Yunus Berk

Background: Muscular strength performance is influenced by multiple physiological factors, including body composition and isometric strength. However, the extent to which these variables predict exercise-specific maximal strength and body weight-based performance in resistance-trained individuals remains unclear. Aims: This study aimed to investigate the relationships between body composition and handgrip strength and maximal strength and body weight-based performance, and to determine the predictive value of these variables in young men who regularly perform resistance training. Methods: This cross-sectional correlational study included 71 resistance-trained men aged 19–25 years. Body fat percentage and muscle mass were assessed using bioelectrical impedance analysis, while isometric strength was evaluated using the dominant handgrip test. Performance outcomes included maximum push-ups, maximum pull-ups, bench press one-repetition maximum (1RM), lat pulldown 1RM, and deadlift 1RM. Relationships among variables were analyzed using Spearman correlation, and predictive effects were examined through multiple linear regression analysis. Results: Handgrip strength was strongly and positively correlated with bench press, lat pulldown, and deadlift 1RM. Bench press 1RM was strongly associated with maximum push-ups, while lat pulldown 1RM was strongly associated with maximum pull-ups. Regression models explained 51.4% of the variance in maximum push-up performance, 70.2% in bench press 1RM, 79.6% in deadlift 1RM, and 57.5% in lat pulldown 1RM. Handgrip strength was a significant statistical predictor of maximum push-up, bench press, and lat pulldown 1RM performance. Higher muscle mass and lower body fat percentage were significantly associated with higher deadlift 1RM within the regression model, whereas handgrip strength was not an independent predictor of deadlift performance. The maximum pull-up regression model was not statistically significant. Individual regression coefficients, particularly those in the lat pulldown model, should be interpreted cautiously because of substantial shared variance among the predictors and possible suppression effects. Conclusion: Strength performance in resistance-trained young men is task-specific and influenced by both body composition and isometric strength. Handgrip strength should be considered a practical complementary indicator rather than a substitute for exercise-specific maximal strength assessments.

In this study, communication skills, body part satisfaction levels and general quality of li-fe of individuals who do and do not do sports were examined. 825 women between the ages of 20-40 participated in the study. 374 of the participants were regular exercisers and 451 were sedentary individuals. The scales used in the study had sufficient reliability le-vels and the data showed normal distribution. As a result of the analysis of the data, it was seen that the average body satisfaction of individuals who do regular exercise was lower than the average body satisfaction of the sedentary group. In addition, it was deter-mined that the quality of life of individuals who do regular exercise was higher than that of sedentary individuals. In terms of nutrition, a significant difference was observed in terms of all parameters. It was seen that there was a positive relationship between com-munication skills and body satisfaction, body satisfaction and quality of life and commu-nication skills and quality of life. As a result, it can be said that doing sports is beneficial in terms of quality of life, sedentary individuals are happier in terms of body satisfaction and that exercise has no positive or negative effects on communication skills.

Bu çalışmanın amacı farklı özelliğe sahip olan antrenmanların kuvvet gelişimi üzerindeki etkisini incelemek ve kuvvet gelişim aşamasında zorlanma düzeylerini tespit etmektir. Çalışmaya yaş ortalamaları 20,05 olan 28 kadın ve 32 erkek gönüllü olarak katılmıştır. Kuvvet gelişimini sağlamak için iki farklı antrenman metodu kullanılmıştır. Bu antrenman metotları tekrar sayısına göre oluşturulan Tekrar Antrenman Metodu ve süreye bağlı olarak oluşturulan AMRAP (As Many Reps As Possible) Antrenman Metodudur. Kuvvet gelişimini saptayabilmek için 1-RM metodu kullanılmıştır. Antrenman 5 hafta, haftada 3 gün uygulanmıştır. Antrenman yöntemlerinin etkisini görmek amacıyla üç gurup oluşturulmuştur. Tekrar Antrenman Yöntemi gurubu (20 kişi), AMRAP Antrenman Yöntemi gurubu (20 kişi) ve Kontrol gurubu (20 kişi) olmak üzere üç grupta toplam 60 kişi yer almıştır. Kuvvet gelişiminin tespit edilmesi için ön test son test analizi yapılmış olup iki antrenman türünde de kuvvet gelişimi olduğu ancak AMRAP antrenman metodunun daha yüksek kuvvet gelişimi sağladığı görülmüştür. Antrenman süresince zorlanma değerlerinde AMRAP uygulanan katılımcıların Tekrar yöntemi uygulanan katılımcılardan daha fazla zorlandığı tespit edilmiştir.

Bu çalışmanın amacı fitness ve vücut geliştirme yapan sporcuların sağlıklı yaşam davranışlarını ve yapılan sporun egzersiz süresi ve gayesi açısından bu davranışlar üzerindeki etkisini incelemektir. Çalışmaya 170 kadın, 305 erkek olmak üzere toplam 475 kişi katılmıştır. Veri toplama aracı olarak demografik bilgi formu ve “Sağlıklı Yaşam Biçimi Davranışları Ölçeği II” kullanılmıştır. Verilerin analizinde, betimleyici istatistikler için frekans ve yüzde dağılımları, ortalama ve standart sapma, iki bağımsız grubun ortalamaları arasındaki karşılaştırmalar için T Testi ve değişkenler arasındaki ilişki düzeylerini belirlemek için Pearson Korelasyon analizi uygulanmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyine 0.05 hata payı ile bakılmıştır. Cinsiyet değişkenine göre yapılan analizi sonucunda Sağlık Sorumluluğu ve Fiziksel Aktivite faktörlerinde anlamlı farklılığın olduğu görülmüştür. Egzersiz süresine ve egzersiz yapma amacına göre faktör ve toplam skorda anlamlı farklılığın olmadığı belirlenmiştir. İlişki analizi sonucu elde edilen verilere göre ölçek faktörlerinin farklı düzeylerde ve pozitif yönlü ilişkiye sahip olduğu tespit edilmiştir.

Bu çalışmanın amacı vücut ağırlığıyla gerçekleştirilen kuvvet antrenmanının dinamik denge üzerindeki etkisini araştırmaktır. Çalışmaya 20-24 yaş arasında 18 erkek, 12 kadın toplam 30 kişi gönüllü olarak katılmıştır. 6 kadın 9 erkek kontrol grubunu oluşturmuş yine aynı sayıda ve cinsiyette katılımcılar deney grubunu oluşturmuştur. Çalışmaya katılan bireylere ait boy, kilo ve yaş verileri kayıt altına alınmıştır. Dinamik denge ölçümü BİODEX marka denge ölçüm cihazıyla gerçekleştirilmiştir. Verilerin analizi ise SPSS 25.0 paket programında yapılmıştır. Katılımcılar egzersize başlamadan önce kontrol ve deney gruplarından öntest ölçümleri alınmış ve anlamlı bir fark olmadığı görülmüştür. Egzersiz uygulandıktan sonra kontrol ve deney grubunun son test değerleri karşılaştırılmış ve deney grubu lehine anlamlı sonuç bulunmuştur. Kontrol grubunun öntest ve sontest değerleri arasında anlamlı bir fark bulunmazken, deney gurunun öntest ve sontestleri arasında anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir.8 hafta, haftada 3 gün ve günde 40 dakika vücut ağırlığıyla yapılan egzersiz sonucunda dinamik dengenin iyileştiği dolayısıyla vücut ağırlığıyla gerçekleştirilen kuvvet antrenmanının dinamik denge üzerinde etkili olduğu bulunmuştur.

Bu araştırmanın amacı orijinal adı “Talent Development Environment Questionnaire for Sport” olan ölçeğin Türkçe’ye uyarlanarak geçerlik ve güvenirlik çalışmasını yapmaktır. Ölçeğin güvenirliği Cronbach Alfa katsayısı, madde korelasyon analizi ve madde fark analizi ile ölçülmüş, birleşik güvenirlik (CR) ölçümleriyle desteklenmiştir. Geçerlik için ise açıklayıcı ve doğrulayıcı faktör analizleri yapılmış, ayrıca yakınsak geçerlik (AVE) değerlerine bakılmıştır. Ölçeğin normallik dağılımını sınamak için basıklık, çarpıklık değerleri hesaplanmış, faktörler arasındaki ilişkiyi sınamak için Pearson korelasyon analizi yapılmıştır. Ölçeğin güvenirlik katsayısı α=.721 olarak bulunmuştur. CR değerleri 0.79-0.89 arasında bulunmuştur. Açıklayıcı faktör analizi neticesinde ölçeğin beş alt boyuttan oluştuğu ve yeterli faktör yükü taşıdığı görülmüştür. AVE değerleri 0.49–0.67 arasında bulunmuştur. Doğrulayıcı faktör analizi sonuçlarına göre uyum indeksleri x2/sd 1.72, RMSEA 0.035, GFI 0.95, NFI 0.92, CFI 0.96, RMR 0.03 olarak bulunmuştur. Yapılan güvenirlik analizi sonuçları ölçeğin güvenilir olduğunu, madde fark analizi ve madde kolerasyon analizi ölçeğin zamana göre değişmez ve tutarlı olduğunu göstermektedir. Ölçeğin orijinal faktör yapısını koruduğu ancak BKH faktörüne ait üç maddenin yeterli faktör yükünü taşımadığı görülmüş ve ölçekten çıkarılmıştır. Elde edilen 22 maddelik ve 5 alt boyutlu ölçek uyarlanmış ve Türkçe kullanıma uygun bulunmuştur.