogs than to Asian dogs, demonstrating that dog genetic diversification had started well before 14,200 years ago. We find a Neolithic influx of Southwest Asian ancestry into Europe, but this seems to have been of smaller magnitude than in humans, suggesting that Mesolithic dogs contributed substantially to Neolithic, and, ultimately, probably also modern, European dogs.
- Open Access
- 17 February 2025
- Published by Turkish Journal of Archaeological Sciences in Turkish Journal of Archaeological Sciences
Boncuklu Höyük te Deneysel Arkeoloji: Ateş ve Ocak Kullanımına Yönelik Bazı Gözlemler
Ateşin ilk insanlar tarafından kontrol edilmesi, evrimlerini mümkün kılan önemli bir olgudur. Ateş, temel olarak ısı ve aydınlatma kaynağı, yırtıcılardan korunma, daha gelişmiş av araçları yaratmanın bir yolu ve beslenme için yeni bir yöntem sağlamıştır. Bu kültürel ilerlemeler, insanın coğrafi dağılımına, kültürel yeniliklere, diyet ve davranışında köklü değişikliklerin oluşmasına neden olmuştur. Paleolitik’ten itibaren sürdürülebilir bir enerji kaynağı olarak temel işlevlerinin yanı sıra sosyalleşme, zanaat, sanat, üretim ve sembolik dünyanın oluşturulması bağlamında da kullanılmıştır. Neolitik’in getirdiği birçok köklü değişim içinde ortaya çıkan ev ve benzeri yapıların içinde ve dışında ocakların günlük hayatın merkezinde yer alan kalıcı yapısal unsurlara dönüştüğü görülür. Bu dönüşüm Boncuklu Höyük’te kazısı yapılan evler ve evler arasında bulunan açık alanlarda farklı form ve boyutlardaki ocak alanlarının tespit edilmesiyle açık bir şekilde gözlemlenmiştir. Ancak arkeolojik açıdan ateşin ve dolayısıyla ocakların kullanımlarının anlaşılması çok kolay değildir. Bu nedenle arkeolojik veriler esas alınarak yapılan deneysel çalışmalar sonucunda ocakların kullanım biçimleri ve yapı içindeki etkilerinin anlaşılmasını olanaklı kılacak bazı yorumlara ulaşılmıştır. Deneysel evler içinde yapılan çalışmalarda farklı yakacak hammaddelerin ısı, ışık, kalori ve duman gibi unsurlar bağlamında değişkenlik gösterdiği ve insanların Neolitik ev içlerinde basit yapısal düzenlemeler yaparak dumanın etkisini azaltıcı önlemler almış olabilecekleri çıkarımı yapılmıştır.
- 17 February 2025
- Published by Turkish Journal of Archaeological Sciences in Turkish Journal of Archaeological Sciences
Open AccessBoncuklu Höyük te Deneysel Arkeoloji: Ateş ve Ocak Kullanımına Yönelik Bazı Gözlemler
Ateşin ilk insanlar tarafından kontrol edilmesi, evrimlerini mümkün kılan önemli bir olgudur. Ateş, temel olarak ısı ve aydınlatma kaynağı, yırtıcılardan korunma, daha gelişmiş av araçları yaratmanın bir yolu ve beslenme için yeni bir yöntem sağlamıştır. Bu kültürel ilerlemeler, insanın coğrafi dağılımına, kültürel yeniliklere, diyet ve davranışında köklü değişikliklerin oluşmasına neden olmuştur. Paleolitik’ten itibaren sürdürülebilir bir enerji kaynağı olarak temel işlevlerinin yanı sıra sosyalleşme, zanaat, sanat, üretim ve sembolik dünyanın oluşturulması bağlamında da kullanılmıştır. Neolitik’in getirdiği birçok köklü değişim içinde ortaya çıkan ev ve benzeri yapıların içinde ve dışında ocakların günlük hayatın merkezinde yer alan kalıcı yapısal unsurlara dönüştüğü görülür. Bu dönüşüm Boncuklu Höyük’te kazısı yapılan evler ve evler arasında bulunan açık alanlarda farklı form ve boyutlardaki ocak alanlarının tespit edilmesiyle açık bir şekilde gözlemlenmiştir. Ancak arkeolojik açıdan ateşin ve dolayısıyla ocakların kullanımlarının anlaşılması çok kolay değildir. Bu nedenle arkeolojik veriler esas alınarak yapılan deneysel çalışmalar sonucunda ocakların kullanım biçimleri ve yapı içindeki etkilerinin anlaşılmasını olanaklı kılacak bazı yorumlara ulaşılmıştır. Deneysel evler içinde yapılan çalışmalarda farklı yakacak hammaddelerin ısı, ışık, kalori ve duman gibi unsurlar bağlamında değişkenlik gösterdiği ve insanların Neolitik ev içlerinde basit yapısal düzenlemeler yaparak dumanın etkisini azaltıcı önlemler almış olabilecekleri çıkarımı yapılmıştır.
- Open Access
- 17 January 2023
- Published by National Academy of Sciences in Proceedings of the National Academy of Sciences
- Vol. 120 (4)
Mobility and kinship in the world’s first village societies
Around 10,000 y ago in southwest Asia, the cessation of a mobile lifestyle and the emergence of the first village communities during the Neolithic marked a fundamental change in human history. The first communities were small (tens to hundreds of individuals) but remained semisedentary. So-called megasites appeared soon after, occupied by thousands of more sedentary inhabitants. Accompanying this shift, the material culture and ancient ecological data indicate profound changes in economic and social behavior. A shift from residential to logistical mobility and increasing population size are clear and can be explained by either changes in fertility and/or aggregation of local groups. However, as sedentism increased, small early communities likely risked inbreeding without maintaining or establishing exogamous relationships typical of hunter-gatherers. Megasites, where large populations would have made endogamy sustainable, could have avoided this risk. To examine the role of kinship practices in the rise of megasites, we measured strontium and oxygen isotopes in tooth enamel from 99 individuals buried at Pınarbaşı, Boncuklu, and Çatalhöyük (Turkey) over 7,000 y. These sites are geographically proximate and, critically, span both early sedentary behaviors (Pınarbaşı and Boncuklu) and the rise of a local megasite (Çatalhöyük). Our data are consistent with the presence of only local individuals at Pınarbaşı and Boncuklu, whereas at Çatalhöyük, several nonlocals are present. The Çatalhöyük data stand in contrast to other megasites where bioarchaeological evidence has pointed to strict endogamy. These different kinship behaviors suggest that megasites may have arisen by employing unique, community-specific kinship practices.
- 17 January 2023
- Published by National Academy of Sciences in Proceedings of the National Academy of Sciences
- Vol. 120 (4)
Open AccessMobility and kinship in the world’s first village societies
Around 10,000 y ago in southwest Asia, the cessation of a mobile lifestyle and the emergence of the first village communities during the Neolithic marked a fundamental change in human history. The first communities were small (tens to hundreds of individuals) but remained semisedentary. So-called megasites appeared soon after, occupied by thousands of more sedentary inhabitants. Accompanying this shift, the material culture and ancient ecological data indicate profound changes in economic and social behavior. A shift from residential to logistical mobility and increasing population size are clear and can be explained by either changes in fertility and/or aggregation of local groups. However, as sedentism increased, small early communities likely risked inbreeding without maintaining or establishing exogamous relationships typical of hunter-gatherers. Megasites, where large populations would have made endogamy sustainable, could have avoided this risk. To examine the role of kinship practices in the rise of megasites, we measured strontium and oxygen isotopes in tooth enamel from 99 individuals buried at Pınarbaşı, Boncuklu, and Çatalhöyük (Turkey) over 7,000 y. These sites are geographically proximate and, critically, span both early sedentary behaviors (Pınarbaşı and Boncuklu) and the rise of a local megasite (Çatalhöyük). Our data are consistent with the presence of only local individuals at Pınarbaşı and Boncuklu, whereas at Çatalhöyük, several nonlocals are present. The Çatalhöyük data stand in contrast to other megasites where bioarchaeological evidence has pointed to strict endogamy. These different kinship behaviors suggest that megasites may have arisen by employing unique, community-specific kinship practices.
- 6 May 2021
- Published by Journal of Archaeology, Ege University in Arkeoloji Dergisi
- Vol. 1 (26) , 23-46
Batı Karadeniz'de Heraclea Pontica Yakınlarında Yeni Bir Prehistorik Yerleşim: İnönü Mağarası
Anadolu’nun Batı Karadeniz kıyılarının arkeolojik araştırmalar açısından uzun yıllarıdır ihmal edilmiştir. Bölgede yürütülen arkeolojik çalışmaların büyük bir bölümü yüzey araştırmalarından oluşmaktadır. Kastamonu’nun Devrekani ilçesi yakınlarındaki Kınık yerleşiminde yürütülen çalışmalar ve Kdz. Ereğli’nin Karadeniz kıyısına yakın bir noktada bulunan Yassıkaya’da 2000 yılında gerçekleştirilen tek sezonluk kazı, bölgenin tarihöncesi kültürlerinin anlaşılmasına yönelik veri sağlayan kazılar olma özellikleri uzun yıllar korumuşlardır. 2017 yılında başlayan ve devam etmekte olan İnönü Mağarası kazıları ile birlikte bölgede tabakaya bağlı buluntu elde edilen yerleşimlere bir yenisi eklenmiştir. Bu nedenle, Yassıkaya ve İnönü Mağarası kazıları bölge arkeolojisi açısından önemli bir yere sahiptir. İnönü Mağarası kazıları aynı zamanda Zonguldak ilinde yürütülen ilk çok tabakalı yerleşim yeri kazısıdır. Söz konusu mağarada gerçekleştirilen kazılarda ulaşılan veriler, Batı Karadeniz kıyılarının tarihöncesi kültürler açısından son derece zengin ve özgün bir yapıya sahip olduğuna dair kanıtlar sunmuştur. Arkeolojik bulgular yanında farklı tabakalara ait radyokarbon tarihleri, bölgenin mutlak kronolojisin oluşturulması konusunda nerdeyse ilk verileri oluşturmaktadır. Beş ayrı kültür katmanı tespit edilen İnönü Mağarası’nda gerçekleştirilen kazılarında Kalkolitik Çağ’dan başlayarak aralıklarla Ortaçağ’a kadar uzanan bulgularla karşılaşılmıştır. Farklı uzmanlık alanları tarafından incelenen bu bulgular üzerinde yapılan çalışmalar, bölgenin kültürel gelişimine ve bölgeler arası ilişkilerine ışık tutmaktadır. Bu çalışmada İnönü Mağarası kazılarından elde edilen ilk sonuçların bir sentezi sunulacaktır.
- 6 May 2021
- Published by Journal of Archaeology, Ege University in Arkeoloji Dergisi
- Vol. 1 (26) , 23-46
Batı Karadeniz'de Heraclea Pontica Yakınlarında Yeni Bir Prehistorik Yerleşim: İnönü Mağarası
Anadolu’nun Batı Karadeniz kıyılarının arkeolojik araştırmalar açısından uzun yıllarıdır ihmal edilmiştir. Bölgede yürütülen arkeolojik çalışmaların büyük bir bölümü yüzey araştırmalarından oluşmaktadır. Kastamonu’nun Devrekani ilçesi yakınlarındaki Kınık yerleşiminde yürütülen çalışmalar ve Kdz. Ereğli’nin Karadeniz kıyısına yakın bir noktada bulunan Yassıkaya’da 2000 yılında gerçekleştirilen tek sezonluk kazı, bölgenin tarihöncesi kültürlerinin anlaşılmasına yönelik veri sağlayan kazılar olma özellikleri uzun yıllar korumuşlardır. 2017 yılında başlayan ve devam etmekte olan İnönü Mağarası kazıları ile birlikte bölgede tabakaya bağlı buluntu elde edilen yerleşimlere bir yenisi eklenmiştir. Bu nedenle, Yassıkaya ve İnönü Mağarası kazıları bölge arkeolojisi açısından önemli bir yere sahiptir. İnönü Mağarası kazıları aynı zamanda Zonguldak ilinde yürütülen ilk çok tabakalı yerleşim yeri kazısıdır. Söz konusu mağarada gerçekleştirilen kazılarda ulaşılan veriler, Batı Karadeniz kıyılarının tarihöncesi kültürler açısından son derece zengin ve özgün bir yapıya sahip olduğuna dair kanıtlar sunmuştur. Arkeolojik bulgular yanında farklı tabakalara ait radyokarbon tarihleri, bölgenin mutlak kronolojisin oluşturulması konusunda nerdeyse ilk verileri oluşturmaktadır. Beş ayrı kültür katmanı tespit edilen İnönü Mağarası’nda gerçekleştirilen kazılarında Kalkolitik Çağ’dan başlayarak aralıklarla Ortaçağ’a kadar uzanan bulgularla karşılaşılmıştır. Farklı uzmanlık alanları tarafından incelenen bu bulgular üzerinde yapılan çalışmalar, bölgenin kültürel gelişimine ve bölgeler arası ilişkilerine ışık tutmaktadır. Bu çalışmada İnönü Mağarası kazılarından elde edilen ilk sonuçların bir sentezi sunulacaktır.