Şeyda Dülgerler

Background/Objectives: Intimate partner abuse (IPA) is common among university students, including nursing students, and is linked to posttraumatic stress symptoms. Accessible online psychosocial interventions are needed to reduce trauma-related symptoms and support posttraumatic growth (PTG). This study examined the effects of an online psychosocial intervention grounded in social learning theory and cognitive behavioral therapy on posttraumatic stress symptoms and PTG among nursing students who experienced IPA in Türkiye. Methods: A randomized controlled trial was conducted among nursing students in Türkiye reporting IPA exposure. Participants were randomly assigned to an intervention group (n = 17) or a control group (n = 18). The intervention group received an eight-session online psychosocial program delivered individually. Assessments were conducted at pre-intervention, post-intervention, and at 1-, 3-, and 6-month follow-ups. Repeated-measures ANOVA was used, and partial eta-squared (ηp²) values were calculated. Results: The intervention group showed significant reductions in posttraumatic stress symptoms compared with the control group, with large effect sizes (p < 0.001; ηp² = 0.402–0.676). Furthermore, significant increases were observed in posttraumatic growth, indicating large and sustained effects over time (p < 0.001; ηp² = 0.515–0.773). Conclusions: The online psychosocial intervention effectively reduced posttraumatic stress symptoms and enhanced posttraumatic growth among nursing students who experienced IPA. However, results should be interpreted with caution due to the small sample size, and future studies with larger samples are warranted.

Aim: This study aimed to examine the relationship between COVID-19 anxiety and food cravings among adults and to identify the factors influencing this relationship. Material and Method: This descriptive and cross-sectional study collected data from 265 individuals who agreed to participate between November 2021 and February 2022. Data collection tools included the Sociodemographic Data Form, the COVID-19 Anxiety Scale (CAS), and the Food Craving Questionnaire (FCQT-R). Analyses included means, standard deviations, percentages, independent t-tests for comparisons between groups, one-way ANOVA for comparisons among more than two groups, Pearson correlation analysis to determine relationships among scales, and linear regression analysis. Results: The mean COVID-19 Anxiety Scale score was 3.63±3.06, while the mean Food Craving Questionnaire score was 37.64±10.62. A positive, moderate, and significant correlation was found between COVID-19 anxiety and food craving levels (r=.368, p

Rationale: The present study aimed to understand the experiences of intern nurses returning to clinical practice after a year‐long distance education during the pandemic.Methods: The study was conducted using the qualitative content analysis method. The participants were 32 intern nurses. The data included specific narratives on the experience of intern nurses returning from distance education to clinical practice during the pandemic. Data were collected through a total of four focus group interviews. Data analysis was conducted using an inductive qualitative analysis approach.Results: The content analysis identified three main categories. The category ‘Feelings during Clinical Practice’ included the subcategories ‘fear’, ‘uncertainty’ and ‘intolerance’. The category ‘Challenges during Clinical Practice’ included the subcategories ‘sleep problems’, ‘alienation from clinical placement’, ‘lack of knowledge and experience’, ‘hospital staff’, ‘difficulty reaching nurse educator’ and ‘lack of protective equipment’. The category ‘Suggestions for Clinical Practice’ included the subcategories ‘psychological support’, ‘case discussion and academic counselling’ and ‘protective equipment support’.Conclusions: The study revealed that intern nurses faced various challenges in clinical settings following their year‐long distance education. The results may help nurse educators understand the experiences of intern nurses returning to clinical practice after a year‐long distance education and determine the teaching strategies to be followed in specific situations like pandemics in the future.

Tip 1 Diyabet, bireyleri hem fizyolojik hem de psikososyal boyutta etkileyen kronik bir hastalıktır. Son yıllarda Tip 1 Diyabet ile ilgili dikkat çeken psikososyal sorunlardan bir tanesi de damgalamadır. Tip Damgalamanın nedenleri ve sonuçlarının, damgalamaya adaptasyonu etkileyen bir uyaran oldukları düşünülmektedir. Bu uyaranlar karşısında bireyler baş etme mekanizmalarını kullanmaktadır. Tip 1 Diyabette damgalama bireylerin metabolik kontrolün kötüleşmesine, benlik kavramında rahatsızlığa, okul, iş ve aile yaşamındaki değişikliklere ve sosyal ilişkilerde bozulmaya neden olmaktadır. Uyaranlar ile baş etmeye çalışırken ortaya çıkan davranışlar bireyin fizyolojik, benlik kavramı, rol fonksiyonu ve karşılıklı bağlılık alanlarında görülmektedir. Bu davranışlar bireyin damgalamaya adaptasyon sürecine göre değişiklik göstermektedir. Etkili ve adaptif davranışlar damgalamaya uyumu sağlar. Tip diyabette damgalama ve roy adaptasyon modelinin alanlarındaki benzerlik olduğu görülmektedir. Bu noktada, hemşirelerin, bireylerin deneyimledikleri damgalamaya adaptasyon sürecinde Roy Adaptasyon Modelini doğrultusunda hemşirelik bakımı gerçekleştirebilecekleri düşünülmüştür. Bu özden hareketle, Tip 1 Diyabette damgalama Roy Adaptasyon Modeli doğrultusunda ele alınmıştır.

Amaç: Araştırma Sorun Çözme Terapisine (SÇT) dayalı psikiyatri hemşireliği yaklaşımının ciddi ruhsal belirtiler yaşayan hemşirelik öğrencilerinin ruhsal belirti düzeylerine etkisini incelemek amacıyla yürütülmüştür. Yöntem: Araştırma, tek grup, ön test-son test uygulamalı yarı-deneysel tasarımda yürütülmüştür. Araştırmanın evrenini, 2016-2017 eğitim ve öğretim yılında bir hemşirelik fakültesinde eğitim gören 262 birinci sınıf öğrencisi oluşturmuştur. Veri toplama aracı olarak Tanıtıcı Bilgi Formu ve Kısa Semptom Envanteri (KSE) kullanılmıştır. Örneklemi Rahatsızlık Ciddiyet İndeksi (RCİ) puan ortalaması 2.00 ve üstü olan yedi öğrenci oluşturmuştur. Sorun Çözme Terapisi (SÇT), her öğrenciye bireysel olarak, ortalama 40-45 dakika süren yedi-sekiz oturumda uygulanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde, tanımlayıcı analizler, bağımsız gruplar arası farkın anlamlılığı testi ve Paired Sample Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi kullanılmıştır. İstatistiksel önemlilik katsayısı p1.00, n=49) psikopatoloji eğilimi gösterdiği saptanmıştır. Sorun Çözme Terapisi (SÇT) sonrası, örneklem grubunun Kısa Semptom Envanteri (KSE) ve tüm alt boyut belirti toplam puanında, Ek Bulgular (p=0.89, p>0.05) alt boyutu dışında düşüş görülmüştür (p